Koffie

Wat doet een mens zoal op verlof? Als het regent, niet zo bijster veel. Films kijken, een potje Team Fortress 2 spelen, een beetje lezen, een beetje muziek luisteren,… Afin, u begrijpt wel dat de voorbije twee dagen niet bepaald de zomerse quality time zijn die ik mij had voorgesteld.

Gelukkig scheen vandaag het zonnetje. En had B. voorgesteld om in ’t stad een koffietje te drinken. Ik durf nogal eens selectief te begrijpen als het op dat soort voorstellen aankomt. En dan interpreteer ik dat als: ‘O ja, kom laten we eens lekker brunchen!’

Een warme zaterdagmiddag, da’s zo’n beetje de aanloop naar een zaterdagavond op een terrasje. Ik was mij donderdag- en vrijdagmiddag redelijk stierlijk aan het vervelen en ik wilde daar nu net geen vervolg aan breien. En dus trok ik richting stad.

Eerste halte: Fnac.

Tegenwoordig reis ik nogal wat af met de trein. Ik zou kunnen die tijd kunnen gebruiken om te computeren, maar eerlijk gezegd kan ik het moeilijk opbrengen om na lange uren aan bureau’s ook nog eens op de trein mijn laptop open te slaan. Zelfs al is het maar om een film te bekijken. Jaren geleden, toen ik naar Antwerpen pendelde, had ik altijd een boek in mijn tas. Ik heb zo redelijk wat afgelezen. Met de laatste woelige jaren was lezen niet meteen iets waar ik toe leek te komen: tegenwoordig hou ik mij ledig met het luisteren naar de iPod maar ook dat kan niet altijd beklijven. Hoog tijd voor leesvoer en het oppikken van wat eigenlijk een fijne gewoonte. Het is John leCarré geworden met Spion aan de Muur. Boeken die over spionnen, geheime operaties en what-not gaan: dat lees ik al eens graag. Vroeger heb ik nog ettelijke werken van Tom Clancy verslonden. En er zijn nog zo tal van boeken die ik zou willen lezen. Dingen zoals Cryptonomicon van Neal Stephenson. Moet ik dus drrringend iets aan doen.

We stonden met het zonnetje en de wekkerradio vanmorgen op. Twanne had die ingesteld op een publiek station waarop we met het lokale nieuws werden vergast. Ik heb, we sinds we gisteren arriveerden, het Simcity gevoel en luisteren/kijken naar nieuwsflashes helpt er zeker niet aan.

De eerste halte was een Starbucks voor een koffieontbijt. Overigens is de straat observeren vanuit het raam op zich al een belevenis. Zo blijken de wijkagenten hier te patrouilleren op Segways wat een grappig tafereel opleverde.

Vanmiddag ging het richting Rijsel. Omdat we er zin in hadden. Het is jaren geleden dat ik nog eens in Rijsel ben geweest. Ik herinnerde mij vooral Euralille en de oprukkende nieuwbouw. Vandaag was dat niet anders. Toekomen en de auto parkeren ergens in de betonjungle van het Europese kwartier. En dan ging het de stad in.

Rondslenteren door verbazend veel winkelstraatjes waar je op de koppen kon lopen, een wafel een een koffie drinken, beetje rondsnuisteren in de Fnac,… En natuurlijk foto’s maken!

• Vijf. Het aantal keer dat ik vandaag per fiets de ganse kaaien af ben gereden tussen het Kiel en het Eilandje. Minstens een dikke 4 kilometer schat ik.
• Drie. Aantal opengebroken straten onderweg tegen gekomen. Levensgevaarlijke toestanden en al.
• Twee. Het aantal vergaderingen dat ik op het Kiel vandaag gehad heb.
• Zes. Het aantal pc’s dat ik vandaag heb rechtgezet. Met dank aan collega S. voor de hulp.
• Vier. Aantal kopjes koffie dat ik vandaag heb gedronken.

Ik veegde de ijskoude druppels uit mijn ogen toen ik vanmorgen op mijn fiets door de Lange Lozanastraat richting Desguinlei reed. Voor mij ploegde er een dik ingeduffelde dame door de bladeren op het fietspad. Ik kroop nog wat dieper in mijn kraag en verwenste mezelf dat ik geen handschoenen had aangedaan. Ik was maar wat blij dat ik op de de dienst Stadsontwikkeling arriveerde en er me aan een kopje warme koffie kon verwarmen vooraleer aan de slag te gaan.

Ugh! Om 6 uur opstaan en herinneren dat ik *eigenlijk* om 9u30 pas vergadering hebt in Gent en dat ik dus he-le-maal niet zo vroeg had moeten opstaan om een trein te halen richting Antwerpen is… pijnlijk!

Gelukkig doen een paar kommen koffie wonderen zo vroeg op de morgen en heb ik nu de tijd om rustig nog een aantal dingen te bekijken.

Beste Lazyweb,

Om een aantal collega’s die mij op de studiedag hebben geassisteerd met het zetten van koffie en de afwas te bedanken, zou ik ze graag elk een doos pralines geven. Alleen zijn de collega’s in kwestie moslim. Ik vraag mij dus nu heel erg grondig af of die dat van hun godsdienst mogen eten. Dingen met likeur zijn duidelijk uit den boze (alcohol) maar hoe zit het met chocolade met nootjes? En gevuld met praliné of al? ’t Is dat ik geen afronten wil begaan.

Mja. Pietel en i. hebben last van ochtendautisme. Ik heb ook zo’n beetje mijn ochtendlijke rituelen waar ik moeilijk van afwijk.

Doorgaans ben ik vrij onverschillig als ik wakker word. Ik ben mij dan nog niet écht bewust van mijn eigen emotionele staat. Dat verandert aan het ontbijt. Dat is steevast een kop koffie met een kom onbijtgranen met melk. Sinds ik in Antwerpen woon neem ik het ontbijt bovendien nog met de herhaling van het laatavondnieuws op één. Kwestie van wat bij te blijven. Op dat moment wordt gedefinieerd of ik al dan niet een baaldag heb.