Gezondheid en Welzijn

20 jaar geleden werd Der Mauer naar beneden gehaald. En vandaag wordt dat daar im Ost redelijk stevig gevierd. Mag ook wel! Jaja, 1989. Ik was toen 8 jaar oud, maar ik was me toch al vrij bewust van de actualiteit. Niet in het minst is dat te danken aan mijn ouders die ons elke avond consequent voor het Nederlandse Jeugdjournaal ploften. Het eigenlijke moment zelf herinner ik mij niet zo goed, maar ik herinner me wel dat Duitsland opeens één land was. En dat dat met groot feest gepaard ging. Waar ik meer van herinner zijn de minder plezante dingen die daar gebeurden. Van de Roemeense revolutie en de val van Ceaucescu in de donkere decembermaanden. Dat Bavo Claes Met De Grote Visbokalen en Sigrid Spruyt Met Het Warige 80’ies Kapsel nieuwsflashes brachten van wat ginder gebeurde.

Bovenal was het een zeer hectische najaarsperiode want luttele weken na de val van de Muur werd mijn jongste broer geboren. In een wereld van verandering.

Waar ik mij nog meer van herinner is de ineenstorting van de USSR in 1991. Hoe de tanks de straten van Moskou oprolden in augustus 1991. En dat die Bolle Met De Rode Wangen die Andere Met Zijn Rare Rode Plek Op het Hoofd aflostte als president. En dat tenslotte op Kerstdag van 1991 de Hamer en Sikkel voor de laatste keer werd gestreken aan het Kremlin. Dat zijn dingen waarvan ik perfect kan zeggen: dat heb ik op de TV gezien! En ik zal maar zwijgen van de eerste golfoorlog die daar dan ook nog ergens tussenzit.

De buitenlandse actualiteit was voor een klein jongetje op dat moment ongemeen spannend om te volgen.

Vandaag word ik nog altijd herinnerd aan die dagen. Mijn ouders hadden namelijk een paar weken voor de val van de muur een wereldkaart als bureau-onderlegger gekocht. Een vroeg Sint-Maartencadeau. ‘Wettelijk depot 1989/90’ staat er onderaan op gedrukt. Ik gebruik die onderlegger nog altijd. De USSR, Joegoslavië, de DDR en de BRD leven nog steeds verder op mijn bureau.

Wisten zij veel dat die kaart op enkele maanden tijd serieus out-of-date zou geraken…

Dat ik tegenwoordig nogal weinig blog is een klein understatement. Als ik vertel dat ik het lichtelijk drukjes heb, dan is dat een nog groter understatement. Niet dat ik niets heb om over te bloggen. Integendeel! Het komt er gewoon niet van. Ik ben al blij als ik ’s avonds laat mijn laptop kan toeklappen en even adem kan halen.

Twee dingen kan ik u vertellen over het zelfstandigenleven.

Ten eerste is het een bijzonder confronterende kwestie. Een mens wordt keihard met de neus gedrukt op zijn sterktes en zijn zwaktes. Ik mag wel stellen dat ik mezelf in de afgelopen maanden van kanten heb leren kennen. Kwestie is om daar nu iets mee aan te vangen. Richting vinden. Wat is nu mijn potentieel? Wat kan ik daarmee doen? En wat wil ik eigenlijk doen? Ik heb wel een paar ideeën. Een aantal dingen heb ik uit mijn lijstje moeten schrappen. Zin voor realiteit is een belangrijke eigenschap als je het wil maken. En natuurlijk lering trekken uit de ervaringen.

Ten tweede is tijd een extreem kostbaar goed. Het is ongelofelijk hoeveel overhead ons leven belast. En dan heb ik niet over de was en de plas maar over dingen die een mens moet doen zonder dat het (meteen) iets (lijkt) op te breng(t/en). Voor mij is dat afstand. En de tijd die ik steek in het overbruggen van die afstand. Ik geloof niet dat ik in de afgelopen drie weken veel langer dan 24 uur ergens ter plaatse ben gebleven. Touch and go. Ik kan u vertellen dat er niets vermoeiender is. Om nog maar te zwijgen van de organisatie die het met zich meebrengt. Zowel professioneel als privé.

Als zelfstandige vertelt mij niemand wat er moet gebeuren. Ik heb immers zelf het roer in handen. En dat is geen gemakkelijke zaak als je navigeert doorheen onbekende wateren. Ik kijk in die zin wel uit naar een initiatief zoals Fewebplus om anderen te ontmoeten.

En ondertussen probeer ik een goede, veilige koers aan te houden.

Ik zal wel niet de enige zijn die zo het gevoel heeft dat er tegenwoordig lustig wordt bezwangerd en bevallen. Onvoorstelbaar hoeveel koppels pas een kleine hebben gekocht of er eentje op komst hebben.Vandaag hoorde ik dat P. en J. sinds vrijdag een fikse dochter hebben en dat E. sinds eind augustus tante is van een fijne jongen. A. en V. zitten dan weer in de finale bouwfase voor de oplevering van hun eerste spruit.

Het beperkt zich niet tot mijn eigen naasten want mijn feedreader puilt zo’n beetje uit met foto’s van way too schattige, kwijlende pasgeborenen in kruippakjes allerhande, schrijfsels over babyshowers, geboortekaartjes, de eindeloze nachtelijke  huilbuien en de blijde aankondigingen dat er nog méér op komst zijn.

En dan zwijg ik nog over het straatbeeld: het lijkt wel alsof de bolle buiken flink de boel aan het overnemen zijn. Op het perron, in winkels, op het werk, op de fiets,…

Ach, al dat babygeluk, een mens kan maar delen in het geluk van een ander! Proficiat dus!

Hat tip wanneer u zich op een zonovergoten strand begeeft: zonnecrème. Factor 30. Loads of it. Zeker als u van plan bent om een ganse middag in dezelfde positie te staan en u slechts langs één kant gaar bakt.

Sinds ons uitstapje zaterdagmiddag heeft mijn gezicht immers verschillende fases doorgemaakt.

• De ‘helft-van-mijn-gezicht-ziet-rood-maar-ik-voel-er-niets-van’ fase
• De ‘helft-van-mijn-gezicht-trekt-wat-tegen-en-slapen-gaat-niet-zo-goed-af’ fase
• De ‘o-my-god-please-kill-me’ fase
• De ‘oef-de-pijn-is-weg-en-het-mild-bruine-kleurtje-mag-nog-wel-even-blijven’ fase

Vanmorgen stelde ik in de spiegel vast dat ik in de ‘helft-van-mijn-gezicht-is-uitgedroogd-craquelé-en-verdraagt-een-potje-nivea-hydratie’ fase ben aanbeland.

Serieus mensen, ’t is dat ik mij vandaag niet meteen op straat moet begeven. Toch niet in volle daglicht.

Mijn beste buddy B. heeft zich met zijn madam verloofd! Tijdens hun vakantiereis nog wel! Super! Sommige dingen staan gewoon in de sterren geschreven en ik zal wel niet de enige zijn die niet zo heel erg verbaasd was dat het er aan zat te komen.

Zo’n verloving, altijd leuk om even te remnisceren. Als ik het goed heb moet we elkaar al kennen van 1994. Toen we alle twee in het college school liepen. Ik geloof dat we mekaar nogal letterlijk als koorknapen tegen het lijf zijn gelopen. Als tieners (en later) waren we nogal onafscheidelijke (nou ja) boezemvrienden. Al was het maar dat we op een paar straten van mekaar woonden en het zo makkelijk was om bij mekaar binnen te lopen en dus het spreekwoordelijke lief en leed te delen.

Tegenwoordig zien we elkaar wat minder. Als theatertechnicus heeft hij zijn werk gevolgd en woont hij nu met zijn toekomstige in La Flandre Orientale Profonde. Mijn ambulante leven maakt het er ook niet eenvoudiger op. Maar dat neemt niet weg dat het altijd leuk weerzien is.

In ieder geval, reden genoeg dus om eens stevig uit de bol te gaan! ‘Cuz My best buddy is gettin’ hitched!

“I got laid off… and I started my own company”

Crisistijden zijn momenten waarin je je leven ook een totaal andere wending kan geven. Waarom niet het heft in eigen handen nemen en zelf iets beginnen? Toegegeven, het blijft hard werken. Maar als je kansen krijgt om iets te doen wat je graag doet, neem die dan met beide handen aan.

Hé kijk! Het is ondertussen augustus! En dus is het een maand geleden dat ik een nine-to-five leven achter mij liet. Eerlijk gezegd voel ik me een beetje Alice in Wonderland. Elke dag is een nieuwe ontdekking en brengt verrassingen.

Ik bepaal zelf mijn dagindeling. Tot nu toe hield ik mijn gewone werkritme van vroeger aan. Ten laatste om 9 uur zit ik achter mijn bureau. Ik hou een lunchpauze van een halfuurtje en ’s avonds stop ik wanneer ik er zin in heb. Of zolang ik betaald kan werken natuurlijk. Dat laatste is wel heel erg bepalend. Elk uur dat ik betaald kan werken – zelfs al is dat om tien uur ’s avonds – pikte ik mee. Juli was immers een opstartmaand met vooral veel kleine opdrachtjes.

Ondertussen ben ik volop op zoek naar klanten. Communicatie is écht wel belangrijk. Ik spreek actief bedrijven aan waarvan ik denk dat ze wel een freelancer kunnen gebruiken. Ik heb een aantal contacten kunnen leggen. Zo was ik afgelopen woensdag was ik in Gent voor een aantal kennismakingen. En vorig weekend was ik invaller voor de afwerking van een website die dringend on line moest. Racen tegen een deadline maar de klant was tevreden. Dat geeft wel een boost.

Het meest bevreemdende is dat leven als een freelancer iets is waar je mee opstaat en gaat slapen. Als beginner heb je nog zoveel te bewijzen en sta je eigenlijk nog nergens. Of beter, je staat aan het begin van een weg waar jezelf aan timmert. En je kan maar ergens komen door er constant mee bezig te zijn en te maken dat je een bang up job doet.

Benieuwd wat er verderop nog in de konijnenpijp zit!

Hmgh. We zijn goed drie dagen verder. De koorts is gelukkig verdwenen, maar verder hang ik eigenlijk in de touwen. Het probleem is ondertussen gezakt naar mijn longen. De minste inspanning veroorzaakt stevige hoestbuien. En voor de minste fysieke inspanning is het toch op zoek gaan naar krachten. Echt uit de voeten kan ik dus niet. De dokter gaat nog gelijk krijgen toen hij zei dat ik pas tegen Pasen enigszins erdoor zal zijn. Het gevolg is dat ik mijn dagen dan ook voornamelijk verdeel tussen lezen, wat TV/film kijken en dutten. Gedwongen niets doen eigenlijk en dat is zo tegen mijn natuur.

Ik weet niet wat het is dat de ronde doet, maar dat het om gore smeerlapperij gaat, dat is wel duidelijk.

Het begon gisterenmiddag met een zere keel. Slikken en spreken deed pijn. Maar niets wat met een paar glazen thee en een goede nachtrust kan worden opgelost. Zo dacht ik. Tegen de avond werd het wat erger maar ik wilde mij niet laten kennen. Bovendien wilde ik samen met Koen, Kathleen, Carolien, Dries en Antoon naar The Fall gaan in de Studios.

Tijdens de film werd het allemaal wat erger en ’s avonds kroop ik dan ook koortserig, met hoofdpijn en hoestend met een dafalgan in bed. Mijn lichaam vertelde mij dat er duidelijk iets aan de knikker was. Vanmorgen leek het allemaal iets beter te gaan. En dus trok ik naar het werk.

Tussen HTML formulieren en een dweilbeurt in bleek dat werken toch geen zo’n goed plan was. Tegen de middag gooide ik de handdoek in de ring. Ik heb de rest van de dag in mijn zetel liggen crashen. Tegen de avond ben ik dan op doktersbezoek gegaan in de universitaire groepspraktijk. De zieken in de wachtzaal leken allemaal aan hetzelfde te lijden: hoesten, niezen, rochelen,… you name it. Er doet duidelijk iets bijzonder vies de ronde. Ik trof het met de dokter want die was heerlijk sarcastische. De mens moet ongetwijfeld een overdosis House hebben gehad. Zo vond hij alvast dat ‘origineel doen’ in de dokterspraktijk nérgens voor nodig was.

Het verdict: ik moet een aantal dagen platte rust houden. Antibiotica kreeg ik niet voorgeschreven maar als het niet betert, is dat de volgende stap. Volgens de dokter zou het gevoel een vaatdoek te zijn waarschijnlijk tot dik in het weekend aanhouden.

The weekend so far.

Part 1

Loopneus, pijnlijke keel, slecht slapen, hoofdpijn, niezen, hoesten,…

Yup, ’t is weer van dattum.

Part 2

Mijn gsm heb ik eindelijk terug. Men heeft een update van de software gedaan. Alleen heeft men daarbij wel mijn volledige contactenlijst en alle smsberichtjes gewist. Dank u, Nokia!

Part 3

En om het helemaal af te maken lijkt het erop dat de grafische kaart van mijn windowsmachine weer eens terminaal is. Is niet de eerste keer dat mij dat overkomt, maar ik werk slechts 2 dagen op de week op het ding. Dan verwacht ik niet dat hardware die ettelijke euro’s kost het al na een jaartje voor bekeken houdt.

Soms hé…