Het lijf wil niet mee

Ik vecht al lang met occasionele lage rugpijnen. Een zitten beroep en pendelen heeft daar wel iets mee te maken. Lange uren op een stoel, da’s niet zo gezond. Maar de laatste weken is het toch geëescaleerd.

In maart ben ik terug beginnen boulderen in mijn favo klimzaal. Terug, inderdaad, want eind vorig jaar belesseerde ik de A2 pulley in mijn rechter middenvinger. Met de nodige rust is dat wel goed gekomen. Maar toen begon mijn rug te mankeren. Het begon met een beetje rugpijn, maar, verontrustender, ook heel af en toe een raar gevoel in mijn linkerbeen. Niet goed!

In de Paasvakantie ging het van kwaad naar erger. Constante rugpijn. Een bezoek aan de dokter later: ik zit mogelijk met een hernia tussen mijn lage ruggewervels. En ik sta op de wachtlijst voor een MRI scan. Ugh!

Opnieuw moet ik het klimmen laten voor wat het is. Extra pijnlijk. Ik mag wel bewegen, maar ik moet voorzichtig zijn. En mijn linkerbeen mag niet nog meer een eigen leven krijgen.

Gelukkig lees ik wel dat hernia’s in het overgrote deel van de gevallen vanzelf genezen. En dat het ook niet direct iets met het klimmen an sich te maken heeft. Maar het drukt me wel met de neus op de feiten: ik ben geen jong springveulen van 24 meer. Als ik terug wil klimmen, dan zal ik ook extra “saaie” krachtoefeningen moeten doen om mijn spieren aan te sterken.

’t Is wat het is.