Ontbijten, hoe moeilijk is dat niet

Wat doet een mens zoal op verlof? Als het regent, niet zo bijster veel. Films kijken, een potje Team Fortress 2 spelen, een beetje lezen, een beetje muziek luisteren,… Afin, u begrijpt wel dat de voorbije twee dagen niet bepaald de zomerse quality time zijn die ik mij had voorgesteld.

Gelukkig scheen vandaag het zonnetje. En had B. voorgesteld om in ’t stad een koffietje te drinken. Ik durf nogal eens selectief te begrijpen als het op dat soort voorstellen aankomt. En dan interpreteer ik dat als: ‘O ja, kom laten we eens lekker brunchen!’

Dus trokken we, na enkele plichtsplegingen onderweg, richting Pain Quotidien. Ik heb dat vorig jaar eens in Leuven gedaan, en dat was me toen zeer bevallen. Zo eens ontbijten zonder dat ge daarvoor per se bij de bakker langs loopt en kweeniehoeveel beleg voor in huis moet halen. Een fijn concept voorwaar.

Jammer genoeg was het een beetje een overrompeling op het moment dat we arriveerden. We staken door richting tuinterras helemaal achteraan. Afin, laat die ‘tuin’ achterwege want één yucca maakt het mooie weer nog niet.

Na dik vijftien minuten wachten (en een katern van een rondslingerende gazet later) ging ik op kousevoetjes richting gelagkamer om de dienstdoende deerne op onze aanwezigheid te attenderen. Dat koste mij nog eens vijf minuten omdat ze nog twee andere klanten aan de kassa aan het afwerken was. Na wat geëxcuseer omdat ze ons niet had zien binnenkomen, kreeg ik twee menukaarten mee. Een minuut of vijf later kwam ze nog een paar achtergebleven glazen opruimen – meer geëxcuseer – en… vertrok ze terug zonder bestelling op te nemen. De klok tikte genadeloos naar twaalf uur en het moment dat de keuken zou sluiten. Bij het horen van de carillon in het Belfort hadden we er genoeg van. Een halfuur zonder iemand te zien om nog maar te bestellen? Dat kan moeilijk. Ik denk wel dat u zich de gène bij de deerne in kwestie kan voorstellen toen we door de zaal troonden. De keuken was inderdaad dicht. Te laat. En ze wist niet meteen van welk hout pijlen maken. Tjah, dan hadden wij er ook niet echt veel meer te verliezen.

Gelukkig wisten ze in De Belegde Boterham in de Kleine St-Amandsstraat wél hoe je het aanpakt. Ik kon meteen twee stevige boterhamen met rundstartaar bestellen. Quasi direct werden ze geserveerd. Binnen de vijf minuten. Precies en vriendelijk. En ’t was nog lekker ook.

7 replies

  • Nog altijd Phil’s Coffee niet geprobeerd zie ik? ‘Tis dat ze nu met verlof zijn, anders hadden we er vrijdag kunnen binnenspringen en dan had ge eens een echt goed (en snel) ontbijt kunnen ervaren! =)

  • Merci voor de tip. Ik heb trouwens eens minstens een half uur zitten wachten in de Republiek en toen was er ook nog niemand geweest. Ik ben er sindsdien niet meer geweest. Het was trouwens al niet de eerste keer dat mij zoiets overkwam daar.

  • En nog lekker ook? Wat moet een mens nog meer hebben. Vers geperst sinaasappelsap misschien?

  • Miss Ellie in de Dweerstraat is ook lekker, mét vriendelijke bediening. Daar ben ik vorige week voor het eerst gaan lunchen met Ada: ze deden helemaal niet lastig en zorgden voor een plastieken kommetje en zo.

  • @elke: Ja, de Republiek, daar zijn ze ook niet altijd van de snelste. Al moet ik zeggen dat het tegenwoordig beter meevalt dan vroeger.

    @valerie: O! Die tip ga ik onthouden. Bedankt!

  • wij zijn eergisteren naar het dagelijks brood geweest en twas supertof. De dochter kreeg zelfs extra cake (misschien van dezelfde deerne?) Spijtig dat jullie zo slecht bediend zijn!

Commentaar is gesloten