Pizza

Eerder deze week besloten we dat het nog eens tijd was voor wat quality time met het gezin. En dus reserveerden we onze zondag voor een dagje Gent. Ook al is het een vertrouwde stop, het blijft altijd aangenaam om er de toerist uit te hangen.

Eerste stop was de Soup Lounge wegens nog geen echte lunch te hebben gehad. Ik kan u zeggen: in de winter is dit een fantastische plek om voor weinig geld een serieuze kom gezond van de dag achterover te slaan.

Ik moest er dringend nog eens iets over schrijven, maar dat dringend is ondertussen zo’n beetje zoals onverwijld geworden: met veel uitstel. Soep dus.

Zoals elke quasi elke week gingen J. en ik ook vorige week dinsdag klimmen. We doen dat ’s avonds. Dus de boodschap is een hap eten, de fiets op – dezer dagen de tram – richting klimzaal. Ik had de fout begaan om niets in huis te hebben en wat langer te plakken op het werk. Dus werd het een vette snee pizza. Boy, was I wrong. Na een uurtje in de klimgordel besloot mijn lichaam het voor bekeken te houden. Ik kon doen wat ik wilde, maar mezelf opduwen en rekken was er niet meer bij.

Afin, de week tot zover dan maar. Omdat ik geen goesting heb om twintig aparte potsjes te schrijven.

• Ik vervloek mijn eigen vandaag omdat ik eergisteren niet de moed heb gehad naar de bank te bellen voor een extra pakket KBC aandelen. Dinsdag nog 75 euro. Vandaag 88 euro ’t stuk. Dingbats! Aan de andere kant: troostende gedachte dat ik niet verkocht heb.
• Hoopte ik vorige week nog om nu zaterdag naar El Tattoo Del Tigre te kunnen, dan blijkt dat er niet in te zetten. Heel veel dank aan collega S. om toch te proberen iets voor ons te forceren. Ach, ’t is dat het wel niet hun laatste show zal zijn en dat ze als ze deze zomer ergens op een zwoele zomeravond tussen hier en Brugge op de bühne staan, ik daar dus zo keihard bij ga zijn.
• De laatste dagen speelt het kardinaliteitsteken keihard een rol in het werk. Ook wel het spoorwegteken of het hekje genoemd. Of die-toets-links-onderaan-op-uw-telefoon. Don’t ask.
• Gisteren ben ik met kameraad J. naar I am Legend wezen zien in de UGC. Wat ik er van vond? Een degelijke film. Het einde was wat over the top en eigenlijk zelfs totaal onlogisch. Maar verder vond ik een totaal verlaten New York fantastisch in beeld gebracht. Ook Will Smith deed het wel oké als op-de-rand-van-de-waanzin verkerende overlevende. ’t Was niet meteen zijn beste prestatie, maar hij deed het behoorlijk met het gegeven.
• Dinsdag ben ik dan weer met Herman op stap geweest. Eerst pizza eten in de Da Vinci II aan de verschansingsstraat, daarna richting ’t Pakhuis voor een bangelijke. Ondertussen smeedden wij plannen om ’t Stad onveilig te maken. Ik hoop zelf onder andere nog eens in de Lucy te geraken. En dan is er nog een idee waar we op aan ’t broeden zijn. En ja, Herman, je hebt gewonnen: je kan duidelijker harder lopen dan ik dat je de eerste op Twitter was.
• Tenslotte is er nog achtduizend. Komende week ben ik fotoverantwoordelijke van dienst. Het goede nieuws is dat we kortelings in de lokale media zouden worden gefeatured. Hoezee! Ik vroeg mij trouwens af: wat vinden jullie tot nu toe van achtduizend? We krijgen wel redelijk wat respons van fotografen die hun werk insturen (blijven doen!), maar wat vindt ons publiek er nu eigenlijk van?

Busy, busy, busy dus…

Zo noemt dus de pizzeria naast Den Hopper alwaar wij gisteren dus een pizzake zijn gaan eten. Joke, als ik mij niet vergist had jij eentje met spinazie gekozen maar ik merkte dat er ook paprika en brocolli tussen zat. Ik zelf had een capriciossa genomen.

Verder had het bij wijlen zelfs iets van een Gent-Brugge-Antwerpen blogbijeenkomst. Trr. Natuurlijk lekker informeel waarbij er véél roddels werden gedeeld en al. Weetwel. Neen, ’t was bovenal zeer gezellig en ik dank kameraad V. voor de ruime verjaardagstractie. Uw karma schiet er naar nieuwe hoogtes bij!

Bon. Op de hoek van de kasteelpleinstraat en de teirninckstraat is er een take away Italiaan. Ik passeer er elke dag. Vandaag stapte ik er in alle impulsiviteit binnen. Buiten een gammele toog, een paar tafels en stoelen en een oven met wat kartonnen dozen is er niet veel te zien. De olijfkleurige italiaan van dienst sprak alvast geen woord Nederlands. Ik kreeg dan maar een prijslijstje onder mijn neus geduwd.