Hoesten

Het begon ergens in februari met een lelijke verkoudheid. Sindsdien hoest ik mij de ziel uit lijf. De voorbije maanden was het met ups en downs maar twee weken geleden besloot ik dat een doktersbezoek aan de orde was.

Puffers met cortisonen en hoestsiroop zijn sindsdien mijn deel. Alles in de hoop van die blaf en dat eeuwige gevoel dat er iets in mijn keel is blijven hangen, af te raken.

Het begon gisterenmiddag met een zere keel. Slikken en spreken deed pijn. Maar niets wat met een paar glazen thee en een goede nachtrust kan worden opgelost. Zo dacht ik. Tegen de avond werd het wat erger maar ik wilde mij niet laten kennen. Bovendien wilde ik samen met Koen, Kathleen, Carolien, Dries en Antoon naar The Fall gaan in de Studios.

Tijdens de film werd het allemaal wat erger en ’s avonds kroop ik dan ook koortserig, met hoofdpijn en hoestend met een dafalgan in bed. Mijn lichaam vertelde mij dat er duidelijk iets aan de knikker was. Vanmorgen leek het allemaal iets beter te gaan. En dus trok ik naar het werk.

De afgelopen dagen gingen zo’n beetje als een delirium aan mij voorbij. Of toch zeker zondag en maandag. Constante is op dit moment een diepzittende, lelijke hoest. Ik blaf gelijk een hond en ik kan geen twee zinnen zeggen zonder dat mijn stem bokkensprongen maakt en ik het moet uitproesten. Heel handig aan de telefoon!

Ondertussen heb ik het wonder van twee keer extreem vroeg gaan slapen mogen meemaken en het ergste heb ik achter de rug. Nu is het een kwestie van goed soigneren. Ik heb thuis hoestsiroop (mmm… vliersmaak!) staan en op het werk drink ik thee, thee en nog eens thee. Bovendien eet ik ’s middags een sinaasappel (morgen wordt het kiwi!) en zuig ik muntjes voor dood.