Trein

We zouden dus zondag naar Tori Amos gaan kijken en luisteren in het Sportpaleis. De tickets hadden we al een paar weken geleden besteld. Allemaal perfect verlopen. We keken er echt naar uit. Jammer genoeg blijkt de NMBS weer eens stevig spelbreker te zijn.

De – overigens vernieuwde – NMBS website leerde leert ons dat de laatste trein richting Gent/Oostende om 23u06 in Antwerpen-Centraal vertrekt. Wie al wat concerten in Deurne heeft meegepikt weet dat je al snel een dikke 30 minuten mag rekenen tussen het moment dat je de zaal wil verlaten en het moment dat in het station arriveert. Dat betekent dus ten laatste om 22u30 vertrekken. Tori zou dan nog maar met veel moeite de helft van haar set hebben gespeeld. En we zullen toch het voorprogramma gezien hebben.

Vette streep dus door de rekening en niet echt van deze tijd. Blijkt dat Helga Stevens begin dit jaar een schriftelijke vraag lanceerde in de senaat. Het antwoord van toenmalig bevoegde minister liegt er niet om:

Momenteel heeft de NMBS geen plannen om het laatavondverkeer met treinen van de gewone dienst tussen de grote stedelijke centra uit te breiden. Het aantal instappende reizigers op de laatste treinen van de dag is immers zeer klein en de kosten van het inleggen van bijkomende treinen ’s avonds liggen vele malen hoger dan de opbrengsten. Er is wel een licht verschil tussen weekdagen en zaterdagen en zondagen.

Begrijpelijk. Het heeft weinig zin om een permanente dienst in te leggen waar nauwelijks volk gebruik van maakt. Tenzij voor het occasionele optreden. Aan de andere kant is het wel een flinke beperking als je niet over een auto beschikt.De meeste grote acts hooguit in het Sportpaleis komen spelen. Zo speelt Muse er begin november. Kameraad B. beschikt wél over een auto en dus kunnen we de hele set meemaken tot het einde. Lijkt me dus dat locaties zoals het Sportpaleis en Vorst een grotere impact hebben dan louter de regio Antwerpen of Brussel. De (zelf)promotie van grote optredens reikt op zich zelfs al over de landsgrenzen (Nederland, Frankrijk) heen. Via internet zijn de tickets immers overal vrij te bestellen.

Ik vind het dus nogal frappant dat men tickets in gans Vlaanderen verkoopt terwijl de locatie zelf halverwege het optreden enkel nog regionaal goed bereikbaar blijft. De praktische informatie die men geeft bij de ticketverkoop ivm bereikbaarheid gaat bovendien niet veel verder dan het aanbod van De Lijn. Wat mij niet erg hoopvol stemt over de wens van de organisatie om een betere ontsluiting te verkrijgen.

Je zou organisatoren immers kunnen vragen om hun optredens vroeger te laten beginnen in het weekend. Om 19u ipv 20u zodat ze een uur vroeger kunnen stoppen en iedereen thuis geraakt. Maar ik denk niet dat dat een optie is wegens ‘te vroeg’ voor het grote publiek. Een andere optie zou zijn om als organisator per evenement contact op te nemen met de NMBS, tot een overeenkomst te komen en dat zo te promoten. Als er meer vraag is, is de kans ook groter dat er makkelijker extra treinen worden ingezet. Toch zeker voor de echt grote, uitverkochte optredens.

In ieder geval zitten we nu met een acuut probleem. Wie dus ook richting Gent of Brugge gaat na Tori: we zoeken nog een carpool! Alvast bedankt!

Reden te meer om mij dus extra in te spannen op mijn rijles morgenochtend!

Jawel. De randdebielen van de NMBS hebben het weer geflikt. Ik was vanmorgen een uurtje later beginnen met werken dus dat betekende een uurtje overwerk. Geen probleem. De trein van 6u uit Heverlee met overstap in Leuven betekende om 7u thuis te zijn. Alleen… als die trein zelfs niet eens komt opdagen zonder dat je ook maar enige informatie via de luidsprekers krijgt, tjah, dan moet een mens improviseren. Ik mocht dus de bus nemen door Leuven en in het station de boemel met over Aarschot nemen om tegen 20u in Antwerpen te arriveren. Niet fijn. Nog minder fijn is dat zelfs in Leuven nergens problemen werden aangekondigd.

Natuurlijk ga ik straks klacht indienen. Natuurlijk ga ik mijn grieven kenbaar maken. Desnoods via een lezersbrief in de krant. Alleen weet ik dat dat allemaal weinig zoden aan de dijk brengt.

Nu ja, van bij het begin wist ik dat ik dit niet lang zou volhouden. Als het niet de vermoeidheid zou zijn, dan was het wel de onregelmatige dienstverlening die mij de das om zou doen. En veel beterschap zit er immers niet in zoals het nu loopt.

Vanavond was na alle miserie in de laatste twee weken voor mij de spreekwoordelijke druppel. Ik vat bij deze zoektocht naar een nieuwe stek in het Leuvense aan. Ik ga dus op zoek naar een comfortabele studio, appartement,… om te huren. Het hoeft niet meteen Leuven centrum te zijn (prijs en zo) Maar het moet nu ook weer niet super ver uit de buurt liggen. Kessel-Lo of Heverlee lijken mij ook best wel fijn wonen. En het mag ook al wat groter zijn dan mijn woonst in Antwerpen. Ik zou toch graag eindelijk eens wasmachine kunnen plaatsen. En een eigen slaapkamer hebben.

Wie een goeie tip heeft, een kennis/familie/… die zelf verhuist,… laat het mij weten. Mijn eeuwige dank, een traktatie, linkliefde, whatever heb je dus sowieso!

Alvast bedankt!

Ik vermoed dat de NMBS mensen flink wat DNA met de schildpad gemeen hebben. De laatste week was het eigenlijk dikke ellende voor mij…

• Vorige woensdag komt de trein vijf minuten te laat toe in Heverlee. Ik moest naar Gent voor een afspraak. Uiteraad mis ik mijn aansluiting in Leuven en kom ik een klein half uur te laat in Gent toe.
• Vrijdag was het weer prijs. Ik had afspraak in Antwerpen. In Leuven had mijn aansluiting 15 minuten vertraging. Geen erg want het rijtuig stond er al. Ik dus opstappen… om na vijf minuten te horen te krijgen dat de trein was afgeschaft. Dan maar de volgende, twintig minuten later, nemen. Die rijdt vlotjes tot even buiten Leuven om dan stil te vallen. Dik een half uur lang mochten we het landschap bewonderen. Daarna ging het op een slakkegangetje richting Mechelen. Aangekomen werd ik op de schouder getikt door een medereizigster. Buiten op het bord stond aangekondigd dat de trein terug naar Leuven spoorde. De conductrice had niets afgekondigd. Buiten stond ze met een tiental verwarde reizigers vol vragen. Eentje had het heldere idee om haar alsnog de nieuwe situatie in de trein te laten afkondigen. Dat weigerde ze. Ongetwijfeld zullen er die avond mensen ongewild terug in Leuven zijn gesukkeld. Een half uur heb ik moeten wachten in Mechelen op een overstap naar Antwerpen. Alwaar ik ook nu weer een uur te laat arriveerde op een afspraak.
• Zaterdagavond ging het gelukkig goed en verzamelde ik slechts vijf minuten vertraging tussen Gent en Brugge.
• Gisterenmorgen liep de trein vanuit Brugge naar Leuven 15 minuten vertraging op rond Gent door ‘een probleem met de schroefrem’. Een zeer geruststellende mededeling die daarna bij elke stop nog eens extra werkt verkondigd.
• Gisterenavond had ik weer prijs. In Heverlee kwam de trein te laat toe waardoor de aansluiting naar Antwerpen totaal mistte. Ik mocht de boemel op en heb alle stationnetjes tussen Leuven en Antwerpen gezien. Ik kwam dik 40 minuten te laat toe in Antwerpen-Centraal.
• En vandaag was het weer prijs want vanuit Leuven spoorde ik richting Brugge. In plaats van rond 19u toe te komen in Brugge werd dat 19u25. Een half uur extra. Op een trein vol vakantiegangers!

Op zich vind ik een vertraging nu nog geen zo’n grote ramp. Ik ben al blij dat ik thuis geraak. Alleen, je krijgt gewoon letterlijk géén informatie. Er zal een dag komen dat ik gewoon weiger om mijn reiskaart te tonen als ik geen uitleg krijg waarom de trein vertraging heeft. Misschien moeten we dat allemaal wel spontaan doen. We moeten toch niets gaan bewijzen voor een dienst die niet geleverd wordt, niet?

Ik word vaak aangesproken met de vraag of ik niet ga verhuizen. Het punt is dat het traject op zich best wel doenbaar is. Het is vrij aangenaam reizen op een rustige trein. Het wordt pas een probleem als je er niet op kan betrouwen. En het komt vrij ver dat een mens moet verhuizen als de 50 of 60 kilometer met het openbaar vervoer niet overbrugbaar blijken.

Mja, ik heb indertijd hier ook al ganse blogposts gewijd aan het wanbeleid bij de IJzeren Weg. Veel valt er niet over te zeggen. Behalve dan dat Mussolini ooit werd geroemd als de man die de trein in zijn land terug op tijd liet rijden. Als de dienstverlening bij het Spoor een maatstaf mag zijn voor hoe ons kikkerlandje wordt geleid…

… of hoe het terug-naar-school gevoel gisteren en vanmorgen even de kop op stak. Alternatieve titel voor mijn eerste werkdag bij Statik. En het werd een zeer gevulde dag.

6u02: op dit ontiegelijke uur in Brugge wakker worden. Het ochtendzon heeft goud in de mond of zoiets.

6u58: de trein op richting Leuven. Het plan is om daar over te stappen op de trein richting Heverlee en om 8u37 te beginnen.

7u28: onze lieve vrienden van de NMBS konden het niet laten. De trein valt defect in Gent en rijdt niet verder. In de absolute chaos besluit ik de trein van 7u39 richting Schaarbeek te nemen.

8u15: ik arriveer in Brussel-Centraal en stap snel over op de trein naar Leuven over Brussels Airport

8u39: blitzbezoekje aan de luchthaven van Zaventem

9u05: eindelijk gearriveerd in Leuven

9u20: ik arriveer in Heverlee.

De dag begint met een uitgebreide rondleiding terwijl de nieuwe collega’s één voor één binnen druppelen. We zijn met 5 man vandaag. Ik krijg mijn werkplek toegewezen. Een verse, nagelnieuwe iMac staat op mij te wachten. Dit wordt mijn werkpaard. De rest van de dag bestaat erin om er mijn werkomgeving op te zetten. e-mail, browsers, textmate, subversion repository, public keys,… In de namiddag begon ik mijn ontdekkingstocht doorheen de code van de vele projecten. Spannend en heel erg leuk!

Met het mooie weer besloten we dan maar buiten te zitten met onze broodjes. Op het pleintje had er een oudere dame geprobeerd om met haar auto italian job gewijs van een paar trappen te rijden. Slecht plan want de auto bleef steken met het chassis op de trap. De politie en een takelwagen kwamen eraan te pas. Ergens was er het plan om met zijn allen de handen onder de auto te steken en hem terug op het pleintje te duwen, maar de stem van de rede en het besef dat we misschien meer kwaad dan goed zouden doen, hield ons wat tegen.

Tegen een uur of 6 besloot ik de trein naar Antwerpen te nemen. Ik arriveerde mooe maar tevreden mooi om 19u in het Centraal. Ideaal. Nu heb ik nog wat tijd om TV te kijken en dan op tijd in bed om morgen vroeg de dag aan te vatten.

O ja, voor alle nieuwsgierigen: dit is mijn nieuwe werkplek…

Hoewel de nieuwe dienstregeling sinds zondag reeds in voege is, mocht ik er vandaag voor het eerst van smaken. De nieuwe uurtabellen beloven ons meer treinen naar onze bestemming, betere spreiding en kortere reistijden. Alles in het teken van efficiëntie dus.

Momenteel betekent dat dat mijn trein Antwerpen-Centraal een twintigtal minuutjes vroeger verlaat. Dat houdt dus een spurtje trekken naar het station in. De NMBS scoort alvast een punt omdat ze zo aan mijn conditie denkt. Bon, om 17u15 nog geen trein, om 17u20 ook niet, om 17u22 – het vertrekuur – absolute stilte op het spoor, om 17u27 bolden de acht rijtuigen van de IC trein rustig langs een perron volgestouwd met wachtende pendelaars. Tien minuten later, 17u37, vertrok de trein dan toch richting Oostende. Hoera! Toch drie minuten vroeger vertrokken in vergelijking met de oude dienstregeling!

Met een slakkegangetje ging het richting Sint-Niklaas om zo rond Antwerpen-Zuid stil te vallen. Tiens, ging die halte niet worden afgeschaft? Blijkbaar dus wel want al snel kregen we via de krakende intercom te horen: “Tengevolge van rode seinen kan de trein niet doorrijden en loopt hierdoor vertraging op. Wij danken u voor uw begrip.” (heerlijk toch, die formele NMBS lingo) Hm. Na nog eens vijftien minuten (18u05 ondertussen) bolden we langzaam de tunnel onder de Schelde in. Eenmaal die gepasseerd: weer oponthoud. “Tengevolge een defect rijtuig op ons spoor zal onze trein vertraging oplopen. Wij danken u voor uw begrip.” Grr. Nog eens goed tien minuten later, 18u15, zetten we éindelijk aan richting Sint-Niklaas. Vanaf dan liep het vrij vlotjes.

Met goed 50 minuten vertraging arriveerde ik in Brugge, dodelijk verveeld (hoe snel kan je de sudoku in de Metro invullen?) en met vreselijke honger, rond 19u30. In de oude dienstregeling was dat 19u07, in de nieuwe zou dat 18u40 moeten zijn! Van deur tot deur, Antwerpen – Brugge, was ik vandaag dus een dikke drie uur onderweg.

Morgen stuur ik een mailtje naar de ombudsman. Ik mag dan tegenwoordig al niet vaak meer gebruik maken van de trein (twee tot drie dagen per week) maar dat men vlak voor Brugge bij het melden van de vertraging nog durfde ‘te danken voor het begrip’ is er voor mij eigenlijk wat over.

Nu ja, gelukkig denkt de NMBS ook aan mijn nachtrust want ik mag morgen 15 minuten langer in bed blijven liggen! Hoezee!

Hm. Eergisteren tot 19u present op het werk voor onderhoudswerken, daarna richting Brugge voor extra logistiek. Gisterenavond vertoefde ik in Gent in het gezelschap van deze drie lieve mensen (tip: als je lasagne wil eten in Gent, laat dan pizzeria San Marino op het Zuid langszij liggen!). Dank je dat ik mocht crashen op de zetel! Vanmorgen 25 minuten staan vernikkelen in de decembermorgenkoude op een duister perron te Gent Sint Pieters, wachtend op een trein die veel te laat was.

Straks arriveert kameraad B. hier voor een weekendje Antwerpen met zijn wederhelft. En maandag geef ik om 9 uur al weer present voor werkgroepvergaderingen op het Kiel.

Drukjes dus…

Ik schrok wakker uit het limbo tussen slapen en waken toen de trein met een schok tot stilstand kwam in Gent Dampoort. Zoals elke maandagmorgen stommelden mensen de trein op. De ene iets terughoudend, de andere gehaast op zoek naar een schaarse zitplaats.

Ik sloot mijn ogen in een poging om mijn geest nog even wat rust te gunnen toen een jonge blonde wervelwind de zitplaats naast mij innam. Ze nam een pak kranten uit haar rugzak en begon rusteloos te bladeren door de stapel. Ze bleef nauwelijks hangen bij de inhoud artikels en kon hooguit de koppen gelezen hebben. Misschien had ze de kranten al vijf keer doorgenomen terwijl ze op het koude perron stond te wachten, en hoopte ze zo de minuten tot ons arriveren in Antwerpen wat sneller te laten wegtikken.

Zo tussen Lokeren en Sint-Niklaas werd ik even wakker en zag dat ze was gestopt bij een artikel in De Standaard: Sloop van Gents postgebouw is hit op internet. Het deed me aan het berichtje op Gent Blogt denken. Misschien was ze er gisteren zelf ook wel bij en was dit het stukje waar ze naar op zoek was.

Naarmate we Antwerpen naderden nam de bedrijvigheid toe. Mensen maakten zich haastig klaar om af te stappen. De wervelwind zocht nog snel een paar slokken water uit een flesje in haar rugzak. Ik bracht mezelf er langzaam toe om te focussen op de arbeid en het eerste kopje thee van de dag.

Voorbij de grote hal van Antwerpen-Centraal kozen we elk haastig een andere weg de grijze maandagochtend in.

Om even verder te reminisceren op de titel van Tom’s laatste literaire feit… Aangezien ik vanmorgen toch in ’t stadje was heb ik gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn ticket richting Venetië op te pikken bij de reisagent. Terwijl een assistent mij wat extra uitleg aan het geven was stommelden er twee marginale types de zaak binnen. Vader (ongetwijfeld trucker of zo) en zijn 16 jarige zoontje (ongetwijfeld into jumpen).

Het begon met de vraag of ze een foldertje van Disneyland Parijs mochten meenemen. Geen probleem. Maar daar bleef het niet bij. In plaats van de beurt af te wachten begonnen beiden vragen af te schieten op de arme reisagent. En hoe gaan we daar naartoe? (Met de trein. ’t Staat in de folder) En is dat ver van ’t station naar Disneyland? (Neen! ’t Station is in Disneyland. Lees de folder!) En kan je daar blijven slapen? (Nooit naar de Efteling geweest zeker? Open de friggin’ folder!) De boertige stijl van de vader weerspiegelde zich ook in de onbehouwen manier van vragen bij het zoontje.

Afijn, gelukkig wist de reisagent de tegenwoordigheid van geest te bewaren om de twee er meteen op te wijzen dat hij eigenlijk in-the-middle-of-something was waarna hij zich terug tot mij wendde. Het eindigde ermee dat beiden afdropen om later op de dag nog eens terug te keren.

Om maar meteen met Tom te quoten:

Tleven is wijs en al, maar al die andere mensen zijn er wat teveel aan.

Yep. Gisteren gaf ik present op de Flickr Meeting te Leuven. Goed 25 fotografen versus gewaarschuwde 1 stadgids. Dat kon niet mislopen. Het werd een heel aangename middag waarbij we heel wat fantastisch mooie – verborgen – hoekjes van Leuven te zien krijgen. Uiteraard hebben we uitgebreid de tijd genomen om alles van onder tot boven te fotograferen. Je vindt een uitgelezen selectie van het eindresultaat in de group pool van Flickr.

Na een fantastische rondleiding waarbij we heel wat opstaken van het historische Leuven trokken we richting cafeetje om op te warmen want het is toch vrij fris zo op het einde van oktober. De Quo Vadis als ik mij niet vergis. Of het ettablissement daar achter. Ik had geen zin om de 2 uur durende trip richting Brugge direct aan te vatten dus besloot ik in Leuven samen met de groep te eten. Carolien en Dries hadden restaurant Notre Dame gekozen. Vlakbij het stadhuis van Leuven. Ik kan u vertellen dat ik daar voor heel weinig geld een super vol-au-vent gegeten heb. Met dank aan I. aka. G. voor deze en de vele andere cullinaire tips! Tegen 9 uur ging het met de trein – vrij onvoorzien – richting Antwerpen want vandaag was het weer vrij vroeg morgen op het werk. Dat ik nu in Brugge toef heeft te maken met het feit dat de logistiek voor de komende week nog hinterwaarts moet trekken. Dit geheel terzijde.

O ja, ik heb natuurlijk ook wat aan blogspotting gedaan: een dank je voor de fijne namiddag aan onder andere verloren zoon Herman, Karel, Goya, Carolien en Dries, Dikkie en – heerlijk erudiet gezelschap – Guelep!

De foto’s vind je in een eigen setje en in de gemeenschappelijke group pool!

Een mistige maandagmorgen in oktober. Dit is zo’n een tijd van het jaar die ik graag heb. Zeker als het weer wat rustiger is en de natuur zich in de late herfstzon voorbereid op de winter. Of wat daar voor moge doorgaan tegenwoordig.

Ikzelf vind het heerlijk om ’s ochtends door de mist of in de vroege ochtendzon op weg te zijn naar het werk. De wereld komt traag op gang en de spits of het drukke verkeer in de stad lijken in de mist opeens ver weg.

Vanmorgen was het zalig wakker worden en verder doezelen in de trein en te genieten van een in nevel gehuld voorbijdenderend Vlaanderen met de Dandy Warhols in mijn oren. Ik had zelfs de indruk dat het een stuk minder druk was dan de voorbije weken.

Jaja, het ochtendgloren in oktober…