Gezondheid en Welzijn

Terwijl ik door mijn feeds ging, ontdekte ik dit artikel op Lifehack.org: 30 money sites to check out in 2009. Doorgaans zijn financiële tips op het internet iets waar ik ver weg van blijf, maar het toch wel dure jaar 2008 en mijn nieuwsgierigheid kregen de bovenhand. In het artikel presenteert Lifehack sites die je helpen met je persoonlijke financiën. De aanbevolen blogs bekeek ik eens vluchtig en onthoud ik voor later. Mijn interesse werd echter gewekt door de Web Applications.

In 2008 had ik slechts in grote lijnen zicht heb op inkomsten en uitgaven. Dat ergerde mij. Ik denk dat ik daar wel niet alleen zal zijn. Je geeft, bijvoorbeeld, tijdens een shoppingspree onbezonnen 80 euro uit en op het einde van de maand begint die uitgave je te achtervolgen. Als student zijn persoonlijke financiën niet meteen een onoverkomelijk probleem, maar als je eenmaal alleen woont dan zit je met een waaier aan  uitgavenposten (nutsvoorzieningen, huur, abonnementen, eten,…) waar je maar beter een goed zicht op wil hebben.

Dat vraagt dus om wat persoonlijke boekhouding. Wat dat betreft vertoef ik voor het grootste deel nog in het papieren tijdperk. Bankafschriften, loonfiches, reçuutjes. Alles zit in een papieren klassement. Het wisselen van werk, verhuis, veranderende levensstijl: allemaal niet goed voor de papierberg. Ik ben ooit eens begonnen met letterlijk elk recuutje bij te houden om op het einde van de week alles in excel in te voeren. Dat gaf ik al snel op wegens tijdrovend en niet erg productief. Gelukkig is er PC banking wat mij toelaat om de plus en de min wat bij te houden. Maar ook dat blijkt een beperkt hulpmiddel te zijn als je iets wezenlijk wil veranderen aan je eigen consumptiegedrag. Wat ik wil is een tool die mij toelaat om een beter zicht te krijgen op alle inkomsten en uitgaven. Dus ook op de dagdagelijkse kleine uitgaven. Want die durven al eens het verschil maken. Ik wil de data kunnen drillen zodat ik kan anticiperen, rationaliseren en uiteindelijk op het einde van de maand in het groen eindig.

De web applicaties die Lifehack voorstelt lijken mij geknipt voor de job. Je voert je in- en uitgaven in en de applicaties laten je toe om je eigen financiën te dataminen. Zo kan je meteen zien hoeveel bakjes friet je hebt gekocht per maand, waarschuwen ze je als je je te ver in het rood waagt, laten ze je toe simulaties te maken,… Het gaat om echte persoonlijke on line boekhoudtools en die verschillen wezenlijk van on line banking sites die enkel over het beheer van rekeningen gaan.

Het belangrijkste voordeel is dat ze het boekhouden naar het web brengen waardoor je je financiële data helemaal anders kan beheren. Als 2009 volgens de voorspellers het jaar van de mobiele applicaties zou worden, dan mag dit aspect zeker niet ontbreken. Je kan immers overal je persoonlijke boekhouding raadplegen. En beheren. Een applicatie zoals xpenser laat je toe om je uitgaven mobiel in te geven terwijl je ze maakt. Geen gedoe met (verloren) reçuutjes op het einde van de week. Mint en Thrive werken samen met financiële instellingen zodat het pc banking gebeuren ook nog eens binnen het online boekhouden wordt geïntegreerd. En natuurlijk bieden ze allemaal een heel mooie visualisatie van je financiële staat.

Mooi, registreren en meteen geruiken dan maar? Wel, het is een beetje jammer maar de applicaties die op Lifehack worden voorgesteld lijken mij voornamelijk interessant voor Noord-Amerikanen. Ze gaan vooral uit van het wegwerken van de beruchte persoonlijke schulden, een leven op krediet,… Dus vraag ik mij af of er toevallig geen Europese tegenhangers bestaan. De meest interessante voor mijn eigenlijk situatie lijkt mij xpenser. Ik ga het alvast eens de komende weken uitproberen.

Jawel. De laatste weken en dagen ga ik niezend en snotterend door het leven. Loopneus en droge lippen zijn mijn deel. Net zoals een kop vol vocht en kapotte sinussen. En ik blijkbaar niet alleen als ik sommige mensen op de trein bezig hoor. Gelukkig zorgt collega J. ervoor dat we niet zonder fruit vallen op het werk. Dat het maar snel wat minder onstuimig weer wordt.

Bijzonder vreemde situatie deze week.

Ik kreeg vorige week te horen dat het pasgeboren kindje van ex-collega B. het vorige maand niet heeft gehaald. Natuurlijk heb ik een kaartje gekocht om hem mijn medeleven te betuigen. Ik had het kaartje in het voorvak van mijn tas zitten om op te sturen.

Tegelijk had ik in diezelfde tas, in datzelfde voorvak een cadeaubon zitten voor de ouders van het pasgeboren nichtje van mijn schat. Donderdagavond zijn we op babybezoek geweest en heb ik wat babyfoto’s gemaakt. Het nichtje heeft modellenallures! En natuurlijk werd er veel babypraat gewisseld.

Vandaag ben ik dan weer naar de uitvaart geweest van een andere ex-collega van mij die onlangs onverwacht is overleden. Er was een plechtigheid in het crematorium aan het Schoonselhof. Ik maakte deel uit van het zelfde project op mijn vorig werk en zowat iedereen, zowel ex-collega’s als nieuwelingen, waren er bij. Het was een mooie dienst, er was verdiet en er waren troostende woorden.

Zo kort op mekaar worden geconfronteerd met dood en leven, tjah, een mens staat er beter even bij stil. Je bent blij voor de enen en je betuigt ingetogen je medeleven aan de anderen. Mijn respect voor mensen die beroepshalve dagdagelijks met de grote momenten in het leven omgaan, is er alleen maar door gegroeid deze week.

Vanmorgen in de trein tussen Brussel en Leuven. 5 studentes die duidelijk pas hun master-na-master hebben aangevat.

– “Ja, venten. Zeg, welk vak hebben we straks?” – “Andrologie. Weet iemand wat dat inhoudt?” – “Is dat niet iets met mannenkunde?” – “Ik dacht dat dat gaat over hoe man en vrouw in het embryonale stadium onstaan.” – “Maar voornamelijk toch over de man, nee?” – “Mja, ik geloof het wel.” – “Ha! Hoe gaat die prof daar een gans jaar mee vullen? Zo’n complexe wezens zijn mannen toch niet?”

Op welk punt ik nog wat dieper in het scherm van mijn laptop probeerde te kruipen en alleen maar kon bidden dat de trein, ondanks de 15 reeds opgelopen minuten vertraging, zeer snel in Leuven zou aankomen.

Na jaren bloggen weet ik dat het nogal makkelijk is om op de publish butten te duwen. Minder makkelijk is het om terug te nemen wat je gezegd hebt. Bij het laatste postje rond veiligheid en WordPress had ik nagelaten om Clopin eerst persoonlijk op de hoogte te brengen. En dat viel niet in goede aarde.

Dit heb ik duidelijk niet erg handig aangepakt waarvoor mijn welgemeende excuses. Het was zeker niet de bedoeling om Clopin of anderen hiermee voor het hoofd te stoten. Laat staan om te scoren op de kap van anderen.

Met een blog komt verantwoordelijkheid. Daar ben ik mij altijd zeer bewust van geweest en probeerde ik naar te handelen.

Jammer dat ik hier dus een stevige steek heb laten vallen.

Toen ik vanmorgen de deur opentrok, rook ik in de verrassend frisse ochtendlucht de eerste kachels en CV’s.

En toen ik op de trein wakker schoot reikte de zon net boven de horizon uit. De eerste stralen die dwars door de mist prikten tegen de azuurblauwe ochtendhemel. De vage schaduwen van koeien in een wei in de verte en een troep ganzen die wat samenschoolde naast het talud van een landweg.

Het werd een verbazend frisse dag waarbij ik merkte dat sommigen al wat dieper de warmte van hun jaskraag opzochten terwijl anderen nog in t-shirt rondlummelden. Indian summer? Het lijkt alsof we daar even niet meer aan meedoen.

Ja, die eerste dag dat ik zelf opeens wakker schiet uit de lethargie van de zomer en besef: hé, we staan aan het begin van een volledig nieuw seizoen! Want ondanks de melancholie die de herst uitstraalt is dit eigenlijk een heerlijk seizoen. Want na de turbulente lente en de lome (of natte!) zomer is dit op mooie dagen hét seizoen waarin de natuur, en ikzelf nog het meest, tot rust lijkt te komen.

Antwerpen wordt soms de Werf van de Eeuw genoemd. Ik heb zo onderhand de indruk dat mijn tanden daar een serieus deel van de investeringen beginnen uit maken.

Vandaag mocht ik weer eens plaats nemen in de vertrouwde tandartsstoel. Een tijd vermoed ik reeds de aanwezigheid van een gat in een tand achteraan in mijn mond. En ja, dat werd dus vandaag bevestigd. Op mijn wijsheidstanden zitten vullingen die onder het tandvlees doorlopen. Omdat dat een met de tandenborstel nogal moelijk te bereiken plaats is, heeft zich daar een gaatje gevormd.

Blijkbaar gebruik ik mijn wijsheidstanden wel om te eten. En daarom wil de tandarts een poging doen om het gat te vullen en de tand te redden. Lukt dat niet, dan word het trekken.

Uiteraard hoop ik dat het optie 1 wordt. En 9 september is in deze d-day.

Ugh.

Vanmorgen ging het na tien dagen pijnscheuten in de rechterarm richting huisarts. Als er iets niet in de haak is met mijn lichaam, dan wil ik weten wat het precies is en wat eraan te doen valt. Geen nonsens.

Het spreekuur gisteravond was, wel, overrompeld. Buiten de deur stond er een tiental fietsen en auto’s bumper aan bumper. De gemiddelde Vlaming is écht wel vaak ziek zo lijkt het. In deze tijden van flexibele werkuren is het ook wel begrijpelijk dat men vaak tot vrijdagavond wacht voor een doktersbezoek. Ik liet het aan mij voorbijgaan en besloot om deze morgen om 8 uur op te staan om rond 9 uur in de wachtkamer te zitten.

De klassiekers: een vrouw met een klein kindje en vooral een pak bejaarden. Je voelt hem wellicht al aankomen: mensen met pensioen scheppen er soms een duivels genoegen in om uitgerekend in het weekend of ’s avonds naar de dokter te gaan. Al was het maar met kwaaltjes zoals reuma, een hoest of what not. Of om een voorschriftje te bestellen. Op zo’n momenten wens ik een beetje dat ze House gewijs richting huiswaarts worden gestuurd.

Gelukkig is mijn huisarts een uitertst vriendelijke mens. Ik moest niet lang wachten op mijn beurt. Even de situatie geschetst waarna hij wat aan mijn arm en pols begon te frunniken. De diagnose: het gevolg van de nieuwe job is dat ik mijn de arm in kwestie intensiever dan ooit gebruik. Volgens hem is het waarschijnlijk spierpijn van voorbijgaande aard. Niets ernstig dus. Als het over een week of 3 niet beter mocht ik nog eens terug komen. Opluchting van mijn kant.

Ondertussen gebruik ik mijn eigen Logitech muis op het werk en heb ik mijn bureaublad een stuk hoger laten zetten. Wat tot enig gefrons bij de collega’s leidde. Neen, mijn bureau staat niet te hoog. Zo ben ik dat juist gewend. En tenslotte wissel ik wat af met de linker- en rechterhand. Wat ik weer helemaal niet gewend bent. Niets zo frustrerend als vijfhonderd keer moeten klikken eer je muiscursor op de juiste link of knop terecht komt.

Hopen dat mijn arm snel terug mee wil werken.

Wie lang achter een computer zit, kent het probleem wel: na een flinke poos beginnen de handen, polsen en armen flink pijn te doen. RSI is de boodsdoener. Je maakt immers constant honderden malen per dag dezelfde bewegingen. Bewegingen waarop ons lichaam niet gemaakt is.

Sinds een kleine week verlies ik tijdens het werk alle kracht in mijn rechterhand. En sinds gisteren heb ik ook last van een pijnlijke pols. Duidelijk een signaal van mijn lichaam dat mij vertelt: stop met wat je doet! Nochtans werk ik al jaren met toetsenborden en muizen. Wat is er dan mis?

Sinds een maand of twee 8 uur per dag werk met een mighty mouse van Apple en niet meer met een el cheapo HP rat. Laat u echter niet misleiden door het gelikte design van Apple’s Machtige. Qua ergonomie is het ding absolute stront.

• De muis is een overlangs gesneden, net te kleine worst waar ik mijn hand niet volledig op kan laten rusten.
• De rechter/linker muisknoppen werken knudde. Het is in feite één grote knop met twee sensoren ter linker- en rechterzijde. Alleen, als je klikt dan speelt de factor geluk mee als je rechts dan wel links wil klikken. Niet ideaal want al snel ga je je je wijsvinger optillen als je met je middenvinger klikt, dan wel met je wijsvinger uiterst links klikken om zeker te zijn dat je juist zit.
• De scrollball. Wel… balletje. In het geval van de Mighty Mouse is dat een piepklein puntje waar je je vinger niet op kunt laten rusten (er zit een knop onder!). Als je scrolt heb je niet het gevoel écht controle te hebben over het ondingetje.
• De twee knoppen aan de zijkant zijn ook al nauwelijks klikbaar. Ik zit altijd te prullen als ik er mee wil klikken. Ik eindig er meestal mee dat ik juist de knoppen op de bovenkant van de muis heb aangesproken.

De muis is voor mij echt niet de meest handige muis die ik al gebruikt heb. Sterker nog, ik de niet dat ik al veel minder handigere muizen in mijn hand heb mogen nemen.

Laten we dat dan nog even combineren met OSX zelf. Ik maak graag gebruik van Exposé. Met de muis even naar de hoeken ga, dan krijg ik al mijn vensters te zien. Ik doe dat echter een paar honderd keer per dag. Zeer repititief en ik buig mijn pols in een heel onnatuurlijke houding.

Afin, het gevolg is dus pijn en een rechterhand die niet meer mee wil. Daar moeten we iets aan doen.

Eerst en vooral volg ik de tip van Roger Johannson om mijn muis in een hoek schuin voor mijn keyboard in plaats van ernaast te leggen. Ik leun licht op mijn arm elleboog en mijn volledige onderarm leunt op het tafelvlak. Al een hele verbetering.

Johansson vind de Mighty Mouse ook absolute rommel. Duidelijk dus. Ik neem maandag mijn eigen muis mee naar het werk. Een Logitech met al flink wat jaartjes staat van dienst, maar wel eentje die altijd heel goed in de hand heeft gelegen. Eens zien of dat verbetering brengt.

Tenslotte ga ik eens moeten nadenken om mijn mac wat anders te configureren zodat ik voor flink wat zaken minder moet muizen. Hoe meer shortcuts op de keyboard, des te liever. Quicksilver staat alvast geïnstalleerd. Dus als er mensen zijn die tips hebben… Ik zou graag nog wat polsen hebben de komende jaren.

En het tellertje staat sinds gisteren hier op 27. Alvast héél erg bedankt aan iedereen voor de vele fijne verjaardagswensen. Mijn GSM, Twitter, Facebook en mail stonden eigenlijk niet stil. Dan beseft een mens eigenlijk hoeveel fijne vrienden en mensen hij eigenlijk wel niet heeft.

Ik heb ook een paar leuke verrassingen gekregen. Van mijn superlief heb ik Dochter van Isfahan van Anita Amirrezvani gekregen. Via het internet besteld dan nog wel! En van J. en N. heb ik de ondertussen klassieke ‘know your mushrooms’ t-shirt gekregen. Van mijn ouders kreeg ik tenslotte een boekenbon van de Standaard boekhandel.

Heel erg bedankt allemaal!