Gezondheid en Welzijn

Mag ik even uitwijden over een verschijnsel waar we de laatste dagen allemaal onderhevig aan zijn? Zweet! Jawel!

Het is het vochtige goedje dat uw huid op deze nogal warme dagen weet uit te persen en dat hoogst verguisd wordt. Het hoopt zich op in allerlei lichaamsholten waar we het niet liever niet hebben, het plakt, het stinkt en het kriebelt. Met van tijd stevig douchen gaan we het zaakje te lijf. En als dat niet helpt dan wapenen (de meesten onder) ons zich maar met een flinke bus deo.

En toch is zweet meer dan een mix van H20 en allerlei minderalen.

Ondanks de warmte werk ik dezer dagen in het zweet mijns aanschijns. Onderschat dat niet, programmeren, want met een deadline in het vooruitzicht op zoek gaan naar de meest efficiënte oplossing is geen sinecure. Zweet gegenereerd door hard labeur heeft ergens wel iets nobels.

Niets kent zoveel heroïek als het zweet van een sportmens. Van een atleet die een marathon loopt tot een coureur die een col hors categorie weet te bedwingen. Hun zweet dragen ze als een ereteken waaraan men hen kan onderscheiden als zij die een bovenmenselijke prestatie wisten neer te zetten.

We worden allemaal wel eens geconfronteerd met het koud zweet. Je kent dat wel. Rillingen gaan over je rug en opeens voel je je huid jeuken. Voor je het weet rollen de zweetdruppels over je lijf. Ongeacht of het koud of warm is buiten. Examens, de eerste kus, trouwen, de geboorte van je eerste kind, de dood van je (groot)ouders,… Sowieso zweet een mens zich door al die momenten heen.

En dan is er natuurlijk nog het angszweet. Het is er direct. Onmiddellijk. Stante pede. Geen ontkomen aan. Je trekt wit weg en je voelt je poriën zo prikken terwijl de angst om zich heen slaat. Pas als je terug bij je positieven komt valt opeens op dat je lijf nogal wat vocht kwijt wilde. Een mens wordt zich dan meteen van bewust dat hij meer dan ooit leeft.

Koortszweet is wel het laatste wat we willen. Je ligt te rillen in bed terwijl je lijf het gevecht aangaat tegen wat het ook is dat je ziek maakt. En van het ene op het andere moment voel je hoe je lichaam de temperatuur opeens lanceert naar ongekende hoogtes. Badend in het zweet lig je dan wakker met een koud compres op je voorhoofd.

Tjah, zweet… can’t live with it, can’t live without it.

Juist naar de bank geweest om een hospitalisatieverzekering te regelen. Nieuw werk, red tape en al hé. Ik kreeg meteen serieuze lap papier voorgeschoteld. Dat was dus de medische vragenlijst. Het document dat je in eer en geweten naar absolute waarheid moet proberen in te vullen. Tot de meest genante details toe.

Je zou er versteld van staan aan welke ziektes en mens allemaal wel niet kan lijden. Gelukkig overal ‘neen’ aan mogen kruisen. Ook de rest was niet mis: hierbij geef ik permissie aan de bank om de vertrouwelijkheidsband met mijn arts te doorbreken als er vragen zouden zijn. Je weet wel. Toen ik zo bezig was kon ik niet anders dan onwillekeurig aan Sicko van Michael Moore denken.

Mocht ik ooit mijn vingers kwijt geraken, ik help hopen dat de dokters er geen prijs op plakken en mij dan vragen welke vinger ik kan betalen!

Bon. Sinds gisteren is mijn kies na maanden gesukkel eindelijk voorzien van een definitieve kroon. Het is een vreemd gevoel om eindelijk terug met een complete tand rond te lopen. Het scheelt in elk geval serieus qua comfort. Daarvoor wil een mens wel eens een smakje geld op tafel leggen…

Ik ben dus een ‘algerische’ mens. Stof, vervuilde lucht,… zijn mijn kryptoniet. Gelukkig neem ik quasi dagelijks een pilletje zodat ik er doorgaans niet al te veel last van heb. En met perioden ben ik ook meer of minder gevoelig voor wat er in de omgeving hangt.

De laatste dagen zijn dan weer een absolute ramp. Niezen, tranende en jeukende ogen, loopneus,… Mijn lichaam vertelt mij dat de lucht op dit moment wel van bijzonder slechte kwaliteit is. Ik ben blij dat ik op het werk kan zijn want het gebouwbeheersysteem heeft duidelijk een goed ventilatiesysteem. Binnenshuis heb ik weinig last, maar als ik buiten moet, de fiets op of zo, dan is het prijs.

Via de vernieuwde .be website ben ik echter op www.airallergy.be gesukkeld. Geeft live weer met bulletins en al of de situatie voor algerische mensen al dan niet schappelijk is.

Blijkbaar dus niet. No shit, Sherlock!

Gelukkig zijn er ook de tips zoals daar zijn: kom zo weinig mogelijk buiten, droog uw was niet buiten, draag een zonnebril en neem uw medicatie.

Tjah, eerste keer dat ik het zo erg vlaggen heb. Paar weekjes uitzitten zeker?

Okay. Dit weekend was er eentje om tot rust te komen. Ik heb vrij letterlijk niets nuttig gedaan. En proberen ook niet aan het todo-lijstje te denken: werk, mollom, opruimen, e-mail afwerken, foto’s verwerken,… Of toch proberen zoveel mogelijk met mijn fikken ervan af te blijven.

Het resultaat is dat ik in plaats van ongedurig op de F5 knop op facebook, google reader en twitter te rammen, eindelijk eens tijd had om andere – ontspannende – dingen te doen. Zoals zaterdagmiddag alle reisbureau’s in Brugge aflopen. Kameraad Twanne en ik willen eind oktober immers een roadtrip door Canada doen. En dat betekent nu voorbereiden. En ja, reisbrochures bekijken, huurauto’s selecteren, nadenken over wat we willen zien,… is eigenlijk best wel ontspannend.

Natuurlijk heb ik ook andere dingen gedaan. Genoten van een stevige Guinness, gebowled, onnozele maar toch ook wel heel erg leuke scoutsspelletjes doen, eindeloos Team Fortress 2 spelen met broer E. en kameraad Alex, lezen, muziekjes luisteren, bedenken dat Janis Joplin onontbeerlijk is voor je collectie, paar episodes van Firefly bekijken, wat lummelen, spelen met de katten,…

En hoe ik mij nu voel? Al een stuk beter! Laten we het wel nog wat rustig aan doen de komende weken om tegen 16 juni helemaal klaar te zijn.

Crash. Reboot. Life got the better out of me!

Het zat er al een flinke tijd aan te komen maar gisterenavond is het er dan toch van gekomen: stevige crash en vandaag een burn out. Ik had mij vanmorgen stevig overslapen en zo ongeveer elke actie die ik onderneem kost mij erg veel moeite. Nu was ik gelukkig niet te laat op het werk maar de gang ernaartoe kan op zijn best worden omschreven als zwalpend. Neen, ik had de avond niet gedronken en ik was voor mijn doen vroeg in bed gekropen. En ook mijn eetlust is eigenlijk volledig weg en blijkbaar toont dat zich.

Het ambetantste zijn de moodswings. Ik heb de afgelopen 24 tot 36 uur een paar zeer donkere momenten gehad en ik heb waarschijnlijk een paar dingen uitgekraamd die ik niet altijd even hard meende. Berouw komt altijd na de zonde natuurlijk.

Voor het komende weekend neem ik maatregelen: ik had een diner in Lier en een housewarmingparty in Antwerpen op de agenda staan maar die ga ik niet halen. Ik dwing mezelf platte rust. Ik ben daarjuist richting Standaard boekhandel getrokken en ik heb mij twee pockets aangeschaft. Lunar Park van Brett Easton Ellis en JPod van Douglas Coupland. Ik zeulde al drie weken met cadeaubons van kerstmis in mijn tas die dringend op moesten. Het is al véél te lang geleden dat ik mij rustig in een boek kon verliezen. Met een stevige streep muziek en wat sneukelarij trek ik zo het weekend in.

Waarom nu? Wel, ik leid de laatste maanden niet bepaald een zeer regelmatig leven. Ik heb op zijn minst een paar zware knopen moeten doorhakken en de drukke agenda zowel op het werk en als daarbuiten hebben hun tol geëist. Bovendien kan ik mij eigenlijk maar moeilijk ontspannen: zelfs als ik dat even probeer zit ik met het hoofd bij al die zovele dingen die nog op de plan liggen.De zomerse hitte van de laatste dagen en een stevige rit op de emotionele rollercoaster waren eigenlijk de spreekwoordelijke druppel. Tjah, ik ga soms over mijn grenzen heen… en nu heb ik zo in de dip vooral het gevoel dat ik verkrampt in een hoekje gedrumd zit zonder echt een uitweg te zien.

Afin, het komt wel in orde. Een paar nachtjes stevig doorslapen en twee stressvrije dagen zouden toch al een zet in de goede richting moeten zijn.

Tot na het weekend alvast!

“Kom binnen. Zet u!”, zei mijn tandarts wijzend naar de grote tandartsstoel. Ik mocht plaatsnemen terwijl hij door de deur naar een assistente riep om nog een product met een onuitspreekbare naam te brengen.

Tjah, vandaag de eerste afspraak van drie. Op het einde hoop ik een mooie kroon te hebben op één van mijn ruïnes van wat ooit een kies was. Het laatste jaar zat er een moeilijk poetsbaar, irritant zwart gat. Nu heb ik alvast een voorlopige kroon gekregen. Over een paar weken volgt de definitieve.

Op zich ben ik niet bang van tandartsen of de pijn. Ik heb al ontelbare tandheelkundige ingrepen onderhanden. Tot en met botweg trekken van tanden toe. Met bruut geweld. De eerste 10 minuten zijn de ambetantste. Daarna geraak ik het geboor, geklop, gekoter, geblaas, gespoel en gezuig in mijn mond gewend. Alleen de verdoving die nadien blijft doorwerken. Een zegen als je weet wat je nog te wachten staat, een ramp als je voordien niet gegeten hebt en nog een uurtje of twee op je honger moet blijven zitten.

Ach, het is voor het groter goed: een gaaf gebit voor de komende jaren. De bijtertjes goed verzorgen, daar draait het hem om!

Zoals altijd trok ik ook vanmiddag naar de Delhaize aan de overkant van de straat. Onder de inkompoort had een groepje schoolgaande jeugd voorzien van DV camera en een knoert van de microfoon zich opgesteld.

Vaneigens werd ik geviseerd. Of ik geen tijd had om één vraagje te beantwoorden? Ik zat even zonder uitvluchten (vergaderingen, telefoontje op mijn gsm,…) dus liet ik maar begaan.

De vraag luidde “Zien slechtszienden beter als ze spinazie eten?”

Erm. Neen? De geest even pijnigen? Ik draag nu al een bril (contactlenzen zijn aan mij niet besteedt) dus als ik daar opeens troebel door begin te zien is mijn eerste reactie naar een afspraak bij de oogarts boeken. Niet een kilo spinazie in de Delhaize inslaan.

Bleek dus dat ik het bij het foute eind had. Naar het schijnt is spinazie wel degelijk goed voor je ogen. Weeral een nutteloos feitje bijgeleerd. Niet dat ik spinazie niet lekker vind. Ik heb het eerder voor wortelen. En naar het schijnt zijn die ook goed voor je zicht…

Help! Ik was dus van plan om deze week even bij mijn kapper binnen te steken. Reeds 2 decennia ga ik om de zoveel weken bij dezelfde coiffeur voor een eenvoudige coupe casserolle. Alleen, sinds ik in Antwerpen resideer ben ik verplicht om ’s zaterdags een gaatje in de planning te voorzien voor een kappersbeurt. Niet eenvoudig want de zaak durft al eens afgeladen te zitten. Zoals nu. Een week voor Pasen. En ik had het kunnen weten.

Het gevolg is dat mijn manen vrij lang aan het worden zijn en hier en daar toch eens mogen worden bijgetrimd. Liefst deze week.

Ik zoek dus een (heren)kapper in Antwerpen. Iemand die mij er een goede kan aanraden? (Hermaaaaan!)

Ik vraag eigenlijk niet veel: kort, proper en vooral makkelijk te onderhouden. Niet dat het nu coupe militaire of zo moet zijn. Maar ingewikkelde constructies die elke morgen een uur onderhoud met brushing, gels en watnogallemaal vragen, daar moet je bij mij niet mee afkomen.

Ik sta open voor suggesties…

Soms, voornamelijk vroeger, zoals op school, was mijn hoofd als een blok graniet. Als kennis eenmaal in mijn hersenen gebeiteld staat, dan valt het niet al te gemakkelijk mee die zomaar te wissen. Het is dan ook écht plezierig om te kunnen spelen met wat in mijn hoofd zit. Alleen, net als het beitelen in graniet stevig wat moeite vraagt, kost leren mij vaak veel bloed, zweet en tranen.

Soms, voornamelijk nu, is mijn hoofd dan weer gelijk een zandstrand. Teksten lezen, de essentie distilleren en opslaan in mijn korte termijn geheugen. Een nuttige eigenschap in een wereld waar informatie koning is. Wat je in zand schrijft, verdwijnt echter al snel zodra de zee erover is gegaan. Kennis lijk ik dan zo weer te verliezen omdat al die andere informatie er zo wordt overgeschreven. En het verhaal dat ik dan breng met wat mij nog rest, tjah,…

Mijn hoofd, hé…