Mijn reputatie “in da hood”

Gisteravond, 23u, de bel gaat. Volgende conversatie ontspint zich aan de parlofoon.

Mr. X. “Hé, Matthias, ’t was voor ne vraagske” (naam duidelijk afgelezen van naamkaartje onder de bel)
Ik: “Ken ik u?”
Mr. X. “Hé, ’t was voor een dringend vraagje.”
Ik: “Welk vraagje?”
Mr. X. “Hebt gij geen twee jointjes voor mij?”
Ik: “Euh. Neen. Ik kan u niet verder helpen. Een goeienavond verder.”
Mr. X. “Mercie éh!”

Het is dus nu officieel. Ik sta hier in Antwerpen blijkbaar bekend als een keiharde drugsdealer. Wie wil er wat?

6 replies

Commentaar is gesloten