Frustraties

Maandagmorgen is altijd goed voor enige [tag]frustratie[/tag]. Voornamelijk dan omdat ik mijn dag begin met mijn vertrouwen te stellen in het openbaar vervoer en de talrijke obstakels die ik dien te overwinnen om op het werk te geraken. Geen eenvoudige zaak.

Sinds enige tijd is [tag]Antwerpen[/tag] werkelijk een bouwput. De ene werf na de andere. Het gevolg is dat het een uitdaging wordt om van punt A naar punt B te gaan zonder je kleren te scheuren. Van het Centraal Station tot het Stadsarchief komen wij tegenwoordig volgende werven tegen:

  • Centraal Station kant Keyserlei
  • Kipdorpbrug en Kipdorp
  • Sint-jacobsstraat op de linkerkant
  • Lange Sint-Annastraat
  • Venusstraat

En dat zijn nog maar de grotere werven. Ongetwijfeld zullen automobilisten deze zwarte punten ongetwijfeld weten te vermijden. Voor voetgangers ligt dit anders. Op geen enkele van die [tag]werven[/tag] is ook maar een beetje rekening gehouden met de voetganger. Awoert! For shame! Doorgaans wordt er van je verwacht dat je doodleuk in het midden van de straat gaat lopen tijdens de ochtendspits. Om het helemaal af te máál af te maken parkeren onze stoere bouwvakkers hun camionettes ook nog eens ostentatief op het voetpad. Bij ontstentenis van parkeerplaats waar nu hun betonmolen staat of waar ze een berg grond hebben gestort. Ik mag aannemen dat dit een vette kluif is voor verzekeringenexperts bij ongevallen.

Mijn tweede, mindere, frustratie van vandaag is het inzetten van [tag]M6 rijtuigen[/tag] op de lijn Antwerpen – Oostende door de [tag]NMBS[/tag]. Op zich geen probleem want er kan extra volk bij. Maar in tegenstelling tot de meeste mensen vind ik de zetels er ronduit on-ge-makkelijk zitten. Laat het mij zo stellen: na een dikke anderhalf uur karren krijg ik zo een beetje een idee van wat Michel in het dagelijkse leven moet doorstaan: stijve nek, pijn in de rug en een milde gevoelloosheid in mijn voeten en benen. De ingenieur bij Bombardier die deze marteltuigen heeft ontworpen zou voor mijn part verplicht mogen worden om zijn dagen te slijten in zo’n zetel. Al een geluk dat ik niet meer gedwongen ben om die martelgang dagelijks tweemaal te doorstaan.

Enfin, genoeg geklaagd. Want ondertussen werkt de verwarming hier terug op het werk en is het hier eindelijk lekker warm. Huzzah bravoe!

4 replies

  • Die werken zijn inderdaad niet meer om uit te houden. Het veranderd voortdurend en ik weet de helft van de tijd niet meer hoe ik ergens moet geraken. Onlangs geprobeerd van iemand met de wagen te gaan ophalen aan het centraal station….man dat was pijnlijk, ze had beter gewoon de tram naar mij thuis genomen. Die werken aan de ring waren nix vergeleken met de hoeveelheid putjes die ze nu gegraven hebben…

  • Tiens, ik neem dagelijks een M6-rijtuig en ik heb nog nooit problemen ondervonden met die zetels. ‘k Vind dat zeer confortabele rijtuigen.

  • Matthias

    29 mei 2006 at 2:03 pm

    @Demus: ik ben vooral beducht op het fenomeen van de “wandelende tramhaltes”. Tramhaltes die constant van plaats lijken te verlopen. Héél handig en zéér spannend omdat je als reiziger nooit weet of je ergens gaat geraken.

    @Yab. Vroeger kon ik probleemloos de 20 minuten tussen Gent en Brugge uitzitten. Vanaf ca. 45 minuten stilzitten wordt het werkelijk ongemakkelijk. Zeker als je probeert wat te slapen. Als je niet oplet sla je zo voorover en knal je met je hoofd tegen het tafeltje. De zithoek is immer een goede 90 graden en geen /- 100 graden (licht hellend) zoals bij andere rijstellen.

  • Ik ga eerlijk gezegd akkoord met Yab. De M6-rijtuigen zijn zeer comfortabel. Alleen werkt de Airco af en toe te grondig, maar al met al een goede verbetering. Doe zo verder NMBS (tzal nodig zijn). Een extra voordeel van de M6jes voor de mensen die in omgeving van treinsporen leven is dat ze zo goed als geen lawaai meer maken, zeker in vergelijking met de oude roodjes en de vernieuwde grijsjes …

Commentaar is gesloten