Frustratie

Ik ben gestopt met de cursus KVB3.

In de voorbije weken is me beginnen dagen dat ik mentaal totaal niet klaar ben om op rots te klimmen. Dat werd me klaar en duidelijk toen Tom de mail uitstuurde naar de deelnemers voor het volgende klimweekend. Marche-Les-Dames en multi-pitch bezorgden me spontaan klamme handen. Neen. Het was me toen wel duidelijk: I wasn’t going to enjoy myself. En daarvoor doe ik het toch uiteindelijk.

Ik heb het gevoel dat er vandaag complotten tegen mij werden gesmeed. Vanmorgen duurde het even eer ik vers brood had: de eerste twee bakkers die ik passeer, en waar ik regelmatig mijn boterhammen bij betrek, bleken op vakantie. Het was Goossens in de Korte Gasthuisstraat die mij kon helpen.

Goossens schijnt een begrip in Antwerpen te zijn. Ze bakken namelijk hun brood volgens ambachtelijke formules en al. Elke morgen staat er een rij tot buiten het kleine winkeltje. Daar mocht ik dus ook even bij aansluiten. Het winkeltje zelf bevat weinig franje maar je ziet zo dat het nog dateert uit grootmoeders’ tijd. En de twee verkoopsters waren ook al op leeftijd. Afijn, de boterhammen deze namiddag waren dus een belevenis. Alleen ben ik toch niet zo héél erg wild over de kwaliteit. Ach, met een laagje kaas viel dat best wel mee.

Maandagmorgen is altijd goed voor enige [tag]frustratie[/tag]. Voornamelijk dan omdat ik mijn dag begin met mijn vertrouwen te stellen in het openbaar vervoer en de talrijke obstakels die ik dien te overwinnen om op het werk te geraken. Geen eenvoudige zaak.

Sinds enige tijd is [tag]Antwerpen[/tag] werkelijk een bouwput. De ene werf na de andere. Het gevolg is dat het een uitdaging wordt om van punt A naar punt B te gaan zonder je kleren te scheuren. Van het Centraal Station tot het Stadsarchief komen wij tegenwoordig volgende werven tegen: