Zon

Ik had een maand vakantie genomen. Tijdens de Gentse Feesten sluit de Universiteit haar deuren, en dus plakte ik er ineens nog drie weken achter. Tijd om eens echt op adem te komen.

We trokken in de eerste week naar onze vast stek in Toscane en de Italiaanse zon. Helaas hadden we een verstekeling mee: Corona had ons te pakken. Eerst Marjan, daarna ikzelf. Dat gaf een paar dagen stevig koorts, een pijnlijke keel en heel weinig energie. Desondanks hebben we er het beste van gemaakt en zo veel als mogelijk van de reis proberen genieten. Sowieso was het plan om met de voetjes omhoog en een boek in de hand te rusten en te laveren tussen strandstoel en zwembad. En da’s best goed gelukt.

Vrijdag. Een lange werkweek met veel vergaderingen bijna achter de rug. Tegen het einde van de middag was het vaatje leeg. Geen energie, geen fut. Tegen de avond was het van dat: verkouden met alle toeters en bellen (pun intended).

Gisteren voornamelijk doorgebracht in de canapé. Veel hoesten, krochten en koppijn. Wisselen tussen een filmpje op Netflix en dutten. Op het programma stond er nieuwjaren met de schoonfamilie. Daar moest ik jammer genoeg voor passen.

Ziek zijn is niet zo fijn. Zelfs niet als je daardoor thuis mag blijven. Ik heb de voorbije 48 uur zo’n beetje gekampeerd in mijn zetel. Nja, vooral de zeurende hoofdpijn speelde mij parten. Alsof mijn hoofd tussen een bankschroef zat. Ik heb de indruk dat het nu in stijgende lijn begint te gaan. Mag ook wel aangezien morgen de job wenkt.

Niet dat ik mij ab-so-luut verveeld heb in de voorbije twee dagen.

Toen ik vanmorgen de deur opentrok, rook ik in de verrassend frisse ochtendlucht de eerste kachels en CV’s.

En toen ik op de trein wakker schoot reikte de zon net boven de horizon uit. De eerste stralen die dwars door de mist prikten tegen de azuurblauwe ochtendhemel. De vage schaduwen van koeien in een wei in de verte en een troep ganzen die wat samenschoolde naast het talud van een landweg.

Ze zijn weer twee dagen verder. Morgenmiddag vertrek ik terug dus dit is het laatste berichtje uit La Serenissima. Ik ben gisteren in de kunst gevlogen met een bezoek aan l’Accademia. Die huisvest werken van een groot aantal Venetiaanse meesters zoals Canaletto, Tintoretto, Bellini,… Hun oeuvre bestaat duidelijk uit grootse barokke werken die tot doel hadden het publiek te imponeren en de macht van de Venetiaanse Republiek tentoon te spreiden. Desondanks vond ik nu niet meteen dat hier het mooiste werk hing. Tussen de Italianen hing dan weer een Vlaamse meester: Hans Memling. En hoe! Dat ene portret van een jongeman leek wel te leven; net alsof het elk moment tot leven kon komen. Ofwel is de naam “Vlaamse Primitieven” een contradictio in terminis, ofwel werd ze met de nodige zin voor ironie gekozen.

Ik zou haast van Herman Gorter beginnen doen met het weer tegenwoordig! Lekker zonnig en warm. Bijna-terrasjes-weer! Het doet mij deugd en ik kan niet wachten tot het moment dat we met een pintje van het zonnetje kunnen genieten.

Ondertussen kan je je natuurlijk afvragen of dit weer geen slecht omen is. Een voorbode van hoe een winter in het vervolg eruit zal zien: zeiknatte periodes met stormweer gevolgd door rustig, zonnig bijna-lente-weer.

Vier dagen zon, muziek en lekker chillen doet een overspannen mens toch goed. En [tag]Rock Werchter[/tag] mag dan wel een massabedoening zijn waar sommigen zich dood aan ergeren, ik trek mij daar nu eens geen ene reet van aan. En dus trok ik samen met kameraad Bram richting het Vlaams-Brabantse Hageland om daar een extra lang weekend de jaarlijkse hoogmis waarmee de zomervakantie wordt ingezet, bij te wonen.

Omdat er zoveel te zien en te vertellen was en om het een béétje overzichtelijk (en jullie aan het lijntje) te houden, ga ik mijn verslag verdelen over meerdere entries.

Rock Werchter in een aantal kernbegrippen: [tag]zon[/tag], [tag]heet[/tag], callipo, water, muziek, verbrand, luxecamping, uitrusten, aikinoedels, véél volk en [tag]topamusement[/tag].

Laat ik maar beginnen met de muziek. Dat was immers de eerste reden om naar ginder te trekken. Dit zijn de groepen die mij zo’n beetje zijn bijgebleven:

Hmpf. Terug thuis komen is zo’n beetje een shock. In Wenen was het een goeie 23, 24 graden en lekker zonnig. Zalig [tag]terrasjesweer[/tag] en al. En dan hier komen en opeens worden geconfronteerd met 11 graden, regen en stormwind is niét fijn. Overigens maakte ik enkele weken geleden nog volgende voorspelling: Het weer in de maanden mei en juni kenmerkt zich alsvolgt:

1. Eind april – begin mei: beginnend [tag]lenteweer[/tag]. Eerst aarzelend, maar gaandeweg warmer. Uiteindelijk schijnt de [tag]zon[/tag] uitbundig. Puur terrasjesweer. Studenten overspoelen de stadsparken aan het begin van de blok en de eerste zomerse attributen worden van stal gehaald.
2. Half mei: het weer slaat om. En niet zonder reden! Pinksteren komt eraan en in Brugge trekt de Bloedprocessie erop uit. Met kamelen en al! Voor zover mijn geheugen mij niet in de steek laat hebben we het de laatste jaren niet onder de markt. [tag]Regen[/tag], koud, etc. En dat terwijl de acteurs die Adam en Eva spelen met niet meer dan een haren kleed en barrevoets op straat moeten komen.
3. Eind mei en juni: tweede poging. Het weer betert. Ook nu weer lijkt het in den beginne niet zo denderend maar gaandeweg komt de zon erdoor. With a vengeance, zo blijkt, want nog voor de examens goed en wel halfweg zijn is het stomen. Vooral de studenten krijgen het zwaar te verduren. Tegen de tweede helft van juni zomert het volop en kunnen we allemaal naar zee!

Deze korte analyse om maar te zeggen: na regen komt zonneschijn! Het eerste deel van mijn [tag]voorspelling[/tag] leek toch wel al uitgekomen te zijn. Nu nog deel twee…

Matthias heeft een nieuwe bureaustoel gekregen. Besteld bij en geleverd door deze mensen. De rugleuning is nogal hoog en breed. Gevolg is dat ik momenteel milde Monty Burns allures heb. U weet wel: aldoor zitten grijnzen en van tijd tot tijd een duister “Excellent” laten vallen. Iets zegt mij dat ik binnenkort ook thuis zo’n bureaustoel ga moeten hebben.