Gezondheid en Welzijn

Alain de Botton is mijn nieuwe held! Ik leer zelf sinds kort dat het leven eigenlijk een grillig ding is en dat we er vooral niet te veel van mogen verwachten. Dat lijkt misschien wel makkelijk gezegd, maar het beeld dat wij voor ogen hebben, vaak bestendigd door media, school en zelfs onze naasten, is dat het leven maakbaar is. Niets is minder waar. En het kost veel moeite om dat te realiseren.

Ik ben zelf kleine stapjes aan het zetten. Vandaag liggen mijn verwachtingen anders dan een jaar terug. Ik voel me er alvast een pak beter bij. Het is alleen zeer confronterend om tot dat besef te komen.

In the constant search for happiness, philosopher Alain de Botton believes that we should all learn to be a bit more pessimistic. In this secular sermon, Alain challenges the great bourgeois promise that everyone can find happiness in love and work and suggests that we take on the joys of pessimism instead. He argues that the chances of anyone succeeding in both areas (let alone in one) are extremely remote – and that it is therefore peculiar, and deeply cruel, to base our societies around these values. Indeed, in denying a place for misery and despair, the modern world denies us the possibility of collective consolation, condemning us instead to solitary feelings of shame and persecution.

Mag ik u eens een retorische vraag stellen? Als uw hart x zegt en uw verstand y, hoe moet ge dat dan verzoenen? Ook al weet ge dat x compleet onrealistisch is?

Ik sta aan de vooravond van een bijzondere dag. Ik zou champagne koud moeten (laten) zetten. Aan de andere kant heb ik nauwelijks het gevoel dat ik iets hoor te vieren. Integendeel zelfs.

Vrede met jezelf sluiten, da’s het moeilijkste waar een mens voor kan staan.

• NASA Emails ALL Employees to PREPARE! — NASA is the only federal agency responsible for its people’s safety and well-being here on Earth and in space and has a longtime commitment to safety and emergency preparedness. Over the past year, Administrator Bolden has emphasized the importance of Family/Personal Preparedness for the entire NASA family. Family and personal preparedness plans are key to protecting our families and communities during potential emergencies such as fires, floods, earthquakes, hurricanes, tornadoes, terrorist attacks and other unforeseen catastrophes.
• YouTube – ?Captain America: The First Avenger?‏ — Behold the birth of the first Avenger
• Valhalla Rising (2009) – IMDb — 1000 AD, for years, One Eye, a mute warrior of supernatural strength, has been held prisoner by the Norse chieftain Barde. Aided by Are, a boy slave, One Eye slays his captor and together he and Are escape, beginning a journey into the heart of darkness.
• YouTube – ?Giant Steps by John Coltrane?‏ — This is what John Coltrane’s landmark tune and solo look like when they come to life on paper.
• Bacon Ipsum | A Meatier Lorem Ipsum Generator — Short ribs ribeye ground round, beef ribs pancetta ham shank. Sausage tri-tip rump spare ribs pancetta, pig flank ham jowl chicken pork belly t-bone tenderloin. Flank spare ribs pork chop bresaola tongue, biltong beef ribs.
• Barbie, het is uit — Barbie heeft een venijnig kantje: ze vernielt regenwoud in Indonesie en bedreigt zo de laatste tijgers, orang-oetans en olifanten. Alleen maar om zichzelf in een mooie verpakking te steken.

Jawel, I have them: slechte gewoontes. ’t Is natuurlijk wat een mens onder “slecht” verstaat. Neem nu het ontbijt. Dat wordt bestempeld als zowat de belangrijkste maaltijd van de dag. En dus probeer ik daar aan te houden. Proberen, want ondanks het verhuizen moet ik nog heel regelmatig sporen. Dat betekent ’s morgens vroeg op staan en mij haasten om de trein te halen. Dus komt het erop aan om snel een kommetje ontbijtgranen binnen te werken.

Dan zit ik al snel een uur of meer op de trein om toe te komen op het bureau in het besef dat ik pas tegen 1 uur ’s middags (of later) weer een bord zal zien. Wat doe ik dan? In het station van aankomst nog eens boterkoeken bij de Panos kopen. Een croissant en eentje met chocolade (vanmorgen was het een dubbele) En die dan onderweg binnen proppen om de middag te kunnen halen.

Slechte gewoonte? Ik zou een stuk fruit of een yoghurtje kunnen meenemen tegen het hongertje. Ach, tot nog toe blijft het allemaal niet aan mijn lijf plakken. ’t Is dat ik het liever anders zie maar in mijn huidige leventje op dit moment niet echt te vermijden valt.

Tegenwoordig doe ik wekelijks aan sport. Met van beweging doen en al. Sport is anders niet iets wat meteen in mijn aard ligt. Sinds ik de collegepoort twaalf jaar geleden achter mij dicht gooide, is bewegen op frequente basis niet iets wat hoog op de prioriteitenlijst stond. Maar ik ben er een tweetal maanden geleden toch mee begonnen. Huisbaas J. stelde toen voor om wekelijks te gaan muurklimmen. Nu, ik had in het verleden wel al een keer of wat aan een muur gehangen. En toen ik klein was zat ik meestal wel ergens in de bomen in de achtertuin van mijn ouders. Klimmen vind ik dus wel leuk… en sindsdien hang ik dus quasi wekelijks aan de muren van klimzaal Wallstreet in Antwerpen.

Muurklimmen is eigenlijk een uitdagende sport. Je hebt een muur met gekleurde knoppen. Een kleur staat voor een route naar boven en je hebt er in allerlei moeilijkheidsgraden. Het komt er op neer om in je hoofd uit te stippelen hoe je een route wil aanpakken. Sommige stukken zijn een kwestie van pure kracht, op andere komt het erop aan een subtiele balans van zwaartepunt, evenwicht en zwaartekracht te vinden. Het geeft heel veel voldoening om zo steeds moeilijkere routes te overwinnen.

Verder is het ook pure krachttraining. Na een eerste keer een uurtje klimmen waren mijn benen, armen en handen oncontroleerbare rubberen dingen aan mijn lijf waar ik geen blijf mee wist. Nu kan ik een tweetal uurtjes relatief gedoseerd klimmen volhouden. Kwestie van oefening op techniek (benenwerk!) en training. Ik merk ook dat er meer kracht in mijn lijf zit dan twee maanden terug. Toen kon ik met moeite een tiental keer pompen. Nu haal ik vrij makkelijk 30 pushups. *trots*

Om te kunnen klimmen heb je wel wat materiaal nodig: klimschoenen en een gordel. Ik heb geïnvesteerd in goedkope schoentjes (even de kat uit de boom te kijken) en een gordel huur ik in de zaal. Maar ondertussen ben ik er wel uit om dit wat serieuzer te nemen en een beginnerscursus te volgen. Investeren in iets degelijker materiaal is een must.

Nu, veel muurklimmers zijn ook rotsklimmers. Dat laatste is naar het schijnt een andere discipline dan het eerste. Ik heb dan ook niet meteen de ambitie om bergen met steile rotswanden en kliffen te beklimmen. Maar een uitdagend stuk muur in een veilige zaal? Anytime!

Medisch onderzoek gisteren. Wettelijk verplicht dus bij de arbeidsgeneesheer. Om na te gaan of ik – of beter mijn ogen – geschikt zijn voor “Beeldschermwerk”. Ge kent dat wel, dan beoordelen ze u van kop tot teen.  Wegen, meten, bloeddruk opnemen, hart en longen beluisteren. Kortom, the works.

Conclusie: ik ben volledig gezond behalve dan dat mijn dieptezicht is niet helemaal 100% is. Hoeveel het dan wel was, dat zeiden ze er natuurlijk weer niet bij.

Afin, altijd al gestruikeld doorheen het leven en daar geen problemen van gemaakt. Ik zal dus nog maar wat verder struikelen.

Er zullen vanavond wel een paar mensen een stevig feestje bouwen. En dat is hen ook meer dan gegund na de sterke prestatie die ze vandaag wisten neer te zetten. Maar voor alles geldt natuurlijk: vanaf morgen begint het echte werk.  Het gaat immers niet zo goed met ons land. Als er iets is wat de kiezer duidelijk heeft willen maken, dan is het wel dat het de hoogste tijd is om vooruit te geraken.

Dingen die ronduit belangrijk zijn:

• It’s the economy, stupid! Er heerst crisis en elke burger wordt daar ondertussen al dan niet direct mee geconfronteerd. Want jobs en een gezond ondernemersklimaat vormen de beste sociale zekerheid. Zorg ervoor dat bedrijven zuurstof krijgen om banen te creëren. De meeste ondernemers meten hun succes niet alleen aan hun omzet, maar ook aan het aantal werknemers dat ze te werk stellen.
• De communautaire crisis. Ja, BHV is een probleem. En het blokkeert elke vorm van beleid in dit land. Tijd dus om keihard aan hetzelfde zeel te trekken. ‘Nuff said. Doe er iets aan.
• De institutionele crisis. Eerlijk gezegd is ons landje vooral een Mexicaans leger met allerlei bestuursniveaus en bevoegdheden waarmee naar alle believen geschoven wordt.  Als we al geen communautaire problemen hebben, dan is het wel dat het tergend lang duurt om dingen gedaan te krijgen omdat er zoveel mensen bij worden betrokken.
• De bureaucratische crisis. Dat het gehele overheidsapparaat dringend op dieet moet. Bij justitie heersen nog negentiende eeuwse toestanden om nog maar te zwijgen van de belastingen. Hoe is dat toch mogelijk? Rationalisering, modernisering en efficiëntie zijn meer dan mooie marketingwoorden. Make it count!

Als er één signaal is dat men wil geven, dan is het dat de burger eindelijk klare taal wil. Niet zeuren, gewoon doen. In het buitenland lukt het wel om de dingen te realiseren. Waarom hier niet?

Ik zou dus vooral de nieuwe bewindslieden het volgende meegeven, steek de handen uit de mouwen, gooi het roer om en zet de ramen van ons stoffige huis maar eens goed open zodat een frisse wind de boel kan verluchten.

Er zijn momenten dat het leven zwaar tegen zit. Ik kan alleen maar zeggen dat er in de laatste zeven dagen jaren zijn bij gekomen.

Voor alles voel ik me nu heel erg moe.

Relativeren en tijd geven. En hardnekkig vasthouden aan de gedachte dat het wel eens moet beteren.

Aan allen en ieder wens ik het allerbeste voor 2010! Hopelijk hebt u de feesten een beetje overleefd. Ik zou dit jaar aan goede voornemens kunnen doen, maar wat ik uit 2009 geleerd heb is dat ik talent heb om die voornemens vooral te negeren. Laten we het houden op: dit jaar me voornamelijk stevig amuseren en er het beste van maken!

Voor iedereen een fijn 2010! Schol! *hips* ‘scuseer…

Het heeft even geduurd, maar het moest er toch van komen: de jaarlijkse tandartscontrole. Deze keer bij een sympathieke tandarts in Brugge.

De nieuwe tandarts huist in een oud pand vlakbij het Astridpark. Lekker brede ramen, een grote loftruimte en een zacht muziekje op de achtergrond. Ik verschiet er tegenwoordig nog altijd van hoe high tech die wel niet geëquipeerd zijn. In het midden van de loft stond de zwart leren tandartsstoel waarboven een big ass 30″ monitor zweeft.  Zo kon ik live volgen hoe de mens en zijn assistente op safari trokken doorheen mijn gebit. Alles werd in kaart gebracht als ware ontdekkingsreizigers. En tussendoor werd er met een kleine minicamera van elke interessantigheid een foto gemaakt die in extreme resolutie direct op het scherm verscheen. Onbewust zocht ik naar de ‘Share this on Twitter and facebook’ knoppen!

Het verdict? Alles zit op zijn plaats. Er moeten een paar kleine onderhoudswerkjes worden uitgevoerd, maar niks onoverkomelijk. Over het algemeen was de staat van mijn gebit – voor wat het waard is – best wel in orde te noemen.

Oef! Ik kan er dus weer even tegen aan.