Pizza

Eerder deze week besloten we dat het nog eens tijd was voor wat quality time met het gezin. En dus reserveerden we onze zondag voor een dagje Gent. Ook al is het een vertrouwde stop, het blijft altijd aangenaam om er de toerist uit te hangen.

Eerste stop was de Soup Lounge wegens nog geen echte lunch te hebben gehad. Ik kan u zeggen: in de winter is dit een fantastische plek om voor weinig geld een serieuze kom gezond van de dag achterover te slaan.

Daarna ging het richting Huis van Alijn. Het museum van volkskunde is helemaal met zijn tijd. Interactieve toestanden, inspelen op de Retro-rage,… terwijl er de permanente collecties rond het dagelijkse leven van de vorige eeuw niet uit het oog werden verloren. Bonus is de speurtocht rond Hendrikje het Spook waar ’t jonk helemaal in mee werd gezogen. Geloof me vrij: Niet elke dag zit je op je knieën met de zaklamp van uw GSM de randen van een (fake!) doodskist af te speuren naar hints.

Tussenstop dan maar in Huize Temmerman voor een zakje spekkebollen uit de glazen stolpen.  En dan op straat snoep sneukelen uit een papieren zakje gelijk vroeger.

Dan doken we het Designmuseum binnen. Lightopia is een tentoonstelling over de impact van elektrisch licht, vroeger en nu, op ons leven. Een flink deel van de ruimten is gereserveerd voor elektrische installaties en designer lampen.  We hadden niet zo heel erg veel tijd, dus zo veel is er niet van blijven plakken, maar ik vond het alvast een geslaagde expo.  Ook hier is er een speurtocht met playmobil peetjes waar ’t jonk helemaal in op ging.

Afsluiten deden we in Il Cortille voor de betere pasta / pizza. De Pizza Pancetta is zeker en vast een aanrader. En de Spaghetti Pomodoro van ’t jonk zag/rook ook zeer appetijtelijk.

Geslaagde uitstap? Ayup!

Ik moest er dringend nog eens iets over schrijven, maar dat dringend is ondertussen zo’n beetje zoals onverwijld geworden: met veel uitstel. Soep dus.

Zoals elke quasi elke week gingen J. en ik ook vorige week dinsdag klimmen. We doen dat ’s avonds. Dus de boodschap is een hap eten, de fiets op – dezer dagen de tram – richting klimzaal. Ik had de fout begaan om niets in huis te hebben en wat langer te plakken op het werk. Dus werd het een vette snee pizza. Boy, was I wrong. Na een uurtje in de klimgordel besloot mijn lichaam het voor bekeken te houden. Ik kon doen wat ik wilde, maar mezelf opduwen en rekken was er niet meer bij.

De wijze les die ik daaruit trok is: zorg dat ge iets lichts eet vooraleer ge gaat sporten. Logisch natuurlijk. Maar als ge zelf geen sportmens bent, dan moet ge dat toch door schade en schande nog eens ondervinden vooraleer de boodschap echt aankomt.

En dus besloot ik soep te maken.  Het werd brocolli-courgette soep. Nu, ik ben niet de eerste die over soep blogt. Al was het maar dat het het meest poepsimpele is wat je kan brouwen. Maar aangezien het zo’n lekker soepeke werd wilde ik jullie dit niet onthouden.

U trekt dus richting lokale superette waar ge uw kabas vult met deze ingrediënten:

• Brocolli
• Courgette
• Ajuin of sjalotte
• Rundsbouillon

Maken doet ge zo: de brocolli kuisen en versnijden. Ge wilt de bloemetjes, de rest is van geen nut. Hetzelfde met de courgette en de anjuin slash sjalotte. In een grote pot op een zacht vuur doet fruit ge de ajuin. Dan gaan de brocolli en de courgette er bovenop. Ook die stoof je aan. Ondertussen maak je de bouillon klaar. Dan de gestoofde groentjes laten schrikken met water en de bouillon erbij kappen. Je laat het geheel gedurende een half uur verder garen op een zacht vuurtje. Vervolgens pakt ge uw staafmixer en ge mixt het geheel fijn. Presto! De soep is klaar. Je kan ze nog zeven en aankruiden (ik deed geen van de twee). Als ge het goed gedaan hebt, dan hebt ge nog wel genoeg over om de gaten in uw diepvries mee te vullen.

Op zich hoort ge het zaakje wel wat te zouten en eet ge ze best met een stevige boterham. Ik heb er al twee varianten op: tijdens het garen spekjes opbakken en in mijn soepkom gooien, of er gewoon gruyerekaas bij doen.

Nu, vaak maak ik dat niet. Het is niet iets wat in mij opkomt om zomaar te koken. Tjah, gewoonte en al. Het was collega E. die mij ertoe heeft aangezet. Nu, ik zou zelf op zoek kunnen gaan naar goeie recepten, maar, toegegeven, ik ben in de grond een bijzonder luie mens: soeptips zijn bij deze dus meer dan welkom.

En het klimmen? Wel, dat ging deze week een pak vlotter zo zonder opgeblazen gevoel en latent hongergevoel.

Smakelijk!

Afin, de week tot zover dan maar. Omdat ik geen goesting heb om twintig aparte potsjes te schrijven.

• Ik vervloek mijn eigen vandaag omdat ik eergisteren niet de moed heb gehad naar de bank te bellen voor een extra pakket KBC aandelen. Dinsdag nog 75 euro. Vandaag 88 euro ’t stuk. Dingbats! Aan de andere kant: troostende gedachte dat ik niet verkocht heb.
• Hoopte ik vorige week nog om nu zaterdag naar El Tattoo Del Tigre te kunnen, dan blijkt dat er niet in te zetten. Heel veel dank aan collega S. om toch te proberen iets voor ons te forceren. Ach, ’t is dat het wel niet hun laatste show zal zijn en dat ze als ze deze zomer ergens op een zwoele zomeravond tussen hier en Brugge op de bühne staan, ik daar dus zo keihard bij ga zijn.
• De laatste dagen speelt het kardinaliteitsteken keihard een rol in het werk. Ook wel het spoorwegteken of het hekje genoemd. Of die-toets-links-onderaan-op-uw-telefoon. Don’t ask.
• Gisteren ben ik met kameraad J. naar I am Legend wezen zien in de UGC. Wat ik er van vond? Een degelijke film. Het einde was wat over the top en eigenlijk zelfs totaal onlogisch. Maar verder vond ik een totaal verlaten New York fantastisch in beeld gebracht. Ook Will Smith deed het wel oké als op-de-rand-van-de-waanzin verkerende overlevende. ’t Was niet meteen zijn beste prestatie, maar hij deed het behoorlijk met het gegeven.
• Dinsdag ben ik dan weer met Herman op stap geweest. Eerst pizza eten in de Da Vinci II aan de verschansingsstraat, daarna richting ’t Pakhuis voor een bangelijke. Ondertussen smeedden wij plannen om ’t Stad onveilig te maken. Ik hoop zelf onder andere nog eens in de Lucy te geraken. En dan is er nog een idee waar we op aan ’t broeden zijn. En ja, Herman, je hebt gewonnen: je kan duidelijker harder lopen dan ik dat je de eerste op Twitter was.
• Tenslotte is er nog achtduizend. Komende week ben ik fotoverantwoordelijke van dienst. Het goede nieuws is dat we kortelings in de lokale media zouden worden gefeatured. Hoezee! Ik vroeg mij trouwens af: wat vinden jullie tot nu toe van achtduizend? We krijgen wel redelijk wat respons van fotografen die hun werk insturen (blijven doen!), maar wat vindt ons publiek er nu eigenlijk van?

Busy, busy, busy dus…

Zo noemt dus de pizzeria naast Den Hopper alwaar wij gisteren dus een pizzake zijn gaan eten. Joke, als ik mij niet vergist had jij eentje met spinazie gekozen maar ik merkte dat er ook paprika en brocolli tussen zat. Ik zelf had een capriciossa genomen.

Verder had het bij wijlen zelfs iets van een Gent-Brugge-Antwerpen blogbijeenkomst. Trr. Natuurlijk lekker informeel waarbij er véél roddels werden gedeeld en al. Weetwel. Neen, ’t was bovenal zeer gezellig en ik dank kameraad V. voor de ruime verjaardagstractie. Uw karma schiet er naar nieuwe hoogtes bij!

O ja, het café waar we daarna naartoe trokken noemt de Chat Le Roi en niet de Charleroi. Maar daarmee stamp ik bij mijn Antwerpse lezers ongetwijfeld open deuren mee in…

Bon. Op de hoek van de kasteelpleinstraat en de teirninckstraat is er een take away Italiaan. Ik passeer er elke dag. Vandaag stapte ik er in alle impulsiviteit binnen. Buiten een gammele toog, een paar tafels en stoelen en een oven met wat kartonnen dozen is er niet veel te zien. De olijfkleurige italiaan van dienst sprak alvast geen woord Nederlands. Ik kreeg dan maar een prijslijstje onder mijn neus geduwd.

De keuze was simpel: ofwel een punt pizza ofwel een pizza van “45 cm”. Wat is dat dan, die 45 cm? Lengte? Dikte? Omtrek? Laat staan dat ik die afstand zo ineens correct kon inschatten. Veel verder dan wat zwaaien naar de stapel relatief kleine dozen ging het niet. Ik bestelde dus in de veronderstelling dat die “45 cm” er niet zoveel toe deed, zolang ie maar in een doos paste.

Boy, was I wrong! Het ging wel dégelijk om de diameter van zo’n spul. Je kon er een klein ontwikkelingsland jaren mee voeden. Vooraleer ik het goed en wel besefte had hij zo’n monster geprepareerd, in stukken gesneden en verdeeld over twee dozen.

Van de nood dan maar een deugd gemaakt en mijn bovenbuurman op een doos getrakteerd. Welke les trekken we hier uit? Betrouw nooit aanduidingen opgesteld door Italianen zonder dat ze je duidelijk kunnen maken waarop ze précies slaan.

Of leer op zijn minst Italiaans.