Stad

Een warme zaterdagmiddag, da’s zo’n beetje de aanloop naar een zaterdagavond op een terrasje. Ik was mij donderdag- en vrijdagmiddag redelijk stierlijk aan het vervelen en ik wilde daar nu net geen vervolg aan breien. En dus trok ik richting stad.

Eerste halte: Fnac.

Tegenwoordig reis ik nogal wat af met de trein. Ik zou kunnen die tijd kunnen gebruiken om te computeren, maar eerlijk gezegd kan ik het moeilijk opbrengen om na lange uren aan bureau’s ook nog eens op de trein mijn laptop open te slaan. Zelfs al is het maar om een film te bekijken. Jaren geleden, toen ik naar Antwerpen pendelde, had ik altijd een boek in mijn tas. Ik heb zo redelijk wat afgelezen. Met de laatste woelige jaren was lezen niet meteen iets waar ik toe leek te komen: tegenwoordig hou ik mij ledig met het luisteren naar de iPod maar ook dat kan niet altijd beklijven. Hoog tijd voor leesvoer en het oppikken van wat eigenlijk een fijne gewoonte. Het is John leCarré geworden met Spion aan de Muur. Boeken die over spionnen, geheime operaties en what-not gaan: dat lees ik al eens graag. Vroeger heb ik nog ettelijke werken van Tom Clancy verslonden. En er zijn nog zo tal van boeken die ik zou willen lezen. Dingen zoals Cryptonomicon van Neal Stephenson. Moet ik dus drrringend iets aan doen.

Verder kocht ik mij ook meteen de drie laatste episodes uit de Largo Winch reeks. Jawel, ik ben fan van Largo. Veel humor, avontuur, geld, schone vrouwen, idealisme, kapitalisme,… en natuurlijk een heel fijn, goed uitgewerkt plot. Vergeet de flauwe afkooksels op TV en we zullen maar zwijgen over de film. Largo Winch moet je in stripvorm lezen.

Volgende stop: Bean around the world.

Ah, koffiehuizen. Ik geniet al eens van een fijn gezette koffie. Tot het najaar had je in Brugge onder andere de Koek en Zopie. Daar durfde ik al eens op zaterdagmorgen zwarte bonen nuttigen bij een krant. Maar aangezien de uitbater meer brood zag in het rondtoeren met een tot koffieshop omgebouwde caravan, is het zoeken naar een nieuwe koffiestek. Las ik een tijd terug bij Dominiek een rant over Bean around the World en hun twitterpraktijken. Ik besloot mijn vooroordelen op zij te zetten en even te proberen.

De zaak ligt aan het Genthof. Vanop de terrasjes op het Jan Van Eyckplein merk je niet dat er nog een koffiezaak is. Beetje jammer. De zaak wordt uitgebaat door een sympathieke Amerikaanse met de ambitie een fijne plek voor koffieminnend Brugge te worden. Wat ze zeker niet zijn is de zoveelste tourist trap: voor heel schappelijke prijzen krijg je er lekkere koffie (ik kocht voor 2.50 EUR een stevige kop capuccino), een fijne babbel (ik bleef er uiteindelijk net geen 2 uur plakken) en kan je er allerhande americana vinden (Mountain Dew! Tyfoon! Red Vines!) Het interieur in een klein Brugse huisje is, wel, klein maar gezellig met tafels en zetels verdeeld over twee verdiepingen. De uitbaatster zou graag meer met haar zaak willen doen en onder andere ook open mic avonden en what-not organiseren. Waarom niet? Een nieuwe plaats waar je je creatief ei kwijt kan, dat kan ik alleen maar toejuichen. Het zal me benieuwen of ze grond zal vinden in Brugge. Maar de Twitter gevoeligheden wil ik wel met de mantel der liefde bedekken als je daarvoor in ruil een nieuwe fijne, eerlijke stek krijgt.

Vanmiddag heb ik eindelijk mijn neus buiten gestoken na dagen van relatieve rust. Er moest nog een kapotte lens naar de lenzendokter worden gestuurd. En vandaag ging het alweer stukken beter dan de voorbije dagen. Los van de hoestbuien dan. Dus trok ik mijn All Stars aan om onder een lentezonnetje richting stad te wandelen.

Ergens was ik niet helemaal zeker of ik het geregeld zou krijgen: de lens had ik namelijk niet gekocht bij Photo Hall alwaar ik te rade wilde gaan. Bovendien vond ik mijn papiertje met de Nikon WorldWide Guarantee niet meteen terug. Dan maar de factuur van Geheugenkaart proberen.

Uiteindelijk bleek het allemaal zo geen probleem te zijn: de lens wordt voor reparatie opgestuurd naar Nikon. Ik ben hem wel 4 weken kwijt, maar dat heb ik er wel voor over. Zo’n lens kost op zich wel stukken van mensen en het is niet dat ik die zo meteen professioneel gebruik. Als er mij bij het ophalen geen extra kosten worden aangerekend dan zal ik een zeer gelukkige mens zijn.

Wel was duidelijk dat de inspanning wat veel van het goede was. Over een afstand die ik anders probleemloos fris en gezwind afstap deed ik nu een klein uurtje om afgepeigerd thuis te komen. Duidelijk een teken dat ik het maar beter rustig aan kan nemen.

Gisteren trokken we onze stapschoenen aan (en na koffie bij Starbucks) en verkenden we Toronto. Het hotel ligt hier in een zijstraat van Yonge Street. Dit is een befaamde asfalt strook hier en staat bekend als de langste straat van Toronto. In Toronto strekt ze zo’n 100 kilometer ver maar in ruime zin loopt ze eigenlijk door tot in Minneapolis. Yonge is het kloppend hart van commercieel Toronto. Vandaar trokken we naar Bloor Street waar alle hippe kledingzaken zich bevonden. Fashionminded zoals we zijn hielden we het op wat etalage kijken.

De eerste echte stop was de wijk Annex: een residentiële wijk waar je heel wat typische Amerikaanse huizen vindt. Met de herfst en het nakende Halloween heerst er een nogal spokerige indruk. O ja, heel wat huizen zijn hier mooi versierd met pompoenen, poppen, kransen en meer. Grappig. Hoogtepunt van de Annex is het beklimmen van een klif die ooit de waterlijn van, het nu uitgedroogde, Lake Iroquois was. Dat deden we via de Baldwin Steps. Toronto zelf ligt immers op de prehistorische meerbodem. Op de klif zelf ligt Casa Loma. Dit herenhuis is een ecclectisch geheel van torentjes, waterspuwers, bouwstijlen, gebrande ramen en meer. De bouwheer was een rijke zakenman die aan het begin van de 20ste eeuw het kitscherige huis neer liet zetten maar na een paar jaar failliet ging en het van de hand moest doen. Sindsdien is het een toeristische trekpleister.

Van Casa Loma namen we de, zeer proper onderhouden en erg efficiënte, metro naar de University. U of T zoals deze alma mater heet, is een gigantische campus aan de rand van de stad. Het loopt er vol van studenten en personeel. We bezochten even door de oude gebouwen van Trinity College en Hart House. Na het middageten besloten we af te zakken naar het moderne Toronto.

Eerste stop waren de gebouwen van de CBC of Canadian Broadcasting Center. Er was een klein museum waar je een heleboel props, poppen uit kinderprogramma’s, microfoons en machines terug kan vinden uit hun TV geschiedenis. We namen ook een kijkje in de radiostudio’s van de CBC. Vlakbij ligt de befaamde CN Toren. Dit is zo’n beetje de hoogste toren van de streek met 500+ meter. Inclusief Antenne. Voor een paar dollar namen we de lift omhoog waar we getrakteerd werden op een prachtig uitzicht ondanks het bewolkte en ietwat regenachtige weer. Speciaal is de ‘glass floor’: een glazen vloer waaronder 500 meter leegte gaapt. Niet voor mensen met hoogtevrees. Tenslotte besloten we terug richting Yonge te trekken via het PATH systeem. Toronto is niet alleen een bovengrondse stad, maar ook een ondergrondse. Een systeem van gangen, ondergrondse winkelcentra en veel meer vormen een gigantisch systeem van tunnels die je toelaat om door het centrum te lopen zonder ooit bovengronds te komen. Gezien de complexiteit neem je beter een plannetje mee want je verdwaalt er zo in. Maar speciaal is het wel.

De avond besloten we met een maaltijd in het lokale, zeer hippe Hard Rock Café. Tijdens het wachten op een plaatsje buiten werden we een paar aangesproken met de vraag of we geen ‘bouncers’ waren. Niet dus. Vandaag trekken we richting Kensington Market en Little Italy. Het is hier een stuk kouder dan gisteren. Dat belooft!

Vanmiddag ging het richting Rijsel. Omdat we er zin in hadden. Het is jaren geleden dat ik nog eens in Rijsel ben geweest. Ik herinnerde mij vooral Euralille en de oprukkende nieuwbouw. Vandaag was dat niet anders. Toekomen en de auto parkeren ergens in de betonjungle van het Europese kwartier. En dan ging het de stad in.

Rondslenteren door verbazend veel winkelstraatjes waar je op de koppen kon lopen, een wafel een een koffie drinken, beetje rondsnuisteren in de Fnac,… En natuurlijk foto’s maken!

Eens in de week trekt hij zijn ietwat versleten sportschoenen aan. Dan gaat hij lopen. Langs het water, langs de ondergaande zon. Terwijl vlakbij de stad in de verte voorbij raast, glijdt hij in het ritme dat hem zo vertrouwd is.

Nu eens passeert hij voorbij wagens die al een eeuwigheid lijken geparkeerd te zijn op de oude, verweerde kasseien. Dan weer kruist hij een eenzame wandelaar die, sigaar in de mondhoek en diep verzonken in de kraag van zijn jas, de spaniel van het bazinnetje uitlaat. Zijn enige metgezel zijn de condenswolkjes van zijn warme adem. En de rust waaraan hij zich na een lang werkdag eindelijk kan overgeven.

Opeens merkt hij dat hij niet alleen is. Een paar meter voor hem jogt er een meisje. De witte dopjes van haar iPod steken af tegen haar donker haar dat meebeweegt op haar gelijke tred. Haar slanke lijn gaat wat verloren in een iets te grote donkerblauwe training. Haar verschijning doet hem uit tempo raken en onwillekeurig versnellen. Even maar want hij zou ze zo voorbijsteken. Dat wil hij niet. Nog niet. Hij begint het meisje traag maar zeker in te halen. Het valt hem op dat ze nagelnieuwe nikes draagt.

Ook zij blaast wolkjes. Haar voorhoofd glimt en haar rode wangen verraden de inspanning die ze levert. Op gelijke hoogte durft hij het aan even opzij te kijken. Zij wordt er zich van bewust dat ze niet alleen loopt. Ze kijkt hem een tikje verrast, een tikje nieuwsgierig recht in de ogen. Ze houdt haar hoofd even schuin ter begroeting en glimlacht. Hij lacht terug. Samen joggen ze zo even verder.

Al snel vertraagt ze om de stad terug in te draaien. Hij loopt nog even verder met het beeld van haar donkerbruine ogen. Dan wordt hij zich bewust van zijn hartslagmeter die hem aanmaant om het rustiger aan te doen. Tijd om rechtsomkeer te maken.

Thuis neemt hij een douche, eet iets en zet zich in de zetel met een appel. Hij kijkt even naar zijn loopschoenen in de hoek en betrapt er zich op dat hij al stiekem naar morgen verlangt. Naar het moment waarop hij ze weer mag aantrekken.

Gisteren liep ik ergens vlak voor elven tussen 2018 en 2000. Halverwege heb je de Leien en wat rode lichten. Toen het groen werd en ik wilde oversteken, probeerde een automobiliste mijn aandacht te trekken. Ik negeerde het groen licht maar. Zij deed het haar raampje van haar kleine stadswagen naar beneden.

Meneer, waar is de straat met meisjes?

Hm… Straat met meisjes… Hm… ’t Schipperskwartier misschien? Ja, dat was het dus! ’t Is dat mijn werk er vlakbij is dat ik zo goed kon uitleggen dat ze eigenlijk volledig naar de andere kant van de stad moest rijden.

Toen pas viel het mij op dat ze niet alleen in de auto zat. Naast haar zat er nog een dame en de achterbank was rijkelijk gevuld met half gedrogeerde mannen. Oké, drie kon ik er tellen. Onderuitgezakt en compleet van de kaart. Mja, ik hield mijn uitleg zo kort mogelijk en stak toen zo snel mogelijk – rood licht negerend – over.

Ik vraag mij ergens wel af in welke hoedanigheid ze vanmorgen zijn wakker geworden. Tjah.

Gisteren was ik met kameraad Twanne een dagje in ’t Stad. Ik had hem beloofd om samen eens op fotouitstap te trekken. Dus trokken we voorzien van vier toestellen (mijn D50, zijn D70 en nog twee analoge Praktica toestelletjes) richting Antwerpen. Onze tocht bracht ons van de Mediamarkt (als kinderen in een speelgoedwinkel, ja!) naar het werk, het eilandje, de kerstmarkt, de stadsfeestzaal (Saturn, Saturn, Saturn!!) en nog veel meer. Heel wat weer bijgeleerd trouwens.

Het resultaat vind je in onderstaande set.

Een beetje ad hoc hebben we het initiatief genomen om Brugge Blogt op te starten. En dat willen we toch wel wat serieus aanpakken. Maar hoe combineer ik dat met mijn werk? Een beetje uitleg hoe ik het zie lijkt me op zijn plaats.

Peter, ik ben projectmedewerker met een tijdelijk contract van 3 jaar. Ik heb momenteel reeds 2 jaar achter de rug en met nog net minder dan een jaar te gaan kan het alle kanten uit. Na 1 september 2007 heb ik immers geen garanties over werkzekerheid.

Bovendien woont mijn schat nog altijd in Brugge en is ze op en top Brugse. Een heel goede reden om er niet zonder meer weg te trekken. Ik zie ze enkel in het weekend en meer dan ooit zijn wij op zoek naar zinnige weekendvullende activiteiten die de stad ons kan bieden.

Blauridder, ik heb een jaar lang elke dag gespoord tussen Brugge en Antwerpen. In mijn perceptie was dat eerder een last dan een zegen. ’s Morgens vroeg vertrekken, ’s avonds laat thuis, weinig slaap en veel stress. Voor een werkdag van 8 uur was ik 4 uur op de baan. Om nog maar te zwijgen van de gevolgen. Ik associeer mezelf trouwens meer met een kotstudent dan dat ik écht een inwoner van de stad ben.

Sinds ik deeltijds in Antwerpen woon, is mijn visie op mijn eigen stad ook sterk veranderd. Het bruisende stadsleven van Antwerpen waar altijd iets te doen of te zien is, mis ik eigenlijk wel in Brugge. Ik hoop dat met Brugge Blogt te kunnen vinden en misschien zelfs anderen aan te zetten om initiatieven te nemen die Brugge doen leven en net zo interessant maken als die andere ‘grote’ steden.

Toch moet ik toegeven dat het praktisch niet makkelijk te combineren is. Maar dankzij het Grote Internet kan ik nog altijd een bijdrage leveren: website uitbouwen, nieuws en nieuwtjes over Brugge volgen, on line interviews afnemen,… Het kan allemaal. Mits goede afspraken en coördinatie moet dat wel te doen zijn.

Kijk, kijk! i. doet ons enkele belangrijke tips aan de hand! Heel erg fijn! En zij kan natuurlijk weten wat een stadslog doet tikken! Mijn inbox stond deze middag anders wel roodgloeiend. Veel ga ik er voorlopig nog niet over zeggen omdat alles nog zó embryonaal is. Het kan alle kanten nog op. Ik hoop alleen dat het enthousiasme over pakweg een week ook nog zo groot is.

En avant!

De afgelopen dagen heb ik vooral liggen slapen (tot ruim over het middaguur bij momenten) en naar Prison Break zitten kijken. ’t Moet zijn dat het nodig was. Van de Plannen is tot nu toe nog niet veel uitgevoerd. Vanmiddag hoop ik in ’t stad te geraken voor een fototas. Als het weer er dan geen stokje voor steekt. Gisterenavond was het immers van dattum en twee keer op 24 uur een natte vlaag in mijn nek krijgen zou van het goede teveel zijn.