Lopen

De kop is er af. De eerste kilometers heb ik in de benen. Deze week heb ik voor het eerst gelopen sinds de collegejaren. Anderhalf decennium terug was dat wekelijkse prik: lopen rond het voetbalveld, coopertests, duurlopen,… Het ging me toen allemaal vrij goed af. Toen ik de schoolpoort achter mij liet, gingen de versleten adiddas lopertjes aan de haak.

Tot deze week.

Sinds ik Born to Run uit heb, is het terug beginnen kriebelen. Zomaar sportschoenen aantrekken en löss gaan leek me geen zo’n strak plan. Ik heb in de laatste jaren per slot van rekening, buiten de klimavonturen en de fietsafstanden, vooral heel veel op een bureaustoel gezeten.

Ik ben tegenwoordig dit boek aan het lezen:

McDougall C., Born to Run: A Hidden Tribe, Superathletes, and the Greatest Race the World Has Never Seen, Vintage, 2009, 304 p.

’t Gaat over een journalist/marathon-loper die steeds maar weer last heeft van zijn voeten tijdens het joggen. Hij loopt de deuren van de dokters en kinesisten plat, maar niemand kan hem een duidelijk antwoord geven op de vraag “Why does my foot hurt?”.  En dus gaat hij zelf op zoek naar de waarheid: waarom lopen we? Die vraag brengt hem bij de underground club van ultramarathonlopers, de Tarahumara of ‘Running people’, een eeuwenoude verborgen Mexicaanse stam, en een pak wetenschappelijk onderzoek over lopen en loopschoenen.

Eens in de week trekt hij zijn ietwat versleten sportschoenen aan. Dan gaat hij lopen. Langs het water, langs de ondergaande zon. Terwijl vlakbij de stad in de verte voorbij raast, glijdt hij in het ritme dat hem zo vertrouwd is.

Nu eens passeert hij voorbij wagens die al een eeuwigheid lijken geparkeerd te zijn op de oude, verweerde kasseien. Dan weer kruist hij een eenzame wandelaar die, sigaar in de mondhoek en diep verzonken in de kraag van zijn jas, de spaniel van het bazinnetje uitlaat. Zijn enige metgezel zijn de condenswolkjes van zijn warme adem. En de rust waaraan hij zich na een lang werkdag eindelijk kan overgeven.

De afgelopen twee dagen kenmerkten zich vooral door: vergaderen, problemen oplossen, nog meer vergaderen, van hot naar her lopen en vooral veel stressen. Handen tekort eigenlijk. En iedereen leek wel iets van mij nodig te hebben.

Gelukkig was er vanavond dan ondertussen beruchte YouTube optreden van Henk in Le Bal Infernal te Gent. Comedy en eens goed lachen ter ontspanning. Wij waren er uiteraard ook. Ik heb het volledige optreden mooi kunnen opnemen. Nog even over en weer mailen met bovenvermelde over hoe en wat ik op YouTube mag zetten. Daarna is het een kwestie van het zaakje nog wat te pimpen links en rechts.