Buurt

Ik denk dat Rick en Morty zo’n beetje samen vatten hoe 2020 bij momenten aanvoelde. Bij momenten, want 2020 was vooral een jaar dat verrassend anders uitpakte.

In 2020 werkte ik hoofdzakelijk van thuis uit. Ik heb werk en ik heb een goed uitgeruste bureauruimte. Ik mag echt niet klagen. En toch, alleen is uiteindelijk maar alleen. Ik zal toch blij zijn wanneer ik mag terug keren.

In 2020 leerden we onze buren en onze buurt beter kennen. Elke avond applaus voor de zorg. Babbelen op straat. Elkaar helpen. We wonen in een heel fijne buurt. Zoveel is zeker.

Zo wordt [tag]Antwerpen[/tag] ook wel eens genoemd. Omwille van het véle [tag]geweld[/tag] en zo hier. Tot nu toe heb ik daar nog maar weinig van ondervonden. Sinds ik hier ben aangespoeld heb ik absoluut geen onveiligheidsgevoel. Wat de kanten waar ik kom en woon betreft valt dat reuzegoed mee. Vanochtend nog bedacht ik mij dat de binnenstad eigenlijk één groot dorp is met de postbode en de melkman. In de buurten waar ik kom en woon zie je dezer dagen met het mooie weer koppeltjes en mensen met kinderen of uitgelaten vriendengroepjes flanneren langs de straten. Zo zat ik gisteren nog op het terras van de Kapitein Zeppos samen met kameraad Vincent van spaghetti te genieten en mensen te kijken. Oké, bepaalde wijken, daar die laat je beter links liggen. Maar dat wéét je dan ook als je hier woont.