Bank

Ik mag mezelf vanaf nu eigenaar van vastgoed noemen. Vrijdag is de akte verleden. Ik heb uitgebreid de kans gehad om mijn handtekening te oefenen. In de voormiddag ging het richting bank om daar alle papieren rond de lening te tekenen en in de namiddag was er het bezoek bij de notaris. De akte werd voorgelezen, vragen werden beantwoord en afspraken werden gemaakt. Maar het is dus van mij.

En in één moeite ben ik meteen ook huisbaas geworden. Er woont nog een gepensioneerde dame. Nieuwsgierig belde ze mij vrijdagavond op. Gisteren ben ik even in de namiddag op bezoek geweest om kennis te maken. En praktisch één en ander de regelen. Ze is immers zelf ook op de uitkijk naar een nieuwe stek. Wanneer dat zal zijn? Dat hangt af van hoe snel ze iets vindt. Hoe dan ook geldt een opzeg van 6 maanden. Lang? Tjah, dat staat bij wet vast. Ik ben dus eigenaar van een stuk vastgoed waar ik zelf nog geen genot van heb maar wel al wat verplichtingen. Dat wordt even door de zure appel bijten.

Ik heb een appartement gekocht. Een keuken, een living, een slaapkamer, inkomhal, badkamer, een toilet, kelder en een terrasje. Gelegen op de eerste verdieping met een fantastisch uitzicht over een park. En ik mag dat allemaal binnen afzienbare tijd het mijne noemen. Vanmiddag heb ik het compromis getekend met de verkopers en de makelaar. Duizend-en-één papieren doornemen. Alles goed lezen. Vragen stellen tot alles duidelijk is. En dan alles paragraferen en handtekenen.

Werd ik gisteren gebeld door Ann van de bank. Wist ze mij te vertellen dat mijn bankkaart, een opvallend rood exemplaar, voor haar op haar bureau lag. ‘Kan niet’, dacht ik. ‘De mijne zit in mijn portefeuille.’ Niet dus, toen ik dat even controleerde. Blijkbaar ben ik ze vergeten toen ik zaterdag in een delirium van vermoeidheid en anticipatie – CPEX speelde op Thoprock – geld haalde aan de lokale flappentap.

Juist naar de bank geweest om een hospitalisatieverzekering te regelen. Nieuw werk, red tape en al hé. Ik kreeg meteen serieuze lap papier voorgeschoteld. Dat was dus de medische vragenlijst. Het document dat je in eer en geweten naar absolute waarheid moet proberen in te vullen. Tot de meest genante details toe.

Je zou er versteld van staan aan welke ziektes en mens allemaal wel niet kan lijden. Gelukkig overal ‘neen’ aan mogen kruisen. Ook de rest was niet mis: hierbij geef ik permissie aan de bank om de vertrouwelijkheidsband met mijn arts te doorbreken als er vragen zouden zijn. Je weet wel. Toen ik zo bezig was kon ik niet anders dan onwillekeurig aan Sicko van Michael Moore denken.

Afin, de week tot zover dan maar. Omdat ik geen goesting heb om twintig aparte potsjes te schrijven.

• Ik vervloek mijn eigen vandaag omdat ik eergisteren niet de moed heb gehad naar de bank te bellen voor een extra pakket KBC aandelen. Dinsdag nog 75 euro. Vandaag 88 euro ’t stuk. Dingbats! Aan de andere kant: troostende gedachte dat ik niet verkocht heb.
• Hoopte ik vorige week nog om nu zaterdag naar El Tattoo Del Tigre te kunnen, dan blijkt dat er niet in te zetten. Heel veel dank aan collega S. om toch te proberen iets voor ons te forceren. Ach, ’t is dat het wel niet hun laatste show zal zijn en dat ze als ze deze zomer ergens op een zwoele zomeravond tussen hier en Brugge op de bühne staan, ik daar dus zo keihard bij ga zijn.
• De laatste dagen speelt het kardinaliteitsteken keihard een rol in het werk. Ook wel het spoorwegteken of het hekje genoemd. Of die-toets-links-onderaan-op-uw-telefoon. Don’t ask.
• Gisteren ben ik met kameraad J. naar I am Legend wezen zien in de UGC. Wat ik er van vond? Een degelijke film. Het einde was wat over the top en eigenlijk zelfs totaal onlogisch. Maar verder vond ik een totaal verlaten New York fantastisch in beeld gebracht. Ook Will Smith deed het wel oké als op-de-rand-van-de-waanzin verkerende overlevende. ’t Was niet meteen zijn beste prestatie, maar hij deed het behoorlijk met het gegeven.
• Dinsdag ben ik dan weer met Herman op stap geweest. Eerst pizza eten in de Da Vinci II aan de verschansingsstraat, daarna richting ’t Pakhuis voor een bangelijke. Ondertussen smeedden wij plannen om ’t Stad onveilig te maken. Ik hoop zelf onder andere nog eens in de Lucy te geraken. En dan is er nog een idee waar we op aan ’t broeden zijn. En ja, Herman, je hebt gewonnen: je kan duidelijker harder lopen dan ik dat je de eerste op Twitter was.
• Tenslotte is er nog achtduizend. Komende week ben ik fotoverantwoordelijke van dienst. Het goede nieuws is dat we kortelings in de lokale media zouden worden gefeatured. Hoezee! Ik vroeg mij trouwens af: wat vinden jullie tot nu toe van achtduizend? We krijgen wel redelijk wat respons van fotografen die hun werk insturen (blijven doen!), maar wat vindt ons publiek er nu eigenlijk van?

Busy, busy, busy dus…