Trein

Ik werk in een grote zaal die gevuld is met collega’s. Een verdieping lager zijn er werkateliers, gescheiden door een open trapgat. Vandaag werden er een boel gevulde archiefdozen verhuisd. Om de vijf minuten dokkerden karren voorbij. Het denderende geluid vulde onze zaal. Geen noise-cancelling hoofdtelefoon kan daar tegen op. Gelukkig is dat geen dagelijks gebeuren.

Volgende week schaffen ze de P-trein van 17u24 tussen Gent en Brugge permanent af. Ik neem die regelmatig met een collega die tussen-in afstapt. Een geëngageerde pendelaar ging rond met een online petitie om de trein toch te behouden. We hebben gelijk onze digitale handtekening gezet.

Met de nieuwe job zien mijn werkdagen er tegenwoordig zo uit:

• 7:10 Opstaan – Badkamer – Ontbijt
• 7:40 Bus
• 7:58 Trein
• 8:25 Tram
• 8:35 Aankomst op de Campus Boekentoren
• 12:00 Middag pauze. Ofwel een broodje / soepje van de kantine. Ofwel een warme lunch ergens in de vele eetgelegenheden.
• 17:00 Richting Sint-Pieters. Al dan niet te voet.
• 17:40 Trein
• 18:25 Thuis – Avondeten – Huishouden
• 20:00 Ontspanning
• 23:00 Dodo

Dat is een verschil met vroeger. Toen ging ik geregeld de baan op. Antwerpen, Brugge, Leuven, Brussel,… Zo’n verplaatsing breekt meteen de week. Er waren dagen dat ik vroeg thuis was, om een dag later pas tegen halfacht aan de keukentafel te verschijnen. En de ene middag stond ik in de rij voor een broodje in slagerij Finesse, bij Carlos en Geraldine, in Gent. En de andere middag was het aanschuiven voor een snelle panini van de eettent in de ondergrondse onder Brussel-Centraal.

In de categorie: dingen die ik nauwelijks een jaar, laat staan een half jaar, geleden niet bepaald had zien aankomen.

• Ondertussen reeds zo lang bij het Lief verblijven dat ik de term “logeren” toch wel bijzonder breed moet beginnen interpreteren.
• Zeker als je Poäng draaizetel, TV en gezellige Orgel Vreten bij datzelfde Lief een plaatsje hebben gevonden. Reacties van kleinhandelaars tegen de Mini van het Lief genre: “Ah, wilt ge een paaseitje? En de papa mag er ook eentje nemen!” Erm… kuch… 
• De nieuwste versie van de theorie/praktijk oefenboekjes voor de rijschool in huis halen.
• Een andere dagelijkse stopplaats bij het pendelen met de trein dan diegene waar je initieel voor tekende.

Soms, hé.

Gisterenavond mocht ik nog eens een drugscontrole op de trein ondervinden. Dat was ook weer even geleden. In al die jaren sporen heb ik dat al enkele keren mogen meemaken.  En telkens wordt er op dezelfde manier te werk gegaan.  Twee geblokte agenten in burger zetten de toegang tot de wagon af terwijl een hondenbegeleider zijn hond – denk model duitse scheper met een gewicht aan de haak van +30 kg – door de pendelaars en bijhorende zaken en tassen jaagt.

De NMBS. My pet peeve! Gisterenavond mochten we nog eens proeven van alles wat er fout kan lopen bij het Belgische Spoor. Ik was iets vroeger vertrokken op het werk en wilde de rechtstreekse trein naar Oostende van 16u25 halen. Eenmaal in Berchem Station bleek die afgeschaft te zijn en heerste er absolute chaos met vertragingen. De borden toonden verder geen informatie. Geen mooi begin van het weekend dus.

De trein naar Rijsel over Gent van 16u10 bleek een 15-tal minuten vertraging te hebben. Met een overstap in Gent Sint-Pieters was dat wel doenbaar. 15 minuten werden al snel 35 minuten. Ondertussen werd het perron voller en voller. De boekenbeurs in combinatie met de vrijdagavonddrukte is een cocktail voor extra stress. Uiteindelijk arriveerde de trein met 42 minuten vertraging. Ik heb ze laten schieten omdat er niemand meer bij kon en ik geen zin had om recht te staan. De volgende trein naar Gent-Rijsel van 16u56 volgde met vijf minuten vertraging en was iets rustiger. Oef. Met een beetje geluk zou ik toch nog tegen 18u thuis zijn.

Bon. Ik heb er al vaak overgeschreven. Maar zoals dat gaat, zit ik ’s morgens al eens op de trein terwijl die door een slaperig Vlaanderen dendert. Dat was vanmorgen niet anders. Het was redelijk rustig. Wat dagjesmensen, de werkmens die iets later begon en een paar studenten. In Sint-Niklaas stapte er een joelend klasje kindjes op, maar niks dat niet met een iPod op te lossen valt.

Ik had mij in de rapte een ontbijt gekocht en dat op de zetel naast mij gelegd. Bij mijn boekentas. Met één hand probeerde ik de Metro open te houden terwijl ik in de andere een Cécemel had. Ik lette even niet. Er streek wat toch en er passeerde een schaduw langs mijn coupé. Het volgend moment bleek mijn ontbijt verdwenen. Foetsjie. Weg. Vanished in thin air.

En toen was ik in Engeland. De tocht naar Croydon was een odyssee. Eerst rond 16 uur met de trein naar Gent Dampoort waar het verzamelen blazen was met de collega’s. Valiezen in het minibusje proppen en de route uitstippelen. Collega T. bleek zich van trein gemist te hebben dus met een ommetje langs Gent Sint Pieters ging het gezappig richting Calais.

We namen de ferry naar Dover. Dat moet van jaren geleden geweest zijn dat ik nog eens op een boot heb gevaren. Het had allemaal een heel sterk schoolreisgevoel. Terwijl de zon in de zee onderging stonden we op het dek in de volle zeewind. P&O ferries is een trip naar de jaren tachtig: arcade halls op de boot, versleten toiletten, grootkeuken met bijna niet te vreten fish ’n chips en de ganse wereld die de oversteek over een van de drukste zeeroutes maakt.

Jawel, I have them: slechte gewoontes. ’t Is natuurlijk wat een mens onder “slecht” verstaat. Neem nu het ontbijt. Dat wordt bestempeld als zowat de belangrijkste maaltijd van de dag. En dus probeer ik daar aan te houden. Proberen, want ondanks het verhuizen moet ik nog heel regelmatig sporen. Dat betekent ’s morgens vroeg op staan en mij haasten om de trein te halen. Dus komt het erop aan om snel een kommetje ontbijtgranen binnen te werken.

Een warme zaterdagmiddag, da’s zo’n beetje de aanloop naar een zaterdagavond op een terrasje. Ik was mij donderdag- en vrijdagmiddag redelijk stierlijk aan het vervelen en ik wilde daar nu net geen vervolg aan breien. En dus trok ik richting stad.

Eerste halte: Fnac.

Tegenwoordig reis ik nogal wat af met de trein. Ik zou kunnen die tijd kunnen gebruiken om te computeren, maar eerlijk gezegd kan ik het moeilijk opbrengen om na lange uren aan bureau’s ook nog eens op de trein mijn laptop open te slaan. Zelfs al is het maar om een film te bekijken. Jaren geleden, toen ik naar Antwerpen pendelde, had ik altijd een boek in mijn tas. Ik heb zo redelijk wat afgelezen. Met de laatste woelige jaren was lezen niet meteen iets waar ik toe leek te komen: tegenwoordig hou ik mij ledig met het luisteren naar de iPod maar ook dat kan niet altijd beklijven. Hoog tijd voor leesvoer en het oppikken van wat eigenlijk een fijne gewoonte. Het is John leCarré geworden met Spion aan de Muur. Boeken die over spionnen, geheime operaties en what-not gaan: dat lees ik al eens graag. Vroeger heb ik nog ettelijke werken van Tom Clancy verslonden. En er zijn nog zo tal van boeken die ik zou willen lezen. Dingen zoals Cryptonomicon van Neal Stephenson. Moet ik dus drrringend iets aan doen.

Dezer dagen troon ik vanuit verre Leuven regelmatig naar het nog verdere Hasselt om daar training te geven.  En Limburg, dat is voor iemand uit West-Vlaanderen hetzelfde als de achterkant van de maan: je weet dat het er is, maar zonder echte reden ga je toch niet snel even die kant heen. Of het moet zijn voor een weekendje uit of om verre nonkels en tantes te bezoeken.

Hoeft het dan te verbazen dat Limburg mij stevig wist te verrassen? Vooral dan als je met de trein de provincie binnenrijdt.