Ruimtevaart

Toen ik klein was, wilde ik astronaut worden. Of toch iets met rakketten doen. Ik was wild van ruimtevaart en de helft van mijn boekenplank bestond uit boeken over de ruimte. Astronauten en kosmonauten waren mijn grote helden. Je kan je wel voorstellen dat ik geen oog toe deed toen Dirk Frimout richting hemel werd geschoten.

Toen ik klein was wilde ik archeoloog worden. Schatten ontdekken. Mummies opgraven. Howard Carter en Indiana Jones gewijs doorheen Egypte banjeren. Jaja, dat leek me wel wat. De andere helft van mijn boekenplank bestond dan ook uit boeken over geschiedenis en archeologie. Ok. Meer dan archeologie: wetenschapsgeschiedenis, filosofie en nog zoveel meer. Het kon me allemaal wel boeien.

Gisteren vertrok Atlantis op wat de allerlaatste missie is in het Shuttle programma. STS-135 sluit 30 jaar geschiedenis af. Vanaf nu hebben de Amerikanen geen eigen ruimtevaartprogramma meer. Oorlogen, crisis hebben geleid tot besparingen en het schrappen van wat ik zowat de meest vooruitstrevende bezigheid vind, waarmee de mens zich kan bezigen. Bedrijven en groeilanden zoals China en India staan wel te popelen om de fakkel over te nemen. En er is natuurlijk ook nog good old Russia. Maar dat het land dat als eerste een mens op de maan zette, uiteindelijk de handdoek in de ring gooit, dat doet toch wel wat. Het zegt veel over de nieuwe wereldorde want ruimtevaart is en blijft een prestigeproject waar handenvol geld in kruipt.

Zes uur blijft toch ontiegelijk vroeg. Hoewel, ik was meteen klaar wakker wat alleen maar kan duiden op het feit dat ik een goed rustweekend gehad heb. Eten-wassen-aankleden later dook ik de trein van 6u57 op.

Met het krokusverlof had ik gehoopt dat het er iets rustiger aan toe zou gaan bij op een doordeweekse maandagmorgen. Toch niet: veel te veel volk op veel te weinig trein. When will they ever learn? Ik wilde nog even proberen om een tukje te doen en ik had mij voorgenomen om tussen Sint-Niklaas en Centraal de sudoku in de Metro op te lossen maar ik was eraan voor de moeite.

Wat doet een mens op 31 km boven de aarde in een luchtballon? Springen natuurlijk! Project Excelsior was één van die fantastische NASA onderzoeksprojecten eind de jaren ’50. Joseph Kittinger deed het enkele keren. Zijn langste vrije val duurde 4 minuten en 36 seconden. Een record dat vandaag nog altijd rechtstaat. Kudos!

Het volgende filmpje noemt niet voor niets ‘The Highest Step’. De NASA jongens waren immers goed van humor gespeend en hadden op het opstapje van de gondel geschreven ‘Highest Step in the World’. Wat het ook effectief werd toen Kittinger over de rand ging.

Ah. Nostaglie. Deze film was zo’n beetje aanleiding voor de fascinatie voor ruimtevaart tijdens mijn bijna voltrokken jeugdjaren. Als het maar enigszins vloog en snel vooruitging kon het mij wel interesseren. Grenzeloos was mijn bewondering voor de mannen en vrouwen die met die raketten mochten spelen. En ik had bovendien het geluk jaren lid te zijn van de lokale ruimtevaartclub. Tegenwoordig volg ik high profile NASA toestanden nog enigszins maar dat is het dan ook zo’n beetje.