Kerst

Prosit neujahr! Een nieuw jaar start ik met een klassieker: kijken naar het nieuwjaarsconcert uit Wenen. Hopelijk start het nieuwe jaar in stijgende lijn, want de laatste weken van 2023 waren niet om naar huis te schrijven.

Ik moest het Kerstgebeuren aan mij voorbij laten gaan wegens een derde keer Corona. Voor mij vertaalt zich dat in: veel koorts, geen energie, een stevige snotvalling en hoofdpijn. Een soortement griep die mij niet verder laat slepen dan de afstand tussen de zetel en mijn bed. Ondertussen ben ik vlot genezen om de overgang van oud naar nieuw te mogen vieren.

De school van mijn madame deed gisteren van jaarlijkse kerstmusical. Die ging door in een polyvalente zaal van de stadsbibliotheek. Elk jaar geeft iedereen van de allerkleinsten tot de zesdejaars het beste van zichzelf op de bühne. De weken die vooraf gaan staan in het teken van noeste arbeid en repeteren. Na alle verhalen over de zoektocht naar de juiste jongen/meisje voor deze of gene rol, of langs Vlaamse wegen scheuren met een kofferbak vol fake “sneeuw” mocht het resultaat er absoluut zijn.  75 minuten show met feetjes, monsters, dwergen, soldaten, mensenwezens en, natuurlijk, de kerstman. Tenslotte zorgde een groep van vaste vrijwilligers voor een warme, live muzikale begeleiding.  ’t Is machtig om te zien hoe van zo’n schoolstuk, dankzij liefde en inzet van een team toegewijde mensen, een heel mooi moment wordt gemaakt voor iedereen.

Oh kijkt! ’t Zijn lichtjens! En gekleurde ballekens! Weliswaar een zeer bescheiden begin, maar toch: ze zijn er! Ik heb mij laten overhalen om toch *iets* kersterigs te doen. Ik ben vanavond thuis gearriveerd van ’t weekend. Meteen ging het in zeven haasten richting Meir want alles sluit op om 18u. Ik ben er op de valreep in geslaagd om de balletjes en de lichtjes te scoren.

En toen kwam ik thuis en ontdekte ik dat die lichtjes op batterijen werken. Even vloeken was dat. Dan nog even op en af naar den Delheis om een pakje Duracell’s te kopen.

De VBRO ofte de Vrije Brugse Radio Omroep zenden al jaar en dag uit in de regio. Als ik met mijn vader in de auto zit, dan loopt de radio elke keer uiteindelijk weer vast op de VBRO. In al die jaren zijn ze ergens blijven hangen in de gemoedelijke talkradio van een eind in the nineties. Getuige daarvan volgende quote:

Ja, en wij hebben hier nog drie kaartjes liggen. Eéntje komt van Marc, helemaal uit Wenduine…

Zo. Vanmiddag hebben we de cadeau’s gehaald. Ik heb altijd de neiging om te wachten tot het laatste gaatje. En daar heb ik een goede reden voor: ik heb eigenlijk de pest aan shoppen. Voornamelijk de grote massa volk die zich massaal op de winkels gooit om toch maar iets te hebben.

Vanmiddag kon ik er nog moeilijk onderuit: ik moest en zou een aantal cadeau’s kopen voor onze ouders. Dus heb ik mij maar gesmeten op de Brugse binnenstad. De cadeau’s kiezen was niet echt een groot probleem. Maar de feitelijke aanschaf is dat wel: lange rijen in véél te kleine winkels. De Brugse huizen zijn eigenlijk niet berekend op winkelpanden waar de massa elkaar onder de voet loopt. Bovendien is het met uitkijken geblazen dat je niets van de rekken en zo stort. Eenmaal in de rij voor de kassa is het wachten geblazen. De kerstmuzak hielp mij écht niet vooruit. Op het einde had ik hield er aan de ene kant een vrij agressief gevoel aan over en aan de andere kant kon ik niet snel genoeg terug buiten zijn. Op straat was niet heel veel beter: je kon niet voor- of achteruit door slenterende mensen voor je die bij elke etalage blijven hangen. Dan maar over straat.

Miljaar! Veel eten is nefast voor de feestvreugde. Twee keer in nog geen 48 uur dan toch. Maar gezellig was het zeker. Ik heb garnaalkroketten, aspergesoep, struisvogelstuk gegarneerd met erwtjes en worteltjes en kroketjes, zalmpastei met een fris slaatje, gevulde feestkalkoen én een kerstbuche met crème au beure overwonnen. Goed voor de nodige kalorieën!

De cadeautjes mochten er anders ook wel wezen: twee nieuwe, fashionable t-shirts, een bon goed voor een broek, een envelopje en een pak spekkerie gekregen. Fijn! Alleen jammer dat het dit jaar wéér geen witte kerst werd…