Gezondheid en Welzijn

Gisterenavond mocht ik nog eens een drugscontrole op de trein ondervinden. Dat was ook weer even geleden. In al die jaren sporen heb ik dat al enkele keren mogen meemaken.  En telkens wordt er op dezelfde manier te werk gegaan.  Twee geblokte agenten in burger zetten de toegang tot de wagon af terwijl een hondenbegeleider zijn hond – denk model duitse scheper met een gewicht aan de haak van +30 kg – door de pendelaars en bijhorende zaken en tassen jaagt.

De hond luistert dan gedwee naar de begeleider die dan uw richting wijst en dingen roept zoals: “Tussen de benen”, “Jas”, “Rugzak”,… Juist. Natuurlijk doet die hond dan ook niets voor niets: op tijd en stond wordt hij beloond met een koekje. Een ervaren beest gaat dan ook methodisch op zoek naar verdovende middelen en verdoet niet meer tijd dan nodig. Het kostte dan ook niet meer dan vijf minuten om in onze wagon een ietwat slonzige dame eruit te pikken met een zakje wiet in haar jaszakken.

Maar in plaats van uit de zetel te worden geplukt moest ze nog even blijven zitten. Na het echte werk passeerde er een tweede hond. Eentje in training. Een wups, speels ding dat met veel opwinding en redelijk onstuimig te werk ging. De tweede begeleider moest wat moeite doen om het beest in het gareel te houden. In onze coupé bleef ze wat hangen. Onder de zetels, tussen de benen, in de vuilbak,… veel willekeurig gesnuffel zonder echt resultaat.

En toen zei begeleider: “Op de schoot” terwijl hij naar mij wees. Eum. Neen. Liever niet. Maar ’t is dat een burger overgeleverd aan een macht met het monopolie op geweld niet echt veel keus heeft. En grapjes maken zoals “Ja, maar mijn ticketje is al gecontroleerd.”, daar waag je je beter niet aan. Gelukkig vertoonde het beest tekenen van insurbordinatie. Dus moest ik maar recht staan en mijn hebben en houden laten liggen zodat de hond alles kon besnuffelen. In een overvolle wagon. Ogen in mijn richting gepriemd. Iedereen nieuwsgierig. Niet dat ik mij ongerust maakte, maar ik stond er toch mooi met een rood hoofd.  Afin, gelukkig mocht ik terug gaan zitten en kreeg ik een knipoog als bedanking van de begeleider.  All ends well.

En de betrapte dame? De leerling had het ook daar bij het rechte eind. Die kreeg een koekje en een aai over de bol terwijl het dametje vriendelijk werd verzocht de agenten te volgen.

Aan de ene kant overvallen ze er een mens wel even mee. En is het ook allemaal wat intimiderend. Maar een drugscontrole vind ik dan wel weer een heel goeie zaak. Als er iets is wat een harde aanpak verdient, dan is het wel die vuiligheid.

Mja, 1 november. Dit jaar heeft een iets specialere betekenis.

Net geen jaar geleden verloor die andere, die ik toen net beter leerde kennen, iemand dierbaar. Iemand waar ze veel steun aan had. Dat heeft haar wereld op zijn kop gezet… en uiteindelijk ook de mijne. Ik heb de persoon in kwestie nooit ontmoet. Maar ik voelde wel de leegte en het verdriet die het achter had gelaten bij de andere. Het was het soort verdriet dat je met de beste wil van de wereld niet kan verzachten. En dat uiteindelijk belette dat we naar elkaar konden groeien.

Vandaag denk ik aan diegenen die we allebei verloren hebben.

Het gaat alweer de goede kant uit met mij. Vandaag gaf ik terug present op het werk. Blij dat ik dat kon doen wat thuis blijven hangen is zo niets voor mij.  Van een maagonsteking ben je echter niet zomaar af. Dus hang ik de komende dagen nog aan wat medicatie… en een dieet.

Nooit gedacht dat ik ooit nog eens op een dieet ging staan. Met mijn eeuwige Ethiopische Lijn ben ik gewend om te kunnen eten wat ik wil en in de hoeveelheden die ik wens. Maar nu moet ik alles wat vettig en/of pikant is laten staan.  En ook wel koffie, thee en, vaneigens, alcohol. De dingen die een extra inspanning van de maag verlangen.

Ergens moet ik zeggen dat het toch maar raar aan doet om opeens koffieloos te vallen. Of om in plaats van een broodje, ’s middags boterhammen met een licht beleg te eten.  Niet dat ik ondertussen uitgehongerd ben of zo. Verre van. Het is toch even wennen aan de gedachte dat ik een aantal dingen voorlopig moet laten staan.

En dan kus ik mijn pollekes in het besef dat dit tijdelijk is. Dat ik niet tot één van die groep van mensen behoor die bepaalde voedelsgroepen compleet moeten vermijden. Stel je voor.

Misschien zou ik dan ook wel voor een cheesy tatoo kunnen gaan, zoals Kyle.

… Of misschien ook niet.

Ik had gehoopt om tegen zaterdag er door te zijn. Maar dat mocht dus niet zijn. De buikklachten zijn bijlange na niet verdwenen. Dat mocht ik dit weekend ondervinden. Toch honger hebben, iets proberen eten, dat iets dondert als een molensteen op de maag gevolgd door volledige insubordinatie van de loodgieterij.

Dus ging het vanmorgen richting dokter in plaats van het werk. Niet kunnen eten is immers nooit goed. De bloeddruk bleek na meting aan de vrij lage kant te liggen. Tenslotte werd de buik onderzocht. Het verdict? Een buikgriep die ontaard is in een stevige maagontsteking. Er is mij een batterij pilletjes en een paar dagen rust voor geschreven. En een mild dieet. De eerste tijd lichte dingen met veel suiker. Vanaf de tweede helft van de week overschakelen op normale, neutrale maaltijden en de komende twee weken pikante dingen of zaken met tomaat, paprika,… vermijden.

Urrgh.

Oorrrgh. Ziek zijn is zo niet cool. Het begon gisterenmiddag. Vlak na het middageten. Net alsof iemand de verwarming op kantoor volledig had uitgedraaid. En spierpijn. En koppijn. Afin, het hele gamma ziek-zijn-symptomen. Tegen een uur of vier heb ik er dan maar de brui aan gegeven.  Op aanraden van N. kocht ik mij onderweg naar huis een pot yoghurt, citroenen en kiwi’s. Dekentjes en WijfTV zijn trouwens de max als je ziek in de zetel zit. Net zoals eens extreem vroeg in bed kruipen.

Het opstaan vanmorgen ging minder vlot dan gewenst, maar uiteindelijk zag ik het toch zitten om richting werk te trekken. Op de planning stonden geen hoogdringende, tegen-de-klok zaken. Doorheen de dag ben ik er dan toch redelijk door gekomen. Ik heb vooral veel thee gedronken. Momenteel zit ik zo in het stadium: stevig opgesteven vaatdoek. Het ergste leed is dus geleden maar ik voel mij nog niet de volle 100%. Nog een paar keer stevig wat nachtrust proberen te scoren en ik hoop tegen het weekend er terug door te zijn.

Soms moet ge uzelf wat tijd gunnen. Om stil te staan bij de dingen. Om een ander perspectief te vinden. Om uit te zoeken waar ge staat en waar ge naar toe wil. Om tot nieuwe inzichten te komen. Om op uw plooi te komen.

H’asten, everything’s gonna be allright!

“Waarom kom je niet mee?”, vroeg kameraad H. in juni. Het was Feest in’t Park en het IVO had een standje waar er interactieve demonstraties werden gegeven door de cursisten van de kookles. Ik ging erheen en I had a heck of a time.

Wie mij kent weet dat ik graag kook. Niets geeft zoveel voldoening als zelf een lekkere dis uit je mouw te schudden. In al die jaren heb ik mij de kookkunst voornamelijk zelf moeten meester maken. Met vallen en opstaan. Er was in den beginne gelukkig de helpende hand van kameraad V., maar op het einde van de dag sta ik toch ’s avonds zelf alleen achter de potten.

Laten we wel wezen, als single is zelf mijn potje klaar stomen een gouden principe waar niks dan goeds uit kan voort vloeien:

• Je kookt al sneller gezond.
• Uw harde werk wordt beloond met een ongelofelijk gevoel van voldoening.
• Creativiteit verruimt de geest
• Je leert wat discipline aan de dag te leggen.
• ’t Is goed voor uw zelfrespect en zelfvertrouwen
• Enig kooktalent is een troef als je je toekomstige wil imponeren.

En dus besloot ik het erop te wagen: ik schreef mij in voor de cursus feestgerechten. En gisterenavond begon ook voor mij het schooljaar met de allereerste les.

Hoewel, les in de traditionele zin van het woord is het niet. Elke vrijdagavond komen we met de groep cursisten samen. In het leslokaal staan een aantal keukens. We verdelen ons in groepjes en we maken elk een deel van een viergangenmenu. Tijdens het werk worden we begeleid door de lesgeefster die ons overdondert met allerlei tips en tricks. En natuurlijk mogen we ook van ons zelfgemaakt feestmaal genieten.

Zo heb ik gisteren geleerd om een tartaar van st-jacobsschelp te maken. Aten we papillot van heilbout, een dessert assortiment op basis van aardbeien, en bestond ons voorgerecht uit een overheerlijke slasoep met een aardappeltoastje van zalm met honing en geitenkaas.

Heerlijk!

En natuurlijk zijn de cursisten een vrolijke, losgeslagen bende die op vrijdagavond in de kookles stoom kan aflaten na een stresserende werkweek. Meer moet dat niet zijn.

Iets zegt me dat ik de wekelijkse klim workout nog echt nodig ga hebben.

In de serie “enveloppes die de postbode terug mag krijgen” presenteer ik u vandaag: een brief van de CM om mij te melden dat 30 de uiterste leeftijdsgrens is wat betreft het voorhuwelijkssparen en dat ik beleefd verzocht word persoonlijk mijn geld te komen ophalen.

Ik interpreteer dat als: Van deze jongen moeten we niet te snel meer verwachten dat hij ooit nog eens van straat gaat geraken dus hij mag zijn geld ook zo wel komen ophalen.

Ik vermoed dat ik in een grijze jas, hoog opgetrokken kraag en hoed op als een dief in de nacht vlak voor sluitingsuur mij daar ga moeten aanbieden om dan in een bruine zak – voorzien van vetplekken wegens gebruikt voor de lunch van de dienstdoende ambtenaar, dat spreekt – een met een elastiekje samengebonden bundeltje bankbriefjes te mogen ontvangen.

Pfuu!

Gisteren werd er stevig gevierd. Taart op het werk. En ’s avonds bij de ouders lekkere biefstuk friet met een glaasje sjampieter.

Vandaag ben ik zelf niet helemaal in de haak. Ik bespaar u de details maar vanavond kruip ik gewoon vroeg in bed.

Ik ging ervan uit dat het iets te maken had met de twee of drie pintjes die ik gisterenavond nog had verzet tijdens Klinkende Kroegen. Maar blijkt nu net dat mijn broers ook allemaal geveld zijn door dezelfde mysterieuze bacille.

Iets zegt mij dat die biefstuk de schuldige is.

Ugh.

Nog heel even en ik heb drie decades gevuld. Jawel. Donderdag word ik er dertig. Dit weekend vierden wel al de dertig van K. en straks is het dan mijn beurt.

Als uw leeftijd begint met een drie en meer dan een cijfer telt, dan wordt het weer een stukje moeilijker om te zeggen dat je een jongere bent. Laten we zeggen dat ik het er redelijk moeilijk mee heb gehad.

Maar eigenlijk is ook dat relatief.

Onlangs werd mijn grootvader 89. Da’s een indrukwekkend getal. Da’s zo goed als drie keer dertig. Mijn grootvader loopt reeds drie keer zo lang als ik op deze planeet. Drie. Keer. En ik vond dertig worden al een kleine eeuwigheid. Niet dat ik tijd teveel heb gehad. Het gros van de eerste dertig ben je immers vooral bezig met het proberen van onder moeders’ rokken vandaan te kruipen. Maar denk je nu eens in dat je nu nog eens twee keer die tijd in-te-graal naar eigen inzicht mag gebruiken.

Geniaal!

Dan klinkt dertig opeens toch niet zo oud. ’t Is zelfs alsof ik uitkijk op een schone lei. De basisbehoeften, een diploma, een job en een woonst, zijn zo goed als gearriveerd. En ik heb dertig jaren gehad om uit te leren. Tijd dus om eindelijk te genieten van de vrijheid. Ik zal het maar het “nieuwe jong” noemen.

En dus wordt het donderdag niet het pessimistische gedoe waar ik eerder voor vreesde. Ik kijk er zelfs wat naar uit. ’t Is dat mijn verjaardagstaart alleen maar groter gaat moeten worden om al die kaarsjes op te krijgen. What’s not to like?