Gezondheid en Welzijn

Ik zag juist op NGC een stukje over hoe eten je leven kan beïnvloeden: afhankelijk van je dieet kan je je intelligentie, je concentratie én gemoedstoestand sturen. Zo schijnen oesters, chocolade, honing, etc. écht voor een romantisch gevoel te zorgen terwijl maaltijden met veel koolhydraten, zoals pasta’s, je wel energie geven maar je ook vermoeiend maken. Interesting stuff.

Om theorie in de praktijk te testen: het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag. Dus heb ik de Kellog’s toestanden ingeruild voor een granenmix merk Delhaize 365. Zo hoop ik wat steviger de dag te kunnen beginnen. U hoort er nog wel van!

*insert incoherent rant ‘bout life not being fair to me*

Ik had een blogpostje gemaakt over hoe slecht mijn week wel niet was en dat dan nog even achter gehouden. Zelfmedelijden hebben op het internet is zó niet cool dacht ik de dag erachter.

Uiteindelijk heb ik hopelijk het ergste leed achter de rug. Het kan immers verkeren aldus Bredero.

Het is nu goed vijf jaar geleden dat de wereld even stilstond. Toen vonden immers de aanslagen van 11 september plaats. Ondertussen zijn we vijf jaar verder en met de tijd krijgt een mens inderdaad een ander perspectief op het verleden. Ik ben immers historicus voor iets. En na vijf jaar mag ik gerust stellen dat die 11de september mijn persoonlijke terminus ad quem van de 20ste eeuw is geworden.

Tjah, wat zeg je daar dan op?

Dat het allemaal helemaal niet vanzelfsprekend is. Dat er na die eerste initiële roze wolken nog een hele weg te gaan is. En toch vind ik haar na vier jaar nog altijd méér dan moeite waard. Elke week weer wordt mij dat duidelijk. Het mooiste moment in mijn week is wanneer ik terug naar huis keer en haar daar eindelijk terug zie. Op dat moment is zij het enige wat voor mij belangrijk is en moeten alle ideeën en intiatieven die ik nog zou willen realiseren, wijken in mijn razend drukke leven leven om plaats voor haar te kunnen maken.

Zo, de festiviteiten van dit weekend hebben we achter de rug. All in all viel het best wel mee. Ik heb heel wat milde giften op mijn bankrekening mogen zien verschijnen maar ook heel wat materiële zaken zoals daar zijn: een nief pulleke, een speciale maat voor spaghettiporties af te meten, pastabewaarpotten, een cadeaubon voor de Standaard Boekhandel, een bierdegustatiesetje,… Kortom, heel wat mooie cadeau’s. Waarvoor mijn dank natuurlijk.

Vandaag begin ik aan twee weken verlof, met een onderbreking op vrijdag en zaterdag voor – weeral – festiviteiten. Het plan dan maar:

“Ha! Ik had het al de ganse tijd vermoed“. Vooral die remonte na zijn fameuze dip op de Galibier La Toussière leek mij iéts te mooi om zuiver op de graat te zijn.

En ik heb Landis überhaupt nooit helemaal gemogen. Ik kan hem wel begrijpen: je zit op je laatste benen, nog één etappe en een tijdrit en je hebt de gele trui veroverd. En dan krijg je zo’n dip na zo’n fantastische ronde te hebben gereden. Dan ga je toch al eens nadenken om iets te nemen. Het zou immers stom zijn om door een slechte dag de trui te verliezen.

’t Is dat een mens zich moet aanpassen aan het klimaat wil hij een beetje comfortabel leven. Zo doe ik tegenwoordig het volgende:

• Meer koude groentjes eten (sla, wortels,…)
• Véél water drinken. Ik heb de afgelopen drie dagen blijkbaar 4 x 1,5l flessen spuitwater gedronken. En dan reken ik er de halve liters die ik van de sipwell op het werk er nog niet bij. Goe bezig.
• ’s Avonds slapen in de zetel in plaats van in bed.
• Mijn ramen vol openzetten tijdens de avonduren om de geaccumuleerde warmte te evacueren.
• IJsjes eten. Véél ijsjes.
• In korte broek, lichte t-shirt en met korte kousen naar het werk trekken.
• ’s Middags een stuk fruit eten. Bij voorkeur een frisse appel.
• Niet naar buiten gaan tenzij het écht moet.
• ’s Ochtends een ijskoude douche nemen om af te koelen, de slaap weg te spoelen en klaarwakker te worden.
• Met een fles ijskoud water tegen het voorhoofd of de nek gedrukt proberen werken.

Een geluk dat het vandaag wat “afgekoeld” is. Straks richting Brugge rijden: dat zal ook wel een paar graden schelen tegen Antwerpen en de voorkempen. Vooruit!

Het is weer de tijd van de [tag]communiefeestjes[/tag]. Slechts weinigen kunnen eronder uit wanneer weer eens een neefje gevormd wordt. Ik mocht gisteren naar een feestje in Koekelare. Dat ligt zo ongeveer hier. Er was gekozen voor een zaal waar er onder andere gebolderd werd.

Dit oeroude [tag]volkspel[/tag] wordt gespeeld op een soort concave baan en een goot op elk uiteinde en met houtten kaasbollen. De bedoeling is dat de spelers hun bollen zo positioneren op de baan dat je punten scoort en het je tegenstander zo moeilijk mogelijk maakt. Aan het spel is een rijk verenigingsleven verbonden.

Persoonlijk ben ik van mening dat de Engelsen ab-so-luut niet kunnen koken. Op een zaterdagochtend kijken naar het programma saturday kitchen op de BBC is géén goed idee. Het gaat hem vooral om de combinaties die ze maken. Iets zegt mij dat een opengesneden en platgeklopte kippenfilet met daarin een halve, gekookte rode paprika, parmaham, salie, mozarella en véél bassilicum en peper mij geen goede uitkomst zou bezorgen.

Je hebt ze natuurlijk in alle maten en gewichten, Engelse chefs, en niet iedereen is een Jamie Oliver of een Delia Smith. Een absoluut dieptepunt vond ik Nigella Lawson die warm ooit aanbevool om de restjes wijn van een feestje in plastic zakjes in de ijskast te bewaren om ze achteraf te kunnen verwerken in allerlei geleirechten.

Na een lange en slepende ziekte is onze siamees, Merlijn, vandaag rustig ingeslapen. Reeds enkele jaren leed hij aan FIV of kattenaids. Hij sukkelde wat met de gezondheid maar met de nodige zorgen kon hij toch een comfortabele oude dag leiden. De laatste weken ging het echter stijl achteruit. Niet meer eten en sterk vermageren tot vel over been, werkelijk aftakelen. We hebben nog een poging gedaan met wat meer medicatie maar uiteindelijk zijn we ermee gestopt omdat we niet wilden dat hij afzag door onze therapeutische hardnekkigheid. Bovendien werd hij in zijn laatste dagen meer en meer apathisch: niet meer reageren als je zijn naam riep en in een hoekje voor zich uitstaren. Gisteren viel de beslissing en vandaag is de dierenarts dan gekomen. Met een verdoving werd hij rustig in slaap gebracht waarna de dokter hem definitief meenam. Aan de ene kant doet het pijn en aan de andere kant is er ook de opluchting dat het voorbij is en dat hij niet meer verder moet afzien.