Netsensei

Much Ado About Nothing

Keuken

Ze crib

En zo verkeer ik sinds woensdag in het bezit van de sleutels van ze crib! Even een sneak peek…

Ze Crib
Ze Crib
Ze Crib
Ze Crib

Geschoten met mijn slimme foon in minder dan ideale lichtomstandigheden. Let op het vaalwitte tapijt in de living dat geen lang leven meer is beschoren. Daar komt dus een nieuwe vloer. Ik overweeg schilderwerken. Hoewel, de living is nog niet zo heel erg lang geleden voorzien van een verfkleur die de ogen geen pijn doet.

De keuken is goed onderhouden. De Bosch oven mag dan wel een paar generaties oud zijn, dankzij het goede onderhoud in het laatste decennium kan dat zeker nog een tijdlang mee. Hoe dan ook, de keuken op zijn geheel verdient op tijd en stond ook een make over.

En nu stapje per beetje alles woonklaar maken.

O ja, de afgrijselijke marmeren tafel en bijhorende stoelen verdwijnen aanstonds. De vorige eigenaar hoort die nog te komen ophalen.

Kookles

“Waarom kom je niet mee?”, vroeg kameraad H. in juni. Het was Feest in’t Park en het IVO had een standje waar er interactieve demonstraties werden gegeven door de cursisten van de kookles. Ik ging erheen en I had a heck of a time.

Wie mij kent weet dat ik graag kook. Niets geeft zoveel voldoening als zelf een lekkere dis uit je mouw te schudden. In al die jaren heb ik mij de kookkunst voornamelijk zelf moeten meester maken. Met vallen en opstaan. Er was in den beginne gelukkig de helpende hand van kameraad V., maar op het einde van de dag sta ik toch ’s avonds zelf alleen achter de potten.

Laten we wel wezen, als single is zelf mijn potje klaar stomen een gouden principe waar niks dan goeds uit kan voort vloeien:

  • Je kookt al sneller gezond.
  • Uw harde werk wordt beloond met een ongelofelijk gevoel van voldoening.
  • Creativiteit verruimt de geest
  • Je leert wat discipline aan de dag te leggen.
  • ’t Is goed voor uw zelfrespect en zelfvertrouwen
  • Enig kooktalent is een troef als je je toekomstige wil imponeren.

En dus besloot ik het erop te wagen: ik schreef mij in voor de cursus feestgerechten. En gisterenavond begon ook voor mij het schooljaar met de allereerste les.

Hoewel, les in de traditionele zin van het woord is het niet. Elke vrijdagavond komen we met de groep cursisten samen. In het leslokaal staan een aantal keukens. We verdelen ons in groepjes en we maken elk een deel van een viergangenmenu. Tijdens het werk worden we begeleid door de lesgeefster die ons overdondert met allerlei tips en tricks. En natuurlijk mogen we ook van ons zelfgemaakt feestmaal genieten.

Zo heb ik gisteren geleerd om een tartaar van st-jacobsschelp te maken. Aten we papillot van heilbout, een dessert assortiment op basis van aardbeien, en bestond ons voorgerecht uit een overheerlijke slasoep met een aardappeltoastje van zalm met honing en geitenkaas.

Heerlijk!

En natuurlijk zijn de cursisten een vrolijke, losgeslagen bende die op vrijdagavond in de kookles stoom kan aflaten na een stresserende werkweek. Meer moet dat niet zijn.

Iets zegt me dat ik de wekelijkse klim workout nog echt nodig ga hebben.

Koken met Matthias

Matthias heeft een productieve avond gekend. Ik ben begonnen met het ineenzetten van een kast met een aantal lades en extra bergruimte. Geen sinecure. Ik ben gelukkig geen stoten tegengekomen zoals halverwege de IKEA handleiding aantreffen “hou de plank vast terwijl u nu een tweede persoon haalt om u te assisteren”. Nu heb ik eindelijk wat extra bergruimte zodat ik de vuilnisemmer wat aan het zicht kan ontrekken.

Tweedens heb ik vanavond stevige winterkost gemaakt. In navolging van deze deze meneer. Puree met tomaat en ajuin en een bijhorend vlezeken. Volledig volgens het boek van de Boerinnenbond (waarlijk een schat aan keukengeheimen. Maar da’s natuurlijk géén geheim). Dat levert uiteindelijk dit plaatje op waar ik mijn keukenblok voor vermassacreert heb.

lekker!

Meer van dattum vindt u uiteraard op mijn Flickr. Smakelijk!

« Vorige blogposts Pagina 1 van 1 pagina's