Stad

Ik zit hier nog wat bij te lezen op Planet Debian en Planet Grep terwijl het buiten is beginnen stortregenen. Van een goede plensbui ’s avonds, vlak voor ik ga slapen kom ik altijd tot rust. Water schijnt immers rustgevend te zijn en ik kan dat volledig beamen. Het monotone geluid van stromend water vind ik ideaal om mee in slaap te vallen.

Thuis heb ik een dakraam. Wanneer het op het dubbelglas regent klinkt dat alsof er een ongeregeld legertje tamboers buiten staat te drummen. Alleen niet zo luid en begeleid door het klotsende water in de dakgoot.

Zo wordt [tag]Antwerpen[/tag] ook wel eens genoemd. Omwille van het véle [tag]geweld[/tag] en zo hier. Tot nu toe heb ik daar nog maar weinig van ondervonden. Sinds ik hier ben aangespoeld heb ik absoluut geen onveiligheidsgevoel. Wat de kanten waar ik kom en woon betreft valt dat reuzegoed mee. Vanochtend nog bedacht ik mij dat de binnenstad eigenlijk één groot dorp is met de postbode en de melkman. In de buurten waar ik kom en woon zie je dezer dagen met het mooie weer koppeltjes en mensen met kinderen of uitgelaten vriendengroepjes flanneren langs de straten. Zo zat ik gisteren nog op het terras van de Kapitein Zeppos samen met kameraad Vincent van spaghetti te genieten en mensen te kijken. Oké, bepaalde wijken, daar die laat je beter links liggen. Maar dat wéét je dan ook als je hier woont.

Hmz. De oplaadbare pielen van mijn camera staan droog. Al een tijdje trouwens. Ik heb hier geen oplader en ik vergeet maar steeds om een reserveset batterijen te kopen. Hm. Jammer, want als ik nu ’s avonds naar huis trek, dan hult de stad zich dezer dagen in de schemer en dat is op zin minst een speciaal effect te noemen. De smog van vandaag verdubbele dat effect alleen maar. Wie de kans ziet om erop uit te trekken zal volgens mij een paar heel speciale plaatjes kunnen schieten.

Dat wordt dan de Delhaize Hippodroom deze zaterdag. Tussen 13u en 15u kan je daar de jolige jongens van de Heren maken de Man vinden. Ze geven er op hun eigengereide wijze de voedselinzamelactie een steuntje in de rug. Als het ware. Dat stond er toch op de affiches – op propagandposterformaat – toch aangekondigd. ’t Is een tip voor zij die vanalles zouden willen weten, maar nooit aan hen durven vragen.

De jaarlijkse dienstreis ging deze keer naar Maastricht. In de voormiddag was er een bezoek aan het regionaal historisch centrum was er een rondleiding door de stad met gids, een abfahrt over de Maas en afsluitend een avonddiner. De foto’s vind je op mijn Flickrding.