Vrede

De mens is een bizar beestje. We kijken vaak niet verder dan onze neus lang is. En in tijden van crisis lijken onze neuzen bijzonder kort te zijn. Zo kort dat wat we achter de knelpunten die schreeuwen om onze aandacht, vaak het grote plaatje niet zien. Laat staan zelfs maar enigszins begrijpen.

Er wordt vandaag gestaakt. Harde actie tegen de harde plannen van de regering. Er wordt gesnoeid en bezuinigd. En de vakbonden zeggen “Ha, niet met ons!” Wat dan weer een tegenreactie uitlokt bij de jongere generatie. Maar is dat wel de discussie ten gronde? Staan we ons niet te pletter te debatteren over een onderwerp waar we al een eindje voorbij zijn?

Mag ik u eens een retorische vraag stellen? Als uw hart x zegt en uw verstand y, hoe moet ge dat dan verzoenen? Ook al weet ge dat x compleet onrealistisch is?

Ik sta aan de vooravond van een bijzondere dag. Ik zou champagne koud moeten (laten) zetten. Aan de andere kant heb ik nauwelijks het gevoel dat ik iets hoor te vieren. Integendeel zelfs.

Vrede met jezelf sluiten, da’s het moeilijkste waar een mens voor kan staan.

Tjah. De laatste dagen heb ik een paar moeiljke momenten doorgemaakt. Met details en zo ga ik jullie nu ook niet lastig vallen. Wel keek ik nu niet bepaald uitkeek naar vandaag.

Ondertussen heb ik terug wat vrede met mezelf kunnen sluiten. Ik ga proberen om vandaag niet teveel te piekeren en er gewoon een fijne dag van te maken. En vanavond trakteer ik mezelf op zijn minst op een zelfbereid feestmaaltje en een lekker wijntje.