Gezondheid en Welzijn

Februari is een lamlendige maand. Donker, koud, kil. En alsof dat niet genoeg is, wordt iedereen ook nog eens ziek. Sommige jaren weten we daar aan te ontsnappen, maar in 2025 is het goed raak. Alle drie zijn we in de laatste drie weken ziek geworden.

Ikzelf kreeg twee weken geleden een stevige griep. Ik ben wel ingeënt, maar het smerige virus heeft me toch goed te pakken. Enkele dagen hoge koorts, en sindsdien geraak ik niet uitgerust, en heb ik last van mijn bovenste luchtwegen. Morgen trek ik naar de dokter om die persistente hoest aan te pakken.

Toen ik mijn One Plus 9 Pro vorige maandag voor herstelling bij Quick Solutions binnen bracht, dacht ik die snel terug in mijn handen te hebben. Het werd echter vrijdagavond. Volgens de winkelverantwoordelijke in de Vlaanderenstraat moest er een cruciaal onderdeel worden besteld. Alleen duurde de levering van dat onderdeel via BPost veel langer dan gedacht. Veel excuses van hun kant, en wat geduld van mijn kant later kwam het allemaal toch in orde. Met een nieuwe batterij is mijn smartphone klaar voor een tweede leven.

Prosit neujahr! Een nieuw jaar start ik met een klassieker: kijken naar het nieuwjaarsconcert uit Wenen. Hopelijk start het nieuwe jaar in stijgende lijn, want de laatste weken van 2023 waren niet om naar huis te schrijven.

Ik moest het Kerstgebeuren aan mij voorbij laten gaan wegens een derde keer Corona. Voor mij vertaalt zich dat in: veel koorts, geen energie, een stevige snotvalling en hoofdpijn. Een soortement griep die mij niet verder laat slepen dan de afstand tussen de zetel en mijn bed. Ondertussen ben ik vlot genezen om de overgang van oud naar nieuw te mogen vieren.

Dag Opa! Wat gaan we je missen! Dank je voor elk jaar dat we met je mochten delen. Dank je voor je enthousiasme, je positiviteit en je vreugde over alles in het leven. Dank je voor alle levenswijsheid die je ons van kleinsaf aan hebt meegegeven. Ik weet heel zeker dat je van daarboven ons zal mee volgen. En ik piep dan af en toe eens omhoog. We zien elkaar wel terug. En dan klinken we samen nog eens onze glazen wijn. Zoals kleinzoons en opa’s dat doen. Da-ag!

We zijn 6 weken ver. Hoe loopt dat nu zo, van budgetteren met YNAB of You Need A Budget? Heel goed. We zijn natuurlijk nog maar anderhalve maand ver. Naar het schijnt duurt het toch wel even vooraleer we er echt de vruchten van plukken. De eerste weken waren alvast heel leerijk. Tijd dus om wat ervaringen te delen.

Als je het goed wil doen, dan moet je echt elke uitgave bijhouden en elke euro in een budget gieten. Opstarten betekent dus een paar uurtjes investeren in cijferen, nadenken over alle grote en kleine, maandelijkse en jaarlijkse rekeningen. Dat is best wel confronterend, maar wel noodzakelijk.

Ik ben gestopt met de cursus KVB3.

In de voorbije weken is me beginnen dagen dat ik mentaal totaal niet klaar ben om op rots te klimmen. Dat werd me klaar en duidelijk toen Tom de mail uitstuurde naar de deelnemers voor het volgende klimweekend. Marche-Les-Dames en multi-pitch bezorgden me spontaan klamme handen. Neen. Het was me toen wel duidelijk: I wasn’t going to enjoy myself. En daarvoor doe ik het toch uiteindelijk.

Ik vermijd boeken en blogposts in de categorie self-improvement. Mijn sceptische kantje houdt niet van al te eenvoudige zen-platitudes over het leven, list-icles die je via tien bullet points omtoveren in een nieuwe mens of goeroe’s die bezweren hoe je je werkelijke potentieel kan aanboren.

Voor Mark Manson maak ik een uitzondering. Met The Subtle Art of Not Giving a F*ck benadert hij het leven vanuit een heel andere hoek. Ons leven duurt maar zo lang, dus de kunst bestaat er in om de belangrijke van de minder belangrijke zaken te onderscheiden. En de enige manier om dat te doen is om de harde waarheid te erkennen: dat we verantwoordelijkheid moeten durven opnemen voor de keuzes die we maken in plaats van excuses te zoeken die buiten onszelf liggen. Immers, we maken ons nogal snel druk over onbenulligheden terwijl we de diepe persoonlijke vraagstukken vakkundig uit de weg gaan omdat ze ons bang maken, dwingen om risico te nemen of ons confronteren met kanten van ons die we liever niet willen zien. Waar Manson zich in onderscheidt is dat hij die keuzes niet verbindt aan de maakbaarheid van de realiteit. Dat laatste is wat hem betreft een illusie. Elke keuze leidt naar een andere keuze, bevat wel potentieel maar is zeker geen belofte. De kunst bestaat er in om te leven volgens onze eigen authentieke zelf en niet zoals anderen ons zien.

Februari ligt achter ons. Tournée Minerale is achter de rug. Of ik een maand geen druppel heb aangeraakt? Yup! Challenge succesvol beëindigd. Het laatste glas sloeg ik op 27 januari achterover. Dat wil dus zeggen dat ik vrijdag 5 weken droog sta. Hoe ik me voel? In één woord: geweldig.

Wat ik na een dikke week schreef, klopt ook op het einde van de maand. Ik zit zowel mentaal als fysiek een stuk beter in mijn lijf. Scherper, lichter, helderder omschrijven het zo’n beetje. Ook al heb ik net een paar zeer drukke weken achter de rug, ik voel me een stuk beter uitgerust. Ik dronk voorheen geen hoeveelheden van betekenis, maar het verrast dat er toch een merkbaar verschil is met helemaal niks drinken.

Yup. Ik doe ook mee met Tournée Minérale. Eén maand bewust geen alcohol. Waarom? Daarom.

1. Ben ik zelf een veeldrinker? Niet bepaald. Eerder een gelegenheidsdrinker. Ik drink al eens graag een pintje. In onze barkast bewaar ik onder andere een aantal uitgelezen whisky’s. En er zijn de sociale gelegenheden waar al snel een glaasje cava, de sjampieter of wijn wordt aangeboden. Vele kleintjes maken een onzichtbare grote. Groter dan we misschien zelf wel zouden vermoeden. Het is goed om daar eens heel bewust bij stil te staan.
2. Alcohol doet wat met het lijf. En veel heb je niet nodig om effect te voelen. Drink ik ’s avonds een Tripel Karmeliet, dan moet ik de dag erna iets dieper gaan om een fysieke inspanning te kunnen leveren. Ik merk dat als ik op de fiets zit of in de klimgordel hang. Bovendien geraak ik sneller gedehydrateerd en moet ik meer water drinken na een avondje door zakken. Onthouding heeft duidelijke directe, fysieke voordelen.
3. Ik merk dat ik ook mentaal beter in mijn vel zit wanneer ik even droog sta. Ik kan beter en langer focus houden. Bovendien verbetert de kwaliteit van mijn slaap.
4. Alcohol en vieze ziektes zijn beste maatjes. Met het ouder worden ben ik daar een stuk bewust in aan het worden: ik heb maar één gezond lichaam gekregen en dat hoor ik vandaag in ere houden zodat ik er morgen ook van zal kunnen genieten.
5. Alcohol en rijden. Tjah. Ik hou daar een bijzonder eenvoudig principe aan: Heb ik de autosleutels op zak, dan raak ik geen druppel aan. Een ongeluk zit immers in een klein hoekje. Je moet zelfs geeneens gedronken hebben. Als het me dan toch ooit overkomt, dan wil ik alvast daar over geen verwijten naar mezelf toe moeten maken.

Mijn laatste glas dateert van 27 januari. Ik sta dus een kleine 10 dagen bewust droog. Ik voel me fantastisch en ik heb nog geen moment moeite gehad met het feit dat ik mezelf verplicht nuchter te blijven. Het is nu ook niet de eerste keer dat ik voor langere tijd nuchter ben. Maar bewust een volle maand met een volle agenda? Die uitdaging ga ik graag aan.

Matthias, hoe lang klim je nu eigenlijk al? Een dikke vijf jaar. Op mijn 29 ben ik begonnen. Medailles ga ik er dus niet meer mee winnen. Maar in tegenstelling tot voetbal of fietsen, is dit een sport die ik nu eens echt graag doe. Het is ook een bijzonder rijke sport waar je in kan groeien.

Ik pikte klimmen op in Antwerpen dankzij vriend J. De Wall Street was toen onze vaste prik. Na mijn verhuis terug naar Brugge, kwam ik terecht in de Bloso klimzaal en werd ik lid van de Brugse Bergstijgers.