Dispatches

We wonen nu bijna een maand in ons nieuwe huis. Bevalt het? Zeker dat het bevalt!

Plus:

  • We wonen dicht bij het station. Met de fiets sta ik er op geen tijd, maar met dit weer is het zalig wandelen onder de bomen op de Brugse Vesten. En de bus stopt hier praktisch aan de voordeur.
  • Ons terras. Een kleine maar zeer fijne en gezellige koer. En nu we niet meer van door een waskot moeten om buiten te kunnen, nodigt het gewoon uit om elke avond buiten te eten.
  • Een vaatwasmachine en warm water in de keuken. Pakweg de laatste 10 plus jaar deed ik de vaat met de hand. Elke avond. Je mag stellen dat ik goed gerodeerd ben. Maar in het laatste jaar in Oostkamp was de keuken zo uitgeleefd dat ook het warme water haperde. Je vaat ’s avonds op tien minuten in een machine dumpen en warm water van de boiler onder de pompsteen? Da’s een luxe waar ik elke dag gelukkig van kan worden.
  • Een gezellige living met veel daglicht. Want dat was er totaal niet in op ons vorige adres.
  • Een garage in huis. Want de straat oversteken naar de garagebox in putje winter om kerstspullen te halen, of om je fiets te nemen, da’s allesbehalve praktisch.
  • Deftig sanitair met twee wc’s. Want eerlijk? Een toilet was eigenlijk te weinig.

Delta:

  • De oven. Ai, ai, ai. Jammer genoeg heeft de thermostaat het begeven. En herstellen is niet meteen een optie. We kunnen ze wel gebruiken, maar op termijn vraagt dat een oplossing.
  • De silicone dichtingen in de badkamer. Miserie! We hebben een aantal keer serieuze lekkage gehad in de garage. Gelukkig zit er daar geen plafond waardoor we direct merkten dat we een probleem hadden. Bovendien kussen we onze pollekes dat het niet lekte in onze vers geschilderde gang en living. We hebben wat gebibberd, maar het lijkt er op dat het aan slecht afgekitte badranden lag. Vanmorgen hebben we nog een laatste ingreep gedaan. Hopelijk lost dat ons probleem op.
  • Tik… tik… tik… Enkele weken lang tikte het in de afvoer van de dampkap. Om gek van te worden. Vorig weekend besloot ik op het dak te klimmen. Bleek dat een loshangende klep in de plastic afdichting aan de gevel de dader was.
  • De kookplaat. Kan de kat die niet aanzetten wanneer ze er over loopt? We waren onszelf de vraag nog maar luidop aan het stellen toen die met een luide “PIEP” werd beantwoord. Ja, dus. We moeten dus een afdekplaat aanschaffen.

Missen we Oostkamp? Eigenlijk feitelijk niet, neen. Het is natuurlijk wat wennen, zo’n nieuw huis. We zijn bovenal zeer content dat we hier mogen wonen.

Van Proximus naar Telenet

“Ah, neen meneer, da’s geen probleem! Die kabel ligt er écht wel! Ik zie dat hier in het systeem.” Dat was een kleine twee maanden geleden de conclusie toen ik met de helpdesk belde. Telenet en Proximus, dat zijn twee verschillende draden die van de straat in uw woonst binnen lopen. Ondanks de waarschuwing van de vorige bewoners die Telenet klant zijn, geloofde ik de Proximus medewerkster op haar woord. The system said so.

Schets onze verbazing (en ons ongenoegen) toen vorige week de Proximus techniekers vaststelden dat er wel degelijk géén telefoonkabel in onze garage aanwezig was.

“Er zal een andere ploeg moeten komen. Die gaat een putje in de straat moeten graven en een gaatje door uw gevel moeten boren. Dat kan over 10 dagen. Leggen we hier en nu die afspraak al vast?”

We begrijpen dat Proximus en Telenet het hard spelen. Concurrentie en al. Maar zo voortvarend zijn we zelf nu ook weer niet. Of toch? Na wat heen en weer discussie keken we in agenda. De vroegste datum om een ploeg te laten komen bleek geen 10 dagen maar 16 dagen in de toekomst. Afijn, dan toch maar voorlopig vastleggen.

Zodra de technici waren vertrokken, trokken we naar de Telenet website. Even op de vingers tellen en bleek dat we zo maar eventjes 30 EUR in de maand konden besparen! Zonder putjes te laten graven! Uiteraard stonden we een uurtje later  in de Telenet winkel en werden we op een wip en ene zucht Wigo met het hele gezin. De technicus zou een paar dagen later passeren. Hoezee!

Dring. Telefoon! Nauwelijks een kwartier na het tekenen van het contract. Proximus terug aan de lijn.

“Meneer. Er was een ploeg van ons bij u vanmorgen? En die aansluiting is niet gelukt? En er is een afspraak gemaakt voor 18 juli? Wel, we kunnen dat een stuk vervroegen! Past 9 juli voor u om een putje te komen graven?”

Nope. Het spijt me zeer. U bent nét te laat. Had u ons een half uur eerder gebeld, dan hadden we ons misschien nog bedacht. Zeer misschien. En dan nog. U mag alle afspraken afzeggen. Dank u voor uw dienstverlening.

We zijn nu enkele dagen verder en de overschakeling loopt  (tot nog toe, vingers gekruist) verbazend vlot. Aansluiting en activatie werden op een uurtje geklaard. Op de overzet van onze mobiele nummers is het even wachten. De sim kaartjes liggen hier alvast klaar. Niet moeilijk dus dat het spel op het scherp van de snee wordt gespeeld.

IKEA Hack: ons nieuwe TV meubel

De living in het nieuw. Dat stond bij ons met stip op nummer één. In de afgelopen maanden hebben we flink nagedacht over inrichting en nieuwe meubels. Extra aandacht ging naar ons TV meubel. We hebben ons oog laten vallen op een IKEA hack: de BESTA kast met een houten plank op. Een eenvoudige, effectieve upgrade van ons zwarte kastje.

Dit is het resultaat:

Finalement. #teamverhuis

A post shared by Matthias Vandermaesen (@netsensei) on

Wat heb je allemaal nodig om zoiets zelf te bouwen?

De crux van het verhaal is het eiken werkblad. Dat is uiteraard niet bedoeld om te combineren met een TV meubel, dus de afmetingen kloppen niet helemaal. De oppervlakte van de 4 kasten samen is 240cm breed bij 41,5 cm diep. De kast zelf is 40 cm diep, maar met de extra 1,5 cm wordt ook de kastdeur mooi gedekt. In IKEA kan je de plank niet op maat laten zagen. Je moet zelf een oplossing voorzien. Wij belden op voorhand even met onze lokale BRICO. Wij hadden het geluk dat we daar terecht konden. Het werkblad is ook zo groot dat je echt wel een bestelwagen of camionette nodig hebt om ze te vervoeren.

Assemblage is eenvoudig. De kastjes heb je in een wip en een zucht in mekaar. Met een paar schroeven zet je het TV meubel en het afzonderlijke kast element tegen elkaar. Verder is het een kwestie van met de waterpas de kast recht te zetten en de scharnieren in de deuren te aligneren.

Tenslotte leg je de plank bovenop je TV meubel. Opletten dat je de gezaagde kanten weg draait zodat ze niet in het oog vallen. De plank kan je vast zetten met schroeven of TEC7. Wij gaan het proberen met stevige dubbelzijdige tape. Waarom? Wanneer het oppervlak niet meer om aan te zien is, kan je het blad tenminste omdraaien zonder al te grote schade.

Wij kozen ervoor om de kast op de grond te zetten. Je kan ze ook in de muur schroeven. Dan ‘zweeft’ het geheel. Je kan er dan zelfs nog een LEDBEG lichtstrip onder monteren.

We zijn verhuisd

Oregon Trail Oregon Trail

We zijn verhuisd! Niet naar Oregon, wel naar Assebroek.

Na anderhalf jaar wachten, ontvingen we begin juni de sleutel van onze eigendom. In de afgelopen weken hebben we hard gewerkt om het huis woon klaar te krijgen. We hebben niet minder dan 30 liter verf opgeschilderd. En de slaapkamer heeft een nieuw plafond gekregen. En verder zijn er de eindeloos vele andere kleinere en grotere werkjes die moesten gebeuren.

De voorbije week was er eentje waar we van uur tot uur leefden terwijl de verhuisdatum naderde. Onze slaapkamer kreeg nog een laatste laag verf, er was nog flink wat schoonmaak nodig en er passeerde een stoet van leveringen. En tussendoor pendelden we continue met de auto op en af tussen Oostkamp en Assebroek met een koffer gevuld met spullen. Tot in de late uurtjes met zaken die we onmiddellijk nodig zouden hebben. Of dingen die te breekbaar zijn om in een vrachtwagen te vervoeren.

Maandag leverde Ikea onze nieuwe zetel en een nieuwe slaapbank voor Louise. Ook de Proximus ploeg maakte passage om de aansluiting te verzekeren. Dat bleek niet zo eenvoudig. Long story short, we zijn overgestapt naar Telenet. Dinsdag was het van domicilie verhuizen en een voorlopige parkeervergunning aanvragen. Woensdag was een dag van inpakken, af en aan rijden en andermaal een bezoek aan Ikea. Donderdag werd onze nieuwe keukentafel geleverd.

Donderdagavond besloten we om onze matrassen en lattenbodems te verhuizen en onze eerste nacht in het nieuwe huis door te brengen. We wilden niet langer wachten tot de eigenlijke verhuis. Ook al kostte dat extra moeite. Het appartement in Oostkamp stond helemaal op zijn kop en we voelden dat het thuisgevoel ondertussen was verhuisd naar het nieuwe huis.

Vrijdagmorgen haalden we de gehuurde vrachtwagen op. Eerst ging het richting Meulebeke om meubels die daar nog gestockeerd lagen, op te halen en naar de kringloopwinkel in Tielt te brengen. Daarna trokken we nog maar eens naar Ikea om een Besta kast en TV meubel op te pikken. Ook daar volgt nog een blogpost over.

Vrijdagavond leverden we een laatste inspanning en was het appartement in Oostkamp eindelijk helemaal verhuis klaar. Buiten de meubels stond alles mooi verpakt klaar voor de vrachtwagen. We hebben dan wel België – Brazilië gemist, maar dat hadden we er toch echt wel voor over.

Zaterdag was D-Day. Een verhuisploeg van lieve vrienden en familie kwam ons in de vroege uurtjes helpen. Het uitgekiende verhuisplan leverde resultaat op. In de loop van de namiddag waren we volledig verhuisd.

Zondag was een dag van schoonmaken in Oostkamp. Hoe goed je in al die jaren ook mag poetsen en stofzuigen: het blijft verbazingwekkend wat je nog vindt aan stofnesten en vuiligheid wanneer alles leeg staat. We zijn toch even zoet geweest om alles pico bello te krijgen. Waarom zou een mens al die moeite doen voor iets wat je verlaat? We hebben immers vaak genoeg geklaagd over de oude staat het van het appartement. Uiteindelijk hebben we er jaren van ons leven gewoond. Het was onze thuis. En om in schoonheid afscheid te nemen, was het de extra inspanning meer dan waard.

Gisteren hebben we de sleutels van het appartement afgegeven en het papierwerk getekend. Ook de twee poezen haalden we terug van het poezen pension. Vanmorgen kwam dan de Telenet man de aansluiting regelen. Nu rest ons nog het uitpakken van dozen en het rustig settelen in onze nieuwe woonst. We voelen ons alle vijf alvast helemaal thuis.

De zomer mag ook voor ons eindelijk starten.

Team verhuis

Over een kleine week verhuizen we. Dan ruilen we Oostkamp in voor Assebroek. Anderhalf jaar geleden kochten we daar een huis. De vorige eigenaars hadden zelf bouwplannen en dat betekende dat we even moesten wachten tot ook zij verhuisden. Dat even werd uiteindelijk bijna anderhalf jaar later.

Begin juni kregen we de sleutel. Sinds ik terug ben uit Praag hebben we quasi non-stop gewerkt om het huis klaar te krijgen voor onze verhuis. Dat betekende schrobben en schuren, schilderen, een nieuw plafond plaatsen in een slaapkamer en enkele kleine herstellingen. Vooral dat schilderen was een grote uitdaging. Onze living is vrij groot en heeft een zadeldak. Ik heel wat uurtjes door gebracht op een gammele stelling. Sommige oppervlaktes vroegen 3 tot zelfs 4 lagen verf. We hebben ondertussen zo’n 25 liter opgeverfd… en we hebben toch nog een paar liter nodig om rond te geraken. Het einde is gelukkig in zicht. Er zijn nog muren die een derde laag vragen, maar dan zouden we toch moeten landen.

Ondertussen zijn we al aan het verhuizen. Elke autorit doen we met een volgeladen koffer. We willen zoveel mogelijk spullen uit de weg hebben wanneer we volgende zaterdag finaal de grote meubels aanpakken. Aangezien we elke avond in het huis werken, hebben we onze keuken operationeel gemaakt.

Deze week op het programma: Proximus verhuizen, nieuwe meubels die worden geleverd, een bezoek aan IKEA, schilderwerk afronden, schoonmaak van het terras, BPost verhuisdienst regelen, onze katten naar het kattenhotel brengen, domicilie aangeven en parkeervergunning aanvragen,… En dan finaal verhuizen volgend weekend.

Totally ready. #oneweek #bigmove

A post shared by Matthias Vandermaesen (@netsensei) on

ELAG 2018 in Prague

I’ll be travelling to Prague in 10 days to attend the ELAG 2018 conference. ELAG is the European Library Automation Group. It’s a network of European library and IT specialists. I’ll be presenting a talk on Tuesday aptly titled “The Datahub: blending/deblending museum data“.

Since 2015, my job largely revolves around building reusable tools and managing infrastructure that allows aggregation and sharing of data stored in the collection registration systems of museums. The goal is to unlock knowledge stored in those databases and allow new ways of reusing that knowledge in the digital space for the benefit of larger audiences and the museums themselves. My job isn’t exclusively technical oriented, it also extends to delivering consultancy, sharing knowledge and experiences within museums and between museum workers.

The field of museum informatics is fairly new and still emerging. It’s a subfield of cultural informatics and related to library science and archival informatics. It’s a interdisciplinary field at the intersection of culture, information sciences and digital technology. There’s a lot to explore in terms of knowledge and practices. The challenge is to keep pushing development in this field within often well established contexts.

Today, I’m brainstorming the slides of my presentation. My goal is to push beyond a bare technical description of the project itself and explore what we actually learned in these past few years. My mission is finding the right mix between the technical side and the human side of the story. And, of course, wrapping it all in an engaging, relatable narrative.

Ik werd gehackt

Eind maart maakte het Drupal Security team kwetsbaarheid SA-CORE-2018-002 bekend. Het ging om een zeer serieus veiligheidsprobleem met Drupal. Zo serieus dat iedereen alles moest laten vallen op Drupal websites te voorzien van een update. Drupalgeddon dus. Ondertussen maakten gewiekste mensen met slechte bedoelingen gebruik van de gelegenheid om zoveel mogelijk servers met onbeveiligde Drupal sites te hacken.

Mijn eigen server is er daar eentje van. Ik was namelijk in die periode in Californië. Het duurde even voor ik kans had om het nodige te ondernemen. Helaas was het kwaad reeds geschied. Deze week kreeg ik een bericht van Linode – de hosting partij van wie ik een virtuele server lease – dat er problemen waren.

Abuse server

Tijd om actie te ondernemen. De eerste stap was de server offline halen om geen verdere schade te veroorzaken. Dat deed ik eerder deze week. Dat betekende dat ik enkele dagen uit de lucht was. Gelukkig gaat het om persoonlijke projecten, niet om die van betalende klanten. In dat geval zou ik met een groter probleem hebben gezeten.

Gisteren heb ik een nieuwe server aangemaakt. Handmatig configureren zou snel een dag of meer kosten. Tegenwoordig automatiseer ik zoveel mogelijk met Ansible. Het kostte me een dik half uur om die operationeel te krijgen. Vervolgens was het een kwestie van de websites één per één terug on line te zetten. In het geval van die ene Drupal website betekende dat: de files folder en de database manueel controleren en schonen. En dan vind je dit soort ongein terug:

Juist. Script kiddies die mijn server mismeesteren voor allerlei illegale praktijken. In de database vond ik ook nog eens allerlei  Javascript crypto miners terug. Gelukkig kon ik die met wat RegEx Fu helemaal opschonen. Het ging dan ook om een site met niet zo heel erg veel inhoud. Maar het kostte me wel wat tijd en moeite om alles grondig te controleren.

Tenslotte heb ik ook meteen alle laatste patches en updates toegepast, wachtwoorden vervangen, enzovoorts enzoverder.

Waarom de oude server niet gewoon opschonen? Omdat dat eigenlijk gewoonweg niet doenbaar is. Het is veel eenvoudiger om met een schone lei te beginnen en de gehackte server uiteindelijk te verwijderen.

Waarom Drupal nog blijven gebruiken? Omdat de ontwikkelaars achter Drupal hier de juiste procedure volgden. Kwetsbaarheid breed kenbaar maken en meteen een oplossing voorzien. Dat ik toch in de problemen kwam, ligt geheel en al aan een ongelukkige timing.

Waarom zelf al die moeite met een server doen? Daarom.

Tips for visiting San Fransisco

So, I went to San Fransisco last week. I attended the LDCX conference at Stanford. Travelling solo from Europe to the Bay Area wasn’t something I had planned doing at the start of this year. But here we are, and looking back, I’m grateful for the opportunity. Without going into a detailed day-to-day report, here are several tips if you consider following my footsteps.

The easiest way to book flights is via Expedia. I spend a few hours comparing and I finally settled with a flight into San Fransisco International with Air Canada via Montreal. My return flight was operated by Lufthansa via Munich to Brussels. Considering I booked late – barely a month in advance – I think I still got a fair value deal.

I stayed at the Dylan Hotel in Millbrae. Again, it was a deal via Booking. Now, Millbrae isn’t San Fransisco. It’s some 16 miles from city center. The plus is that the hotel is conveniently located near a BART station which provides a lightrail connection directly into town. Moreover, it’s also a Caltrain station with a southbound connection towards Silicon Valley and San José. San Fransisco isn’t cheap, so staying outside of the city and using public transport definitely helps.

Use BART to get into San Fransisco, and then get a MUNI passport (Clipper card) for 43$ which gets you around town for the next 7 days. Seriously. Get a card! Why? Because San Fransisco is known (or infamous) for it’s hills. Unless you like hiking to the top of Nob Hill or Fillmore Street, this card will save you more then a fair share of blisters. Also, San Fransisco peninsula is larger then a map might give you. Don’t underestimate the distances.

Things I did during the few days before and after the conference:

I barely scratched the surface of things to do and see in San Fransisco. There’s still the Mission, the Golden Gate Park, Sausalito and so much more.

You won’t starve in SF either. On my first day, I ended up in Gotts near the Embarcadero for a good old American Cheeseburger. Another great tip would be Tadich Grill. Cheaper menu’s can be found in the Food Emporium below Westfield Center. And then there’s the Food Market in the Embarcadero Ferry building itself for something on the go. The city itself is dotted with bars, cafés, and small coffee houses. You can easily pick out the new, hip, hot spots by the long lines of patrons waiting to get in.

SF is an awesome travel destination. If you’re considering a visit to the U.S., I’d say this is a great starting place to get a first, gentle taste of America.

Visiting San Fransisco #LDCX

I’ll be travelling next week to San Fransisco to attend #LDCX. This is an annual unconference at Stanford University that brings together leading technologists in the libraries, archives and museums (LAM) spaces, to work collaboratively on common needs. This years edition includes high-level topics such as artificial intelligence and machine learning applied to libraries, archives, and museums; data-forward architectures and APIs, ETL, data pipelining, and serverless system design; web archiving; distributed digital preservation; and modern front-end system integration, including convergence in GLAMs, and building an ecosystem of software developers around IIIF.

Looking forward to meeting cool people and lots of learning!