Realisme

Alain de Botton is mijn nieuwe held! Ik leer zelf sinds kort dat het leven eigenlijk een grillig ding is en dat we er vooral niet te veel van mogen verwachten. Dat lijkt misschien wel makkelijk gezegd, maar het beeld dat wij voor ogen hebben, vaak bestendigd door media, school en zelfs onze naasten, is dat het leven maakbaar is. Niets is minder waar. En het kost veel moeite om dat te realiseren.

Momenteel is er 0110… en ik ben niet aanwezig. Ik zag het eigenlijk zelfs niet zitten om af te zakken naar Gent of Antwerpen. Nochtans draag ik het initiatief best wel een warm hart toe. Ik heb daar zo mijn redenen voor.

Ik ben allesbehalve een racist. Ik respecteer de gekleurde medemens zonder meer. Gelijkwaardigheid boven alles. Ik heb de boodschap allang begrepen en daarvoor hoef ik dat écht niet uit te schreeuwen. Neen, ik doe dat op mijn eigen bescheiden manier, elke dag weer. In mijn samenwerking met mijn allochtone collega’s op het werk, bijvoorbeeld. Of door de verkeersregels te respecteren en niet domweg door het rood te stappen. Of – tijdens mijn studententijd – een babbeltje te slaan met uitbater van pittabar Deniz 2 in de Overpoort. Zo’n dingen.