Keuken

En zo verkeer ik sinds woensdag in het bezit van de sleutels van ze crib! Even een sneak peek…

Geschoten met mijn slimme foon in minder dan ideale lichtomstandigheden. Let op het vaalwitte tapijt in de living dat geen lang leven meer is beschoren. Daar komt dus een nieuwe vloer. Ik overweeg schilderwerken. Hoewel, de living is nog niet zo heel erg lang geleden voorzien van een verfkleur die de ogen geen pijn doet.

“Waarom kom je niet mee?”, vroeg kameraad H. in juni. Het was Feest in’t Park en het IVO had een standje waar er interactieve demonstraties werden gegeven door de cursisten van de kookles. Ik ging erheen en I had a heck of a time.

Wie mij kent weet dat ik graag kook. Niets geeft zoveel voldoening als zelf een lekkere dis uit je mouw te schudden. In al die jaren heb ik mij de kookkunst voornamelijk zelf moeten meester maken. Met vallen en opstaan. Er was in den beginne gelukkig de helpende hand van kameraad V., maar op het einde van de dag sta ik toch ’s avonds zelf alleen achter de potten.

Matthias heeft een productieve avond gekend. Ik ben begonnen met het ineenzetten van een kast met een aantal lades en extra bergruimte. Geen sinecure. Ik ben gelukkig geen stoten tegengekomen zoals halverwege de IKEA handleiding aantreffen “hou de plank vast terwijl u nu een tweede persoon haalt om u te assisteren”. Nu heb ik eindelijk wat extra bergruimte zodat ik de vuilnisemmer wat aan het zicht kan ontrekken.

Tweedens heb ik vanavond stevige winterkost gemaakt. In navolging van deze deze meneer. Puree met tomaat en ajuin en een bijhorend vlezeken. Volledig volgens het boek van de Boerinnenbond (waarlijk een schat aan keukengeheimen. Maar da’s natuurlijk géén geheim). Dat levert uiteindelijk dit plaatje op waar ik mijn keukenblok voor vermassacreert heb.