Croissant

Bon. Ik heb er al vaak overgeschreven. Maar zoals dat gaat, zit ik ’s morgens al eens op de trein terwijl die door een slaperig Vlaanderen dendert. Dat was vanmorgen niet anders. Het was redelijk rustig. Wat dagjesmensen, de werkmens die iets later begon en een paar studenten. In Sint-Niklaas stapte er een joelend klasje kindjes op, maar niks dat niet met een iPod op te lossen valt.

Ik had mij in de rapte een ontbijt gekocht en dat op de zetel naast mij gelegd. Bij mijn boekentas. Met één hand probeerde ik de Metro open te houden terwijl ik in de andere een Cécemel had. Ik lette even niet. Er streek wat toch en er passeerde een schaduw langs mijn coupé. Het volgend moment bleek mijn ontbijt verdwenen. Foetsjie. Weg. Vanished in thin air.

Jawel, I have them: slechte gewoontes. ’t Is natuurlijk wat een mens onder “slecht” verstaat. Neem nu het ontbijt. Dat wordt bestempeld als zowat de belangrijkste maaltijd van de dag. En dus probeer ik daar aan te houden. Proberen, want ondanks het verhuizen moet ik nog heel regelmatig sporen. Dat betekent ’s morgens vroeg op staan en mij haasten om de trein te halen. Dus komt het erop aan om snel een kommetje ontbijtgranen binnen te werken.

Bezweet wakker worden met een droge keel en een vieze smaak in de mond.
Op de klok kijken en verwensen dat je een gat in de dag hebt geslapen.
Dikke stoppels op de kin en vettig haar waarin de geur van sigarettensmoor zich heeft vastgezet.
Proberen je te herinneren hoe koffie te zetten.
Tevergeefs wachten op warm water uit de douchekraan omdat je broers je reeds voor zijn geweest.
Onder meewarrige blik van je ouders de weekendkrant naar je toetrekken en de letters proberen te ontcijferen.
Sjieken op een taaie croissant belegd met wat boter.