Plooien

Bon. Daarnet, terwijl ik mijn lakens stond te plooien, in extremis en in pure impulsiviteit dan toch maar beslissen dat ik ga proberen mee van Wijvenweek te doen. Niet dat ik mij ingeschreven heb of, godbetert, voorbereid heb of zo. Just for fun en al.

Let the inner wijf loose!

Ben ik een bjoetiekwien? Boh beh neen tgij! Ik ben zelfs geen bjoetieking. Af en toe durf ik al eens een foto van mijn jongere zelve tegen te komen. Da’s altijd even schrikken. Niet omdat ik zo fel ben veranderd, wel omdat ik nog altijd dezelfde ben als toen. Ik denk niet dat velen van vroeger mij helemaal niet meer zouden herkennen. Wel zie ik er een stuk anders uit. En ook wel ten goede moet ik zeggen.

Soms moet ge uzelf wat tijd gunnen. Om stil te staan bij de dingen. Om een ander perspectief te vinden. Om uit te zoeken waar ge staat en waar ge naar toe wil. Om tot nieuwe inzichten te komen. Om op uw plooi te komen.

H’asten, everything’s gonna be allright!

’t Is al goed! Zucht. Ik ga hier wat plooien voor de argumenten tegen een prik. Uiteraard verdienen risicogroepen de voorrang om een inenting te krijgen. Uiteraard kan het helemaal geen kwaad om eens ziek te zijn, integendeel! Uiteraard vind ik het niet erg als jullie morgen niet massaal linea recta richting huisarts draven. De farma-industrie kan inderdaad geen vaccins produceren voor iedereen. Zeker niet tegen een virus dat jaarlijks muteert.