Trein

’t Is nog niet zo erg als bij deze meneer, maar veel van mijn bed heb ik dit weekend nu toch ook niet gezien. Met dank aan de dronkaard van dienst die mij tweemaal ’s nachts liet meegenieten van de Gentse Feesten per telefoon.

Dan maar vanmorgen wat proberen in te halen op de trein. Of toch niet. Eén of andere kerel probeerde met alle geweld met elke pendelaar een gesprek aan te knopen. Op een maandagochtend rond zeven uur is dat het laatste wat je moet proberen bij een pendelaar. In mijn geval maakte hij mij bij elk station wakker uit schrik dat ik te ver zou rijden en mijn stop zou missen. Fijn dat de mens zo bezorgd was. Minder fijn dat hij het niet geleerd kreeg dat ik er niet af moest in Aalter, niet in Gent, niet in Lokeren, niet in Sint-Niklaas maar wel in Antwerpen-Centraal.

Dat zou een nieuw woord moeten worden. Iedereen die tussen 7 en 9 en 16 en 18 niet op de baan moet zijn, zou thuis moeten blijven. Of toch zéker niet de trein mogen nemen. Na de staking van vorige week was het vanmorgen immers weer prijs.

Waar de trein Antwerpen – Oostende een jaar of twee geleden nog een oase van relatieve rust was, is met het gedoe rond de nieuwe uurregelingen tegenwoordig een heksenketel. In Brugge staat men al te dringen om een plaatsje. En de rest van de rit betert het er niet op.

Zes uur blijft toch ontiegelijk vroeg. Hoewel, ik was meteen klaar wakker wat alleen maar kan duiden op het feit dat ik een goed rustweekend gehad heb. Eten-wassen-aankleden later dook ik de trein van 6u57 op.

Met het krokusverlof had ik gehoopt dat het er iets rustiger aan toe zou gaan bij op een doordeweekse maandagmorgen. Toch niet: veel te veel volk op veel te weinig trein. When will they ever learn? Ik wilde nog even proberen om een tukje te doen en ik had mij voorgenomen om tussen Sint-Niklaas en Centraal de sudoku in de Metro op te lossen maar ik was eraan voor de moeite.

Ik heb het weer vlaggen: verkouden! Voorlopig is het enkel maar een stevig verstopte, overgeïrriteerde neus. Maar op zich ben ik die – de verkoudheid, niet de neus – al liever kwijt dan rijk. Vanmorgen in de trein bijvoorbeeld: met opgezwollen, uitgedroogde slijmvliezen probeerde ik nog een hazenslaapje te doen. Kwam er tegenover mij een dame zitten met een uitgesproken parfum. Ik zweer het u: ik wist niet waar kruipen van de miserie.

Herfstvakantie en de trein zijn een zalige combinatie. De helft minder volk, geen opeengepakte treinen met luidruchtige reizigers of zelfs mensen die flauw vallen (zoals collega Tom C. onlangs nog getuigde), geen stress,… En het winteruur heeft als voordeel dat het vandaag weer vroeger klaar is.

Het eerste deel van de reis heb ik lekker relaxed liggen soezen en genieten van de kalmte. Net zoals zoveel anderen overigens. Het tweede deel van mijn reis heb ik zitten lezen in mijn nieuwe aanwinst:

Station Brugge. 7 uur deze morgen. Matthias stapt de gebruikelijke trein op richting Antwerpen… om vast te stellen dat de helft van de onderste coupé gereserveerd is. Geen erg. Dan zitten we maar in de andere helft om nog een beetje te dutten en zo wat slaap in te halen. Ik had de aangeplakte biljetten beter moeten lezen want nog geen vijf minuten later werden de plaatsen ingenomen.

Stel u voor: Een petanqueclub van 40 senioren die een dagje uit naar Antwerpen hadden georganiseerd en er niets beters op hadden gevonden om een flink stuk van een zeer drukke spitsuurtrein te reserveren. Dat het niet om de gedistingeerde rotaryclub ging viel meteen op. Het gezelschap was bijzonder luidruchtig en de coupé trok meer op een vismarkt dan een rustige treincoupé. Van storend gesproken!

Bibi trok zondagavond met vrienden Petra en Jürgen (/me zwaait eens vriendelijk) naar Leuven. Dat bleek niet zo evident als je zou denken. De avondspits met de hordes dagjesmensen zat er voor niks tussen. Neen: breuk in de [tag]bovenleiding[/tag] te Anderlecht (kanten van Brussel) zorgde ervoor dat het ons een kleine 4u nam om van Brugge naar Leuven te sporen. Enfin, om 18u werd ik aan het station gedropt, rond 7u40 tufte onze trein – langzaam, mind you – het station uit.

Kijk. Dat de [tag]trein[/tag] vanochtend 6 minuten vertrok in Brugge: á la! Maar dat men al van in Aalter recht mag staan tot in Antwerpen: dat gaat er bij mij niet in. De afgelopen jaren, en zeker de laatste maanden, zie ik het aantal pendelaars op de trein zienderogen stijgen. Volk, jong! Begrijpelijk, want overal wordt er gepromoot om met het [tag]openbaar vervoer[/tag] naar het werk te komen. Om nog maar te zwijgen van de prijs voor een ticket die jaar na jaar stijgt. Alleen vind ik dan wel dat de capaciteit rechtevenredig mag groeien. Investeren heet zoiets.

Vandaag staken de bonden. En dat zullen we geweten hebben. Ik bevind mij momenteel in Brugge en ik zou graag toch op mijn werk in Antwerpen geraken. Waarschijnlijk zal dat bij louter ambitie blijven. Op dit moment (7u19) zit ik hier in de stationshal van Brugge te kijken op lege borden en is er in de verste verte geen officiële afgevaardigde van het spoor te zien. Ik heb mij een voucher aangeschaft zodat ik toch via de telenet hotstpots in de stations on line kan en mailtjes kan versturen/blog bijwerken.

Ik verveelde mij de laatste dagen op de trein en omdat ik Mich betrouw, heb ik vandaag zowaar de Knack gekocht. Doorgaans lees ik die niet. Ik heb het niet zo op hun nogal elitaire reclame. De artikels waren daarentegen verrassend verhelderend. Ik had zoiets van “verrek, ik moet de Knack wat meer gaan lezen”.

Verder is de spaghetti bij Carlito’s goedgekeurd.