Gent

Sinds een aantal jaren zijn de grotere stations uitgerust met LED billboards, geplaatst op strategische plaatsen. Die worden gretig gebruikt door reclamemakers om via bewegende beelden de aandacht te lokken. Doorgaans storen die reclame’s niet echt en af en toe intrigeren ze zelfs.

Op één uitzondering na.

In Gent Sint Pieters hangt er boven de hoofdingang een groot bord in leaderboard formaat. Altijd wordt daar naast producten voor banken ook reclame voor auto’s getoond. Ik denk dat ondertussen zowat alle automerken wel de revue zullen zijn gepasseerd. Nu, ik vind dat het station – symbool bij uitstek voor het openbaar vervoer – de meest foute locatie om (dure) auto’s op een bijzonder in het oog springende wijze aan te prijzen.

En toen was het woensdag en waren er weer drie werkdagen gepasseerd. Zo eens een weekje vrijaf en niets doen is natuurlijk leuk, maar ik ben toch content dat ik terug aan de slag kon. Zo even afstand nemen van het werk, dat doet goed om dan met opgeladen batterijen terug de zaken vast te nemen.

Zondag heb ik voornamelijk de kunst van het niets doen proberen te perfectioneren. Ik hield mij ledig met activiteiten zoals daar zijn: leeg in de zetel hangen, TV kijken, meer TV kijken, een boekje pakken, eten maken, muziek luisteren. En vooral geen e-mail of zo bekijken.

Ugh! Om 6 uur opstaan en herinneren dat ik *eigenlijk* om 9u30 pas vergadering hebt in Gent en dat ik dus he-le-maal niet zo vroeg had moeten opstaan om een trein te halen richting Antwerpen is… pijnlijk!

Gelukkig doen een paar kommen koffie wonderen zo vroeg op de morgen en heb ik nu de tijd om rustig nog een aantal dingen te bekijken.

Jaja, gisteren was het Buscemi in de MaZ. Latijn-Amerikaanse grooves in een zwoele, loungy atmosfeer met een opperbeste meneer Buscemi voorzien van vet koper- en drumwerk en een zangeres die voor stevige vocale ondersteuning zorgde. Meer moet dat niet zijn. We zijn er blijven hangen tot rond 23 uur. De afterparty in de lounge was wel gezellig, maar eerlijk gezegd vind ik de locatie een beetje ongelukkig en niet echt aanspreken. Dik in orde was het wel!

Vandaag vond ik het afschrift van mijn geboorteakte in de bus terug. Die had personeelsmanagement nog nodig. Ik ben geboren in Gent dus dat betekende dat ik de dienst bevolking daar moest lastigvallen. Gelukkig hebben ze een e-loket waarlangs ik dat kon doen. Dat deed ik een kleine twee weken geleden.

Het afschrift is letterlijk een kopietje uit het geboorteregister. Het heeft wel iets om je eigen geboorteakte terug te zien. In die paar regels staat immers precies hoe officieel wordt erkend dat je bestaat, wie daarvoor zorgde en wanneer dat precies gebeurde. Nog een leuke is dat er ook exact in staat op welk uur, welke minuut je op welk adres werd geboren. En dan ook nog de leeftijd van je ouders, de getuigen – in mijn geval mijn grootouders – en hun beroep. Het is echt een momentopname. Zo werd ik 11 augustus om 14u35 geboren en gaf mijn vader samen met mijn opa en oma exact twee dagen later aan bij de burgerlijke stand van Gent.

Wie een beetje oplette ziet tegenwoordig onderstaand logo zo’n beetje overal opduiken:

Inderdaad, Gent Blogt zoekt vrienden. Niet zomaar vrienden, maar mensen die de kas van de redactie willen spijzigen. Omdat ze niet van reclame willen doen en al eens graag trakteren, is het spaarvarken volledig geslacht. En dus rekenen ze op het altruïsme van de bloggende medemens.

Gelijk heb ik dan maar een kleine bijdrage in hun spaarvarken gestort. ’t Is immers een succesverhaal en ik kan het moeilijk over mijn hart laten komen om dat aan financiële noden ten onder te zien gaan. Goed om te weten als we zelf met Bruggelink van start zullen gaan!

1. Nen bolo vergezeld van een pintje in de Backstage kan toch zó smaken. Nee?

2. Vervolgens opeens op nauwelijks 15 minuten tijd crossen naar Gent Sint-Pieters is géén gezonde zaak

3. Ik heb blijkbaar een stevige maag want voor zover ik kan vaststellen is alles terug quasi gesettled daar beneden.

Hoe bezih, jong, hoe bezih!

Tiens, misschien was ik toch wat te snel! Patje Janssens doet dat heel erg goed in Antwerpen. Tegen de verwachtingen in. ’t Was dat iedereen er heel pessimistisch over deed en niet verder durfde denken dan 8 oktober. En kijk eens aan! Ik denk dat er vanavond daar een paar mensen serieus gaan feesten!

Natuurlijk ook proficiat aan de Gentenaren die dat daar zo goed hebben gedaan! Fantastisch werk, mannen! En natuurlijk vingers kruisen dat er ook voor Lien een plaatsje zal zijn straks.

Twee drukke dagen achter de rug. Eergisteren waren er de Gentse Feesten nog eens. Ik heb de ommegang (dank u, Liesbeth! Juist is juist) van de Stroppen nog eens gezien. Dat was ook al weer jaren geleden. Voor de niet ingewijden: deze ommegang herdenkt de boete en vernedering die de Gentenaars ten overstaan van Keizer Karel in 1540 moesten doorstaan. Gent weigerde belastingen te betalen waarop een furieuze Karel hen met een strop om de hals een knieval liet maken. Sindsdien worden de Gentenaars ook wel Stroppen genoemd. Iets waar ze in de Artelveldestad heel trots op zijn.

Huug maakt van zijn safetten in een ‘open blogbrief’ gericht aan feestenburgemeester Termont. Er is té veel volk. Dat heb ik gisteren aan den lijven kunnen ondervinden. Termont zelf beseft dat ook wel want zojuist vertelde hij in een interview met de VTM dat de limiet van wat de binnenstad kan hebben, zo goed als bereikt is.