Gezondheid en Welzijn

Op 27 oktober sloot Café Rond Punt zijn deuren. Het werd gedurende 36 jaar uitgebaat door de familie Latré en ontleende zijn naam aan de rotonde met de E40. Het café was een geliefde trekpleister voor vertegenwoordigers, zakenmannen op doorreis en inwoners uit de regio en was elke dag van 7 tot 20 uur geopend. Het was een begrip in Aalter en dus moest de sluiting passend gevierd worden met een groot feest: gratis drank á volonté en veel leute. Meer moest er niet nodig zijn.

Sommige momenten zijn uniek. Neem nu de sluiting van een café. Er zijn véél cafés, bars en tavernes en Vlaanderen die al snel de deuren moeten sluiten na een paar jaar. Maar een écht volkscafé zoals café Rond Punt dat sluit, da’s een once-in-a-lifetime event. Gisterenavond sloten de ouders van kameraad WebsterMC definitief de tap. Het vat is af en het café sluit. Maar er mocht nog één keer gefeest worden: een ganse dag drank gratis en á volonté en ’s avonds een stampvol café met habitués, kennissen en familie die nog een laatste keer wilden genieten van de koele pils die zoveel vertegenwoordigers en zakenmannen jarenlang staande heeft gehouden.

Daarjuist werd ik, jawel, drie (!) keer opgeschrikt door vreselijk gerucht. Een blik door het raam leerde mij dat er een horde verkleede kinderen, jongeren,… met van die lichtgevende neonstokjes door de straat trokken. Ja hoor…

Trick or treat!

Ik zag tussen de gordijnen door hoe drie figuren voor onze deur bleven staan en overlegden wie ze zouden lastig vallen. Een begeleider riep ze gelukkig tot de orde en stuurde ze verder de straat in. Ik zei ‘gelukkig’ want ik ben geen fan van Halloween en ik heb daar zo mijn redenen voor.

Bon. Vanmorgen heeft de tandarts het zaakje ontzenuwd. Met twee spuiten, één in het tandvlees en één in het verhemelte werd goed een kwart van mijn gezicht buiten strijd gesteld. Zalig gevoel anders, want voor het eerst in een week was alle pijn weg. Dan werd er overgegaan tot actie, gaatje boren en vervolgens met een naald het zaakje volledig eruit halen. Een vrij aparte, zoniet desondanks pijnlijke, ervaring.

Op dit moment is het gaatje open voor drainage. Ik moet maandag zo snel mogelijk een afspraak in Antwerpen maken voor verdere schoonmaak en definitief stoppen. Ook de vulling van de snijtand moet opnieuw gedaan worden.

Bon. Het verdict bij de tandarts was niét goed. Even een casualtyreport en een bodycount.

• De vulling in het wortelkanaal van mijn rechtersnijtand heeft besloten om zich te nestelen in het bot van mijn kaak en vrolijk ontstekingen te veroorzaken.
• Zijn buur, de rechterhoektand, heeft de pijp aan Maarten gegeven en moet dringend worden ontzenuwd.
• Ik ben ooit op mijn snijtanden gedetst toen ik nog jong en onbezonnen was (oké, ’t was in ’t lager schoolken). Ik loop sindsdien rond met valse stukjes die ze daar hebben aangepakt. Die dingen zijn dringend aan vervanging toe.
• Drie weken geleden werd er een een gaatje linksachter vastgesteld tijdens jaarlijkse controle. Dat zou normaal gezien morgen moeten worden gestopt. Aangezien ontstekende tandzenuwen een stuk pijnlijker en dringender zijn, denk ik dat dat nog eventjes zal moeten wachten. Een mens moet zijn prioriteiten kennen.

Voor zij die het zich afvragen, ja, ik poets tweemaal daags mijn tanden. In het verleden heb ik al afgezien met een beugel. Er werden mij zelfs vier kiezen ontnomen om te maken dat mijn tanden in het gelid zouden blijven. Ik ben dus de eerste om te beseffen dat een mens goed zorg moet dragen voor zijn of haar bijtertjes. Helaas, helaas. Zelfs al poets je nog zo goed, als het tegenzit, dan beland je hoe dan ook op die stoel.

’t Is officieel. Ik ben een mutantje. Altijd al geweten hoor, maar toch.

Daar waar gewone mensen geboren worden met 4 wijsheidstanden heeft moeder natuur mij gezegend met 5 stuks.

Of nog, hoe – bij hoogdringendheid – een visite aan een andere tandarts tot nieuwe, schokkende ontdekkingen kan leiden.

Nog al een geluk dat ik ze niet moet laten trekken!

Hoe Bezih! Zoals ze dat bij ons zeggen. Noord-Korea dreigt nu met een kernraket als de VS niet terug rond de onderhandelingstafel willen zitten.

Dat doet mij zo’n beetje denken aan de speelplaats op school. Je weet wel. Daar was altijd wel een pestjong die iedereen het bloed vanonder de nagels kon trekken. Afdreigen, chanteren,… you name it, he did it. En in crescendo natuurlijk want hij kon er altijd mee wegkomen. Natuurlijk is er ook altijd op zo’n speelplaats een geweldenaar. De jongen die drie koppen boven iedereen uittorent en twee keer zo breed is. Iemand die je liever niet voor de voeten liep.

Ach, presentaties geven. Niets zo slecht voor de zenuwen. Je vindt jezelf dan opeens voor een groep starende mensen en hoe goed je de materie onder de knie hebt, toch merk je dat je over je woorden struikelt. Het liefst van al zou je dan in een klein hoekje willen kruipen.

Ondertussen heb ik er al wat ervaring mee. Spreken in het openbaar voor een vol auditorium bijvoorbeeld. Of voor een groep van 20 buitenlandse, gerenommeerde experts die al jarenlang met de materie bezig zijn. Niet eenvoudig! Ik heb éénmaal een blackout gehad voor een volle zaal. Het enige wat ik toen kon doen was even zwijgen, hard nadenken en vooral niet paniekeren.

Vanavond gehoord toen ik naar huis slenterde:

Nicotine sucks

Dat wierp een meisje op tegen haar vriend toen ze mij met de fiets voorbijraasde. Wat bedoelde ze daar nu eigenlijk mee? Vroeg ik mijzelf af. Mompelde ze dit statement omdat ze hevig antirookster is? Of had ze gewoon dringend nood aan een sigaret en verwenste ze haar verslaving? En zou ze eenmaal ter bestemming gekomen eentje uit een verfomfaaid pakje hebben opgediept? Of misschien vond ze gewoon dat haar vriend er maar eens mee moest stoppen?

Momenteel is er 0110… en ik ben niet aanwezig. Ik zag het eigenlijk zelfs niet zitten om af te zakken naar Gent of Antwerpen. Nochtans draag ik het initiatief best wel een warm hart toe. Ik heb daar zo mijn redenen voor.

Ik ben allesbehalve een racist. Ik respecteer de gekleurde medemens zonder meer. Gelijkwaardigheid boven alles. Ik heb de boodschap allang begrepen en daarvoor hoef ik dat écht niet uit te schreeuwen. Neen, ik doe dat op mijn eigen bescheiden manier, elke dag weer. In mijn samenwerking met mijn allochtone collega’s op het werk, bijvoorbeeld. Of door de verkeersregels te respecteren en niet domweg door het rood te stappen. Of – tijdens mijn studententijd – een babbeltje te slaan met uitbater van pittabar Deniz 2 in de Overpoort. Zo’n dingen.