Zon

Ik had een maand vakantie genomen. Tijdens de Gentse Feesten sluit de Universiteit haar deuren, en dus plakte ik er ineens nog drie weken achter. Tijd om eens echt op adem te komen.

We trokken in de eerste week naar onze vast stek in Toscane en de Italiaanse zon. Helaas hadden we een verstekeling mee: Corona had ons te pakken. Eerst Marjan, daarna ikzelf. Dat gaf een paar dagen stevig koorts, een pijnlijke keel en heel weinig energie. Desondanks hebben we er het beste van gemaakt en zo veel als mogelijk van de reis proberen genieten. Sowieso was het plan om met de voetjes omhoog en een boek in de hand te rusten en te laveren tussen strandstoel en zwembad. En da’s best goed gelukt.

De tweede week was dan vooral platte rust. Veel platte rust.

De derde week, dat was er een voldoende door komen om naar Rammstein in Oostende te gaan kijken. Geweldig concert. Magistrale show. Veel vuurwerk en een goede mix klassiekers en nieuwe songs. Deutsche Gründlichkeit en zo. Helemaal af.

De laatste week, dat was de geboorte van het eerste nichtje langs mijn kant van de familie. En haar broertje, mijn neefje / petekind, op logement.

Dan volgde mijn verjaardag en het einde van de vakantie. Helaas moesten we de feestelijkheden annuleren wegens dat ik andermaal koorts en ellendig werd. Tweemaal op vier weken dat verdiende een bezoek aan de dokter. Een bloedonderzoek later blijkt dat ik een serieus te kort heb aan vitamine D. Ondertussen ben ik terug genezen en heb ik voor de komende twee maanden een stevige vitaminekuur voor geschreven gekregen.

Een vakantie met wat ups en downs en vooral veel verplichte platte rust. Wat eigenlijk zo slecht nog niet was tussen de hitte en droogte. Uiteindelijk heb ik nauwelijks een computer aangeraakt. Of het was misschien om eens een spelletje te spelen. Nu ik terug aan de slag ben kan ik wel zeggen: ik merk dat. Het doet deugd om zo ontspannen het digitale leven terug te hervatten.

Vrijdag. Een lange werkweek met veel vergaderingen bijna achter de rug. Tegen het einde van de middag was het vaatje leeg. Geen energie, geen fut. Tegen de avond was het van dat: verkouden met alle toeters en bellen (pun intended).

Gisteren voornamelijk doorgebracht in de canapé. Veel hoesten, krochten en koppijn. Wisselen tussen een filmpje op Netflix en dutten. Op het programma stond er nieuwjaren met de schoonfamilie. Daar moest ik jammer genoeg voor passen.

Ondertussen een goeie nachtrust gehad. Vandaag gaat het terug stukken beter.

Dat was de tweede keer in nauwelijks een maand tijd, dat ik in de lappenmand verzeilde. Als ik het weerbericht zo lees, blijft het de komende week nog koud, nat en killig. Ik zal blij zijn wanneer het eindelijk terug keert. De lichamelijke weerstand snakt naar wat zon om terug op de plooi te komen.

Ziek zijn is niet zo fijn. Zelfs niet als je daardoor thuis mag blijven. Ik heb de voorbije 48 uur zo’n beetje gekampeerd in mijn zetel. Nja, vooral de zeurende hoofdpijn speelde mij parten. Alsof mijn hoofd tussen een bankschroef zat. Ik heb de indruk dat het nu in stijgende lijn begint te gaan. Mag ook wel aangezien morgen de job wenkt.

Niet dat ik mij ab-so-luut verveeld heb in de voorbije twee dagen.

Door mijn Groot Raam heb ik zo’n beetje de vier seizoenen zien passeren in de voorbije twee dagen. Lousy smarch weather! Verder mocht ik vooral dat de duiven en de konijnen reeds volledig in lentemodus zijn en de eersten niet moeten onderdoen voor de laatsten.

De wijkagente is gepasseerd. Typisch dat zoiets overdag gebeurt. Eerste keer dat ik ook effectief thuis was.

Aangezien ik een nieuwe Belgacom TV klant ben profiteer ik mee van al die geweldige pay-per-view kanalen die na de eerste maand afgesloten worden. Discovery Channel en NatGeo for the win! Ik heb gelijk ook 50/50 digitaal gehuurd. (Bekentenis: De eerste keer dat ik een film digitaal huur. Wat een gemak!)

Dutjes doen. ’t Is lang geleden dat ik nog eens overdag gewoon mijn ogen dicht deed om een uurtje of zo te rusten.

In ieder geval: vanavond andermaal vroeg in bed. En een aantal dingen die ik in de komende dagen had willen/moeten doen uitstellen tot na het weekend. Kwestie van lichaam en geest maximaal rust te gunnen.

Toen ik vanmorgen de deur opentrok, rook ik in de verrassend frisse ochtendlucht de eerste kachels en CV’s.

En toen ik op de trein wakker schoot reikte de zon net boven de horizon uit. De eerste stralen die dwars door de mist prikten tegen de azuurblauwe ochtendhemel. De vage schaduwen van koeien in een wei in de verte en een troep ganzen die wat samenschoolde naast het talud van een landweg.

Het werd een verbazend frisse dag waarbij ik merkte dat sommigen al wat dieper de warmte van hun jaskraag opzochten terwijl anderen nog in t-shirt rondlummelden. Indian summer? Het lijkt alsof we daar even niet meer aan meedoen.

Ja, die eerste dag dat ik zelf opeens wakker schiet uit de lethargie van de zomer en besef: hé, we staan aan het begin van een volledig nieuw seizoen! Want ondanks de melancholie die de herst uitstraalt is dit eigenlijk een heerlijk seizoen. Want na de turbulente lente en de lome (of natte!) zomer is dit op mooie dagen hét seizoen waarin de natuur, en ikzelf nog het meest, tot rust lijkt te komen.

Ze zijn weer twee dagen verder. Morgenmiddag vertrek ik terug dus dit is het laatste berichtje uit La Serenissima. Ik ben gisteren in de kunst gevlogen met een bezoek aan l’Accademia. Die huisvest werken van een groot aantal Venetiaanse meesters zoals Canaletto, Tintoretto, Bellini,… Hun oeuvre bestaat duidelijk uit grootse barokke werken die tot doel hadden het publiek te imponeren en de macht van de Venetiaanse Republiek tentoon te spreiden. Desondanks vond ik nu niet meteen dat hier het mooiste werk hing. Tussen de Italianen hing dan weer een Vlaamse meester: Hans Memling. En hoe! Dat ene portret van een jongeman leek wel te leven; net alsof het elk moment tot leven kon komen. Ofwel is de naam “Vlaamse Primitieven” een contradictio in terminis, ofwel werd ze met de nodige zin voor ironie gekozen.

Vandaag ging het op de ingeslagen weg verder met een bezoek aan het Museo Correr met een uitgebreide kunstcollectie. Nu ja, qua taferelen zijn de Italianen ook hier weer niet echt inspirerend. Of nog: hoe vaak kan je de tenhemelopneming van Maria opnieuw schilderen. Na de middag werd het wat rondwandelen in de stad en genieten van het zonnetje op de kade langs San Marco. Heerlijk terrasjesweer trouwens. Van het shoppen is er dan weer niet veel gekomen: of beter, het beperkte zich vooral tot etalages kijken want qua luxekledij mag er hier wel wat gezien worden. Italianen gaan inderdaad bijzonder goed gekleed.

Zo, vanavond afsluiten met een goed restaurant en een stevig glas wijn.

Ik zou haast van Herman Gorter beginnen doen met het weer tegenwoordig! Lekker zonnig en warm. Bijna-terrasjes-weer! Het doet mij deugd en ik kan niet wachten tot het moment dat we met een pintje van het zonnetje kunnen genieten.

Ondertussen kan je je natuurlijk afvragen of dit weer geen slecht omen is. Een voorbode van hoe een winter in het vervolg eruit zal zien: zeiknatte periodes met stormweer gevolgd door rustig, zonnig bijna-lente-weer.

Ach, laat ik er maar van genieten!

Vier dagen zon, muziek en lekker chillen doet een overspannen mens toch goed. En [tag]Rock Werchter[/tag] mag dan wel een massabedoening zijn waar sommigen zich dood aan ergeren, ik trek mij daar nu eens geen ene reet van aan. En dus trok ik samen met kameraad Bram richting het Vlaams-Brabantse Hageland om daar een extra lang weekend de jaarlijkse hoogmis waarmee de zomervakantie wordt ingezet, bij te wonen.

Omdat er zoveel te zien en te vertellen was en om het een béétje overzichtelijk (en jullie aan het lijntje) te houden, ga ik mijn verslag verdelen over meerdere entries.

Rock Werchter in een aantal kernbegrippen: [tag]zon[/tag], [tag]heet[/tag], callipo, water, muziek, verbrand, luxecamping, uitrusten, aikinoedels, véél volk en [tag]topamusement[/tag].

Laat ik maar beginnen met de muziek. Dat was immers de eerste reden om naar ginder te trekken. Dit zijn de groepen die mij zo’n beetje zijn bijgebleven:

• Matisyahu
  Een sympathieke orthodoxe jood met lange baard die op het podium stond te rappen en te beatboxen op reggaetonen. Ideaal gezien de hete omstandigheden.
• Tool
  Connais-pas. ’t Is te zeggen: ik ken ze van naam. Ik had al muziekjes van hen tegengekomen op de gedeelde schijf van mijn broer, maar dat was het dan ook. Het was wat ik er zelf van verwachtte: veel lawaai en ’t stond mij niet echt aan. Les couleurs et les goûts, dus. Gelukkig was de zanger slangenmens een geboren entertainer en de geschifte visuele effecten op de grote schermen waren vrij indrukwekkend.
• Manu Chao
  Brazil, brazil.
• [tag]Red Hot Chili Peppers[/tag]
  Sterk! Deze mensen had ik al een jaar of vier geleden gezien te Werchter. Toen konden ze me niet bekoren. Deze keer deden ze dat duidelijk wel. Een goeie set afgewerkt én tijd nemen voor interactie met het publiek ondanks dat ze de boot naar Engeland nog moesten halen rond halféén. Iets wat ik de vorige keer wat miste.
• [tag]Black Eyed Peas[/tag]
  Deze vind ik best wel sympathiek. Ze rappen niet over hoe gangsta zijn en zo maar brengen eerlijke – weliswaar wat kleffe – thema’s zoals naastenliefde en eerlijkheid. Hun show zat vol energie en was lekker luchtig om de eerste avond mee af te sluiten. Maar om ze per sé nog eens te zien? Nah!
• A Brand
  Om eens te proberen. Versche Gitaarrock uit Antwerpen door vijf gasten in leren jekkers in de Marquee. Best wel te pruimen maar moet volgens mij wel nog wat rijpen om écht door te breken.
• Live
  Lieten weten dat ze eigenlijk ook nog bestaan. Scoorden een vijftal jaar geleden maar doen dat dit jaar duidelijk niet met hun nieuwe nummers uit Songs from Black Mountain. Hun optreden bleef niet echt hangen. Om eerlijk te zijn herinner er ik mij nauwelijks iets van hun optreden.
• Anouk
  Zij toonde de jongens van Live hoe het wél moet. Deze keer niet zwanger en dus ging ze voluit. Het publiek luste er wel pap van. Voor mij was dit de opener van de avond.
• [tag]Muse[/tag]
  Relevatie maal twee. Ook hier ken ik ze via de gedeelde schijf op het thuisnetwerk. Hun optreden overdonderde. Hun emorock paste niet echt in het warme, bloedhete weer maar het smaakte wel naar meer. In december komen ze naar het Sportpaleis… Har!
• [tag]The Who[/tag]
  Voor de ouwe zakken. Letterlijk dan, want tegen die tijd stonden wij redelijk vooraan in het publiek (iets wat wij altijd betrachten). Opeens voelden wij ons een pak jonger want de gemiddelde leeftijd is er doorgaans 16-18 jaar. The Who lokte de enthousiaste 40-50-60 plusser. Eigenlijk is het een voorrecht om deze groep te zien aangezien ze nog op Woodstock hebben gestaan en tegenwoordig nauwelijks nog optreden. ’t Is te zeggen: ze brengen later op het jaar nog een cd uit maar dat is het zowat. Negentien nummers op anderhalfuur tijd en een ontketende Pete Townsend. Aloha!
• [tag]Kaiser Chiefs[/tag]
  Beste. Optreden. Punt. Vorig jaar waren ze op Pukkelpop maar toen kon frontman Wilson zich wegens een gebroken poot niet echt laten gaan. Deze keer nam ie revanche en ging volledig uit de bol. Dat ze tien minuten vroeger stopten zal wel gelegen hebben aan de fles waar hij regelmatig een flinke teug van nam.
• [tag]Franz Ferdinand[/tag]
  Een strakke, mooi afgewerkte set waarin ze het beste uit hun oeuvre brachten. De leden onder leiding van Alexander Kapranos stonden afgeborsteld in rode shirt, zwarte broek en botten op het podium. Bovendien waren ze lekker droog zo vlak na het vernemen van de uitschakeling van Engeland op het WK: “This song is for all the Brits out there: Walk Away.” Geniaal!
• [tag]Placebo[/tag]
  Net zoals Muse: een openbaring. Feestje!
• [tag]dEUS[/tag]
  Om het met een kop uit het Nieuwsblad te zeggen: dEUS = god! En Tom Barman en de zijnen gaven dé performance van het ganse festival. Memorabel!
• Nailpin
  Letterlijk: pukkelrock. En veel herhaling. Enkel de samples uit de Muppetshow voor en na het optreden waren iet of wat grappig.
• Eels
  Drie muzikanten met vliegtuighelmen en werkmanspakken aan. En dan was er nog die ‘security-man’ mascotte die stoer deed met halters en slagroom spoot in de monden op de eerste rij. Ze begonnen redelijk rommelig maar ze herpakten zich na twee nummers en konden mij doen vergeten dat ik stond te bakken in de middagzon.
• [tag]Starsailor[/tag]
  Weer een optreden waar ik enthousiast over ben. Niet wildenthousiast. Daarvoor was het iets te poppy en te weinig beklijvend. Maar ze brachten wel dromerige rocksongs die je zo deden wegdrijven. En natuurlijk Four to the Floor. Eentje om te onthouden.
• [tag]Hooverphonic[/tag]
  Of hoe Geike Aernaert nog maar eens bewijst dé beste – én enige toonvaste – zangeres van Vlaanderen te zijn. Strakke set met een mooie grafische uitwerking op de grote schermen. In elk aspect zag je duidelijk de hand van Alex Callier. Alleen jammer dat het publiek zo tam bleef. Onbegrijpelijk.
• [tag]Depeche Mode[/tag]
  Weer iets voor de iets oudere festivalganger. Elektropop op een festival? 20 jaar geleden werd Dave Gahan bijna gelynched. Nu werd hij op handen gedragen. Niet dat het muziek is die mij érg aanspreekt, maar ik vond het wel luisterbaar. Een waardige afsluiter voor Rock Werchter.

Hoorde ik op een afstandje en vond ik absolute doorspoelbaar (desnoods met een geut ontstopper): Danko Jones, Deftones en Sean Paul.

Mijn algemene indruk: de affiche oogde dit jaar iets minder indrukwekkend dan de vorige keren dat ik er mocht zijn. Qua smaak voor iedereen wat wils, maar er waren nauwelijks artiesten die ik tot mijn favorieten mag rekenen. Anderzijds was het zoals altijd weer de moeite om op [tag]muzikale exploratie[/tag] te gaan en mijn horizonten weer wat verder te verleggen. Ik heb mijn lijstje met mogelijk aan te schaffen muziekjes klaarliggen wel kunnen aanvullen. Wat dat betreft was deze editie zeker geen teleurstelling.

Hmpf. Terug thuis komen is zo’n beetje een shock. In Wenen was het een goeie 23, 24 graden en lekker zonnig. Zalig [tag]terrasjesweer[/tag] en al. En dan hier komen en opeens worden geconfronteerd met 11 graden, regen en stormwind is niét fijn. Overigens maakte ik enkele weken geleden nog volgende voorspelling: Het weer in de maanden mei en juni kenmerkt zich alsvolgt:

1. Eind april – begin mei: beginnend [tag]lenteweer[/tag]. Eerst aarzelend, maar gaandeweg warmer. Uiteindelijk schijnt de [tag]zon[/tag] uitbundig. Puur terrasjesweer. Studenten overspoelen de stadsparken aan het begin van de blok en de eerste zomerse attributen worden van stal gehaald.
2. Half mei: het weer slaat om. En niet zonder reden! Pinksteren komt eraan en in Brugge trekt de Bloedprocessie erop uit. Met kamelen en al! Voor zover mijn geheugen mij niet in de steek laat hebben we het de laatste jaren niet onder de markt. [tag]Regen[/tag], koud, etc. En dat terwijl de acteurs die Adam en Eva spelen met niet meer dan een haren kleed en barrevoets op straat moeten komen.
3. Eind mei en juni: tweede poging. Het weer betert. Ook nu weer lijkt het in den beginne niet zo denderend maar gaandeweg komt de zon erdoor. With a vengeance, zo blijkt, want nog voor de examens goed en wel halfweg zijn is het stomen. Vooral de studenten krijgen het zwaar te verduren. Tegen de tweede helft van juni zomert het volop en kunnen we allemaal naar zee!

Deze korte analyse om maar te zeggen: na regen komt zonneschijn! Het eerste deel van mijn [tag]voorspelling[/tag] leek toch wel al uitgekomen te zijn. Nu nog deel twee…

Matthias heeft een nieuwe bureaustoel gekregen. Besteld bij en geleverd door deze mensen. De rugleuning is nogal hoog en breed. Gevolg is dat ik momenteel milde Monty Burns allures heb. U weet wel: aldoor zitten grijnzen en van tijd tot tijd een duister “Excellent” laten vallen. Iets zegt mij dat ik binnenkort ook thuis zo’n bureaustoel ga moeten hebben.