Hoofdpijn

Ziek zijn is niet zo fijn. Zelfs niet als je daardoor thuis mag blijven. Ik heb de voorbije 48 uur zo’n beetje gekampeerd in mijn zetel. Nja, vooral de zeurende hoofdpijn speelde mij parten. Alsof mijn hoofd tussen een bankschroef zat. Ik heb de indruk dat het nu in stijgende lijn begint te gaan. Mag ook wel aangezien morgen de job wenkt.

Niet dat ik mij ab-so-luut verveeld heb in de voorbije twee dagen.

Sinusitis, dus. Na de vierde ochtend opstaan met een draaierig, pijnlijk hoofd en nauwelijks slaap, kon ik een bezoek aan de dokter niet langer uit te stellen. Ik hoor twee dagen rust in acht te nemen. Dat betekent dus: geen voet buiten de deur steken, ’s avonds vroeg in bed, gezonde stevige hap en wat medicatie.

Hopelijk heb ik het ergste leed tegen donderdag geleden.

Het begon gisterenmiddag met een zere keel. Slikken en spreken deed pijn. Maar niets wat met een paar glazen thee en een goede nachtrust kan worden opgelost. Zo dacht ik. Tegen de avond werd het wat erger maar ik wilde mij niet laten kennen. Bovendien wilde ik samen met Koen, Kathleen, Carolien, Dries en Antoon naar The Fall gaan in de Studios.

Tijdens de film werd het allemaal wat erger en ’s avonds kroop ik dan ook koortserig, met hoofdpijn en hoestend met een dafalgan in bed. Mijn lichaam vertelde mij dat er duidelijk iets aan de knikker was. Vanmorgen leek het allemaal iets beter te gaan. En dus trok ik naar het werk.

Het ziet ernaar uit dat het ergste achter de rug is. Gisterenavond met een dafalgan vroeg in bed gekropen. Maar vanochtend was er niet veel beterschap. Hoofdpijn en een mottig gevoel. Tot overmaat van ramp kreeg ik in de trein vre-se-lijk veel pijn in mijn onderrug. Iets mis met de nieren? Op het werk direct een aantal glazen fris bronwater uit het ‘watermeubel’ binnengekapt. Na de maandagmorgenlijke personeelsvergadering ging het al iets beter. En na de middag ben ik er min of meer doorgekomen.

Hmz. Matthias stapte gisteravond rillend en een serieuze snotvalling in bed. Vandaag is het nog niet veel beter. Stef keek vanuit de zetel toe hoe ik mij nog eens in bed omdraaide en liet een vragend MoOoOoOoSe?? horen. Gelukkig heb ik geen zware hoofdpijn en is er dafalgan om het ergste te counteren. Maar verder voel ik mij zo slap als een vaatdoek. Ik vraag mij nog steeds af hoe ik in godsnaam vanmorgen de trein huiswaarts vanuit Antwerpen heb kunnen nemen.

Vanmorgen werd ik wakker met wat hoofdpijn. Ik had ook niet zo veel zin om uit bed te rollen. De idee dat vandaag mijn kabel werd aangesloten was de wonderlijke kuur om dat te veranderen. Ik verwachtte de technieker van de Integan tussen 8 en 12. Ik moest dus thuis blijven. Dé gelegenheid om wat verder te wennen. Al snel ging ik over tot de orde van de dag: ontbijten met de Knack van vorige week. (ja, ik lees ze grondig) Daarna was het Monty Python tijd. Mijn collectie is – eerder toevallig – meeverhuisd en ik heb het er dan maar van genomen door Monty Python Live at Hollywood Bowl 1982 te bekijken. Om 11u arriveerde dan uiteindelijk de kabelman (cableguy, cabledude, etc.) Vijf minuten later kon ik op een geleend TV’tje rondzappen. Huzzah! Nog eens vijf minuten later kreeg ik een belletje van het thuisfront. Of ik CNN ontvang? Ja zeker! Lang leve Integan! Voor zolang dat dat nog gaat duren that is…