Kerst

Prosit neujahr! Een nieuw jaar start ik met een klassieker: kijken naar het nieuwjaarsconcert uit Wenen. Hopelijk start het nieuwe jaar in stijgende lijn, want de laatste weken van 2023 waren niet om naar huis te schrijven.

Ik moest het Kerstgebeuren aan mij voorbij laten gaan wegens een derde keer Corona. Voor mij vertaalt zich dat in: veel koorts, geen energie, een stevige snotvalling en hoofdpijn. Een soortement griep die mij niet verder laat slepen dan de afstand tussen de zetel en mijn bed. Ondertussen ben ik vlot genezen om de overgang van oud naar nieuw te mogen vieren.

Een nieuw jaar brengt nieuwe kansen.

Zo heb ik vooralsnog geen plannen om andermaal een trektocht te maken. Misschien verandert dat nog, wie weet.

Tot het einde van mei heb ik wekelijks les Italiaans. Een nieuwe taal leren is best wel pittig, want naast 3.5 uur les moet ik ook toch thuis wat studeren en krijg ik af en toe huiswerk mee.

Ik ben trouwens opnieuw UGent student. Wegens dat ik voor het werk ben ingeschreven voor een intensieve cursus Knowledge Graphs. RDF, Semantisch Web, Linked Data,… Ik krijg er zelfs enkele ECTS credits voor.

Verder heb ik nog een paar digitale projecten waar ik in 2024 verder aan zou willen werken.

O ja, en natuurlijk boeken lezen en podcasts luisteren. Hopelijk kan ik dit jaar daar iets meer tijd voor vrij maken.

De school van mijn madame deed gisteren van jaarlijkse kerstmusical. Die ging door in een polyvalente zaal van de stadsbibliotheek. Elk jaar geeft iedereen van de allerkleinsten tot de zesdejaars het beste van zichzelf op de bühne. De weken die vooraf gaan staan in het teken van noeste arbeid en repeteren. Na alle verhalen over de zoektocht naar de juiste jongen/meisje voor deze of gene rol, of langs Vlaamse wegen scheuren met een kofferbak vol fake “sneeuw” mocht het resultaat er absoluut zijn.  75 minuten show met feetjes, monsters, dwergen, soldaten, mensenwezens en, natuurlijk, de kerstman. Tenslotte zorgde een groep van vaste vrijwilligers voor een warme, live muzikale begeleiding.  ’t Is machtig om te zien hoe van zo’n schoolstuk, dankzij liefde en inzet van een team toegewijde mensen, een heel mooi moment wordt gemaakt voor iedereen.

Voor mij en Louise is die middag zo’n beetje traditie aan het worden. Wij nemen dan onder ons tweetjes de bus naar Brugge. Avontuur want zo vaak neemt Louise de bus niet. We zitten dan speciaal helemaal achteraan omdat dat gewoon de leukste plaats is om te zitten. Die busrit, da’s een halfuurtje tegen het raam geplakt naar buiten kijken, vragen stellen over waarom de motor van de bus stil valt (start/stop bus tegenwoordig!) en giechelen wanneer de bus door de bochten zwaait. We smikkelden een broodje smos in een veel te drukke Hema. Even een stressmomentje. Gingen we wel op tijd zijn? Aan de toiletten was het natuurlijk aanschuiven geblazen. Madammen met duizend shoppingbags en bedrukt kijkende ouders met dreinerige kinderen. U weet wel. Ik had wat marge ingebouwd, dus we waren dus helemaal op schema toen we de Hema uit liepen. Dan ging het naar de Biekorf voor de show. Nadien trakteerde ik haar en mezelf op een warme wafel bij Oyya. Smoefelen op een bankje langs de straatkant. Da’s zo’n beetje vaste prik geworden. De bus liet nog even op zich wachten, dus was er wat tijd om even te snuisteren in haar lievelingswinkel, de Flying Tiger. De busrit terug was al evenveel avontuur als de heenrit. Deze keer zat ze vol met kerstshoppers die hun slag thuis hadden gehaald. Mensjes kijken vanop de achterbank dus. En gewoon nagenieten van een heel fijne namiddag.

Oh kijkt! ’t Zijn lichtjens! En gekleurde ballekens! Weliswaar een zeer bescheiden begin, maar toch: ze zijn er! Ik heb mij laten overhalen om toch *iets* kersterigs te doen. Ik ben vanavond thuis gearriveerd van ’t weekend. Meteen ging het in zeven haasten richting Meir want alles sluit op om 18u. Ik ben er op de valreep in geslaagd om de balletjes en de lichtjes te scoren.

En toen kwam ik thuis en ontdekte ik dat die lichtjes op batterijen werken. Even vloeken was dat. Dan nog even op en af naar den Delheis om een pakje Duracell’s te kopen.

Ik heb dus mijn bureau versierd. De hoek waar die staat, is wat ver van de kachel en iets te dicht bij een raam. In deze tijd van het jaar is mijn keukentafel, waar het een stuk warmer is, mijn werkplaats. En dus mag mijn bureau dienst doen als stand-in-kerstboom.

Morgen eens kijken of ik wat groen op de kop kan tikken. Een kerststalletje zou de kers op de taart zijn natuurlijk.

De VBRO ofte de Vrije Brugse Radio Omroep zenden al jaar en dag uit in de regio. Als ik met mijn vader in de auto zit, dan loopt de radio elke keer uiteindelijk weer vast op de VBRO. In al die jaren zijn ze ergens blijven hangen in de gemoedelijke talkradio van een eind in the nineties. Getuige daarvan volgende quote:

Ja, en wij hebben hier nog drie kaartjes liggen. Eéntje komt van Marc, helemaal uit Wenduine…

Too hell met stapels e-mails waarover ganser redacties zich buigen om een selectie te maken! Een stapeltje briefkaarten voorlezen op de radio tussen de songs in, is vetgeil! Kijkt, misschien is dat nog een suggestie voor Music for Life: iedereen stuurt massaal powst- en kerstkaartjes naar het glazen huis en de Pooowst doneert vervolgens een deel van de opbrengst van de powstzegels aan Music for Life. En ondertussen zwemmen Peter, Siska en Tom tussen de powstzakken, -pakjes (*hint* voedselpakketten) en al.

Lijkt me nog wel een leuke actie!

Zo. Vanmiddag hebben we de cadeau’s gehaald. Ik heb altijd de neiging om te wachten tot het laatste gaatje. En daar heb ik een goede reden voor: ik heb eigenlijk de pest aan shoppen. Voornamelijk de grote massa volk die zich massaal op de winkels gooit om toch maar iets te hebben.

Vanmiddag kon ik er nog moeilijk onderuit: ik moest en zou een aantal cadeau’s kopen voor onze ouders. Dus heb ik mij maar gesmeten op de Brugse binnenstad. De cadeau’s kiezen was niet echt een groot probleem. Maar de feitelijke aanschaf is dat wel: lange rijen in véél te kleine winkels. De Brugse huizen zijn eigenlijk niet berekend op winkelpanden waar de massa elkaar onder de voet loopt. Bovendien is het met uitkijken geblazen dat je niets van de rekken en zo stort. Eenmaal in de rij voor de kassa is het wachten geblazen. De kerstmuzak hielp mij écht niet vooruit. Op het einde had ik hield er aan de ene kant een vrij agressief gevoel aan over en aan de andere kant kon ik niet snel genoeg terug buiten zijn. Op straat was niet heel veel beter: je kon niet voor- of achteruit door slenterende mensen voor je die bij elke etalage blijven hangen. Dan maar over straat.

Afijn, ik ben er uiteindelijk toch geraakt en zit ik weer 365 dagen safe vooraleer opnieuw te moeten. Nu maar hopen dat de cadeau’s in de smaak vallen.

Miljaar! Veel eten is nefast voor de feestvreugde. Twee keer in nog geen 48 uur dan toch. Maar gezellig was het zeker. Ik heb garnaalkroketten, aspergesoep, struisvogelstuk gegarneerd met erwtjes en worteltjes en kroketjes, zalmpastei met een fris slaatje, gevulde feestkalkoen én een kerstbuche met crème au beure overwonnen. Goed voor de nodige kalorieën!

De cadeautjes mochten er anders ook wel wezen: twee nieuwe, fashionable t-shirts, een bon goed voor een broek, een envelopje en een pak spekkerie gekregen. Fijn! Alleen jammer dat het dit jaar wéér geen witte kerst werd…

O ja, ik heb mijn header – ietwat aan de late kant – voor de gelegenheid vervangen met een fragment uit onze kerstboom!