Crisis

De mens is een bizar beestje. We kijken vaak niet verder dan onze neus lang is. En in tijden van crisis lijken onze neuzen bijzonder kort te zijn. Zo kort dat wat we achter de knelpunten die schreeuwen om onze aandacht, vaak het grote plaatje niet zien. Laat staan zelfs maar enigszins begrijpen.

Er wordt vandaag gestaakt. Harde actie tegen de harde plannen van de regering. Er wordt gesnoeid en bezuinigd. En de vakbonden zeggen “Ha, niet met ons!” Wat dan weer een tegenreactie uitlokt bij de jongere generatie. Maar is dat wel de discussie ten gronde? Staan we ons niet te pletter te debatteren over een onderwerp waar we al een eindje voorbij zijn?

Er zullen vanavond wel een paar mensen een stevig feestje bouwen. En dat is hen ook meer dan gegund na de sterke prestatie die ze vandaag wisten neer te zetten. Maar voor alles geldt natuurlijk: vanaf morgen begint het echte werk.  Het gaat immers niet zo goed met ons land. Als er iets is wat de kiezer duidelijk heeft willen maken, dan is het wel dat het de hoogste tijd is om vooruit te geraken.

Vierentwintig uur dat ik mijn newsfeeds niet in het oog had, en ondertussen lijkt de wereld nog maar een stap van een full blown recessie. Of althans, zo leek het vandaag als ik de berichtgeving mag geloven.

Volgens De Tijd leed de BEL-20 vandaag het grootste dagverlies (5,48%) sinds 19 augustus 1991 toen Gortabsjov werd afgezet door communistische hardliners. (Ik was toen net 10 jaar maar ik herinner mij nog goed de live berichtgeving in die augustusdagen. Beelden van colonnes tanks in hartje Moskou en uiteindelijk een zegevierende Jeltsin) Ondertussen is de crisis wereldwijd een feit want de Europese markten zakten zomaar eventjes 7% en ook op de aziatische beurzen heerst de malaise met de beurs van Tokio die het zwaarste verlies in twee jaar boekte. Aangezien het voor de Amerikanen vandaag Martin Luther King dag was (zotte feestdagen hebben die daar eigenlijk) werd er geen handel gedreven, maar we mogen wel verwachten dat de lashback er morgen zal komen.