Buurt

Ik denk dat Rick en Morty zo’n beetje samen vatten hoe 2020 bij momenten aanvoelde. Bij momenten, want 2020 was vooral een jaar dat verrassend anders uitpakte.

In 2020 werkte ik hoofdzakelijk van thuis uit. Ik heb werk en ik heb een goed uitgeruste bureauruimte. Ik mag echt niet klagen. En toch, alleen is uiteindelijk maar alleen. Ik zal toch blij zijn wanneer ik mag terug keren.

In 2020 leerden we onze buren en onze buurt beter kennen. Elke avond applaus voor de zorg. Babbelen op straat. Elkaar helpen. We wonen in een heel fijne buurt. Zoveel is zeker.

In 2020 leerde ik brood maken. Ik dacht dat het bij een experiment met zuurdesem zou blijven. Maar ondertussen ben ik in een konijnenpijp zonder einde gevallen. Ik maak nu wekelijks brood. En in de vakantie zelfs meer dan dat.

In 2020 heb ik een flink wat klassiekers gelezen. His Dark Materials, Dune, Foundation, Slaughterhouse Five, Norse Mythology, Norwegian Wood, Beneath a Scarlet Sky. Fantasy en Science fiction waren de genres waarin ik mij het afgelopen jaar gooide.

In 2020 overleed mijn grootvader. Ik heb hem enkele weken voordien, in volle lockdown, nog kort aan het raam kunnen spreken. Ik ben blij dat ik toen afscheid heb kunnen nemen.

In 2020 schreef ik 28 blogposts. In 2019 waren dat er slechts 14. Daarmee was 2020 een boerenjaar. Niet slecht.

En 2021? Laten we hopen dat het een jaar mag worden waarin we elkaar terug meer mogen zien.

Een fijn en voorspoedig 2021!

Zo wordt [tag]Antwerpen[/tag] ook wel eens genoemd. Omwille van het véle [tag]geweld[/tag] en zo hier. Tot nu toe heb ik daar nog maar weinig van ondervonden. Sinds ik hier ben aangespoeld heb ik absoluut geen onveiligheidsgevoel. Wat de kanten waar ik kom en woon betreft valt dat reuzegoed mee. Vanochtend nog bedacht ik mij dat de binnenstad eigenlijk één groot dorp is met de postbode en de melkman. In de buurten waar ik kom en woon zie je dezer dagen met het mooie weer koppeltjes en mensen met kinderen of uitgelaten vriendengroepjes flanneren langs de straten. Zo zat ik gisteren nog op het terras van de Kapitein Zeppos samen met kameraad Vincent van spaghetti te genieten en mensen te kijken. Oké, bepaalde wijken, daar die laat je beter links liggen. Maar dat wéét je dan ook als je hier woont.

Vanmiddag was het echter flink raak. Kijk hier en daar maar eens. En zelfs de Eskimo’s zijn flink van hun thee geraakt. Je moet het maar durven: op de Grote Markt een [tag]riotgun[/tag] bovenhalen en doodleuk vrouwen en kinderen beginnen afknallen. Volgens .f was het een bedelende gek bij wie de stoppen waren doorgeslagen. Voel ik mij daardoor nu onveilig? Goh. Niet écht. Maar eens mens gaat er wel even van nadenken. Je stapt naar huis en achter de volgende hoek staat er een gek die je zomaar overhoop knalt. Op zo’n moment wordt het statistiek en kansberekening. Hoeveel kans is er dat zoiets voorvalt? Dat jij de volgende bent? Uiteindelijk niet zo héél veel. Waarom stappen mensen anders in vliegtuigen en boten? Omdat de kans dat er iets gebeurt eerder aan de lage kant ligt.

Moet ik mij onveilig voelen? De kans dat zo’n gek je pad kruist is uiteindelijk dan ook eerder miniem te noemen. En de ordediensten doen ook maar wat ze kunnen. Uiteindelijk zie ik hier een pak blauw op straat. Méér dan in Brugge eigenlijk. Ik laat mij dus alvast niet zomaar ontmoedigen.

Updeet: Naar het schijnt gaat het om moord met racistische motieven. De dader zou een skinhead met racistische inslag zijn en de slachtoffers zouden allemaal van allochtone komaf zijn. Hmpf. Hier gaan we weer…

Updeet 2: En het wordt alleen maar beter. Er is twijfel of de persoon in kwestie geen Goth was. In ieder geval kocht hij zijn wapen – geen riotgun maar een jachtgeweer – gewoon legaal vanmorgen. Gewoon om van achterover te vallen! Toen ik Bowling for Columbine zag was ik wat dankbaar dat je hier niet zomaar met een wapen uit een winkel kan stappen. Blijkbaar heb ik mij zwaar vergist. De acties om ‘ongwenste’ wapens te verzamelen zijn goed voor de mensen die geen slechte plannen hebben en van hun spullen af willen. Maar als je wel plannen hebt kan je hier blijkbaar zomaar ééntje kopen en meekrijgen. Dweilen met de kraan open heet dat. En dan durven bepaalde partijen zeggen dat het recht om wapens te bezitten en te gebruiken nog niet ver genoeg gaat. Hmpf!