Film

Afin, de week tot zover dan maar. Omdat ik geen goesting heb om twintig aparte potsjes te schrijven.

• Ik vervloek mijn eigen vandaag omdat ik eergisteren niet de moed heb gehad naar de bank te bellen voor een extra pakket KBC aandelen. Dinsdag nog 75 euro. Vandaag 88 euro ’t stuk. Dingbats! Aan de andere kant: troostende gedachte dat ik niet verkocht heb.
• Hoopte ik vorige week nog om nu zaterdag naar El Tattoo Del Tigre te kunnen, dan blijkt dat er niet in te zetten. Heel veel dank aan collega S. om toch te proberen iets voor ons te forceren. Ach, ’t is dat het wel niet hun laatste show zal zijn en dat ze als ze deze zomer ergens op een zwoele zomeravond tussen hier en Brugge op de bühne staan, ik daar dus zo keihard bij ga zijn.
• De laatste dagen speelt het kardinaliteitsteken keihard een rol in het werk. Ook wel het spoorwegteken of het hekje genoemd. Of die-toets-links-onderaan-op-uw-telefoon. Don’t ask.
• Gisteren ben ik met kameraad J. naar I am Legend wezen zien in de UGC. Wat ik er van vond? Een degelijke film. Het einde was wat over the top en eigenlijk zelfs totaal onlogisch. Maar verder vond ik een totaal verlaten New York fantastisch in beeld gebracht. Ook Will Smith deed het wel oké als op-de-rand-van-de-waanzin verkerende overlevende. ’t Was niet meteen zijn beste prestatie, maar hij deed het behoorlijk met het gegeven.
• Dinsdag ben ik dan weer met Herman op stap geweest. Eerst pizza eten in de Da Vinci II aan de verschansingsstraat, daarna richting ’t Pakhuis voor een bangelijke. Ondertussen smeedden wij plannen om ’t Stad onveilig te maken. Ik hoop zelf onder andere nog eens in de Lucy te geraken. En dan is er nog een idee waar we op aan ’t broeden zijn. En ja, Herman, je hebt gewonnen: je kan duidelijker harder lopen dan ik dat je de eerste op Twitter was.
• Tenslotte is er nog achtduizend. Komende week ben ik fotoverantwoordelijke van dienst. Het goede nieuws is dat we kortelings in de lokale media zouden worden gefeatured. Hoezee! Ik vroeg mij trouwens af: wat vinden jullie tot nu toe van achtduizend? We krijgen wel redelijk wat respons van fotografen die hun werk insturen (blijven doen!), maar wat vindt ons publiek er nu eigenlijk van?

Busy, busy, busy dus…

Ik wilde Elizabeth: The Golden Age toch wel gezien hebben. De film brengt een deel van de Engelse Koningin Elizabeth (1533 – 1603) en haar hofhouding in de woelige jaren 1580 tegen de achtergrond van de Engels-Spaanse oorlog, de intrige met Mary, Queen of Scots en de frictie tussen de Engelse Kerk en de Katholieke Kerk. Stof genoeg dus voor een onderhoudende film. Zo zorgde regisseur Shekar Pakhur voor een geslaagd precedent. Tijd dus voor een sequel. Kan die de verwachtingen inlossen?

Wel, ik kan u alvast vertellen dat het een mooi kostuumdrama is geworden. Alles is tot in de details verzorgd en door betere camerawerk heel mooi in beeld gebracht. De decors, de kostuums, alle props tot en met de zeeslag op het kanaal. Het ziet er allemaal indrukwekkend uit. Alleen mist de film jammer genoeg iets om onderhoudend te zijn.

In tegenstelling tot de eerste Elizabeth film uit 1998 valt de verhaallijn een beetje tegen. Ja, er zijn de intriges en de romances moordpogingen. En de dialogen zitten ook best wel goed in elkaar. Alleen valt het verhaal tussen de hoogtepunten nogal eens wat stil. Van een goed opgebouwde spanningsboog is er niet echt sprake. En bij momenten werd de overdaad aan rijkelijk detail net iets teveel om nog aangenaam te zijn. En dus zat ik van tijd tot tijd toch wel een klein beetje verveeld in mijn zetel te wachten tot de film weer wat beklijvend werd. Waarmee ik het verhaal niet totaal wat afkraken want uiteindelijk steekt het nog altijd met kop en schouders uit boven de rotzooi die Hollywood tegenwoordig durft exporteren. Alleen moet je volgens mij toch al wat liefhebber zijn van het genre om echt met volle interesse naar de film te kijken.

De acteerprestaties zijn dan weer top notch. Kan ook niet anders met acteurs zoals Cate Blanchett, Geoffrey Rush en Clive Owen. Ik vond ook dat Jordi Molla een prachtige getormenteerde Filips II van Spanje neerzette. Kortom, de topcast op zich maakt de film dan weer meer dan de moeite waard.

Hoe mooi dit historische drama ook mag zijn, het is uiteraard maar een film en een interpretatie van een wezenlijk deel uit de Europese geschiedenis. Zo beschuldigen heel wat critici de film en de makers op openlijk anti-katholicisme. Hoewel de makers die beschuldiging ontkennen moet ik zeggen dat het er inderdaad nogal wat dik wordt opgelegd. Verder zijn er de klassieke vrijheden die men zich permiteert om de film toch wat schwung mee te geven. Zo toont de film dat Sir Walter Raleigh en Bess Trockmorton vlak voor de finale slag tegen de Armada in het geheim trouwden wanneer Trockmorton zwanger blijkt te zijn. Het huwelijk blijft niet lang discreet en Elizabeth reageert woedend op Raleigh. Even snel verandert haar woede in aanvaarding en nog voor de slag wordt Raleigh alweer in ere hersteld. In werkelijkheid vond de slag plaats in 1588 en de episode tussen Elizabeth en Raleigh tussen 1591 en 1593. Waarmee ik maar wil zeggen: het is zeker geen historisch, gedetailleerde documentaire.

Afin, mijn eindoordeel is dat het een degelijke film is maar ook niets meer. Wie een film over Elizabeth wil bekijken, komt beter uit om de eerste van Pakhur te huren in de videotheek. Deze sequel weet uiteindelijk die verwachtingen niet helemaal in te lossen. Voor de liefhebbers van het genre dus.

Ik wist niet goed wat ik ervan moest verwachten toen ik mij gisteren in de rode pluche van de Kinepolis nestelde. Kameraad B. en ik hadden een paar dagen eerder besloten om naar The Kingdom te gaan. Zou het een film met inhoud worden of een prent die alle clichés nog maar eens bevestigt?

Eerst het verhaal. In het koninkrijk Saoedi-Arabië wordt er in een compound waar Amerikaanse arbeiders wonen en werken voor een grote oliemaatschappij, een gruwelijke aanslag gepleegd door moslimextremisten. Een forensisch team van de FBI zakt naar Ryad af om daar het onderzoek te trekken en de moordenaars te vatten.

De spanning tussen West en Oost vormt de rode draad door de film. De starre tradities en terughoudendheid van de Saoedi’s hinderen het onderzoek van de FBI agenten, maar gaandeweg groeit er een verstandhouding tussen de twee. Ondertussen proberen ze samen een einde te maken aan het extremistische geweld.

Ik vond het best wel een goeie film zonder potten te breken. Het bleek een verdienstelijke thriller waarin wordt getoond dat de moslimwereld complexer is dan de gemiddelde westerling zou denken. Alleen jammer van het einde dat uitdraaide op een clichématige confrontatie tussen the good guys en the bad guys.

Verder hield het verhaal voldoende steek. Een pluim verdienen de acteurs voor de Saoedische personages want die leverden een uitmuntende prestatie. We herkennen trouwens Ali Suliman in de rol van Haytham. Hij speelde twee jaar geleden nog fantastisch in Paradise Now. De Amerikaanse acteurs hadden zelfs wat moeite om hun Arabische collega’s bij te benen.

O ja, let ook even op de uitmuntende infographic introductie waarin op vijf minuten tijd de laatste 100 jaar Arabische actualiteit wordt geschetst op een bevattelijke manier.

“… I got a giant growth on my pecker!” Zo’n beetje de tagline van vanavond. Eerst gaan kaarten met de Brugse vrinden. Vrouwe fortuna was mij overigens welgezind want ik kwam, zag en overwon! Daarna ging het richting jeugdhuis. Met een tussenhalte, weliswaar, wegens lekke fietsband. Niet handig zo rond 12u.

Het mooie aan het jeugdhuis is dat er zelfs een kleine cinema is ingericht! Dat wist ik zelfs geeneens! Er zijn een twintigtal cinemazetels geïnstalleerd, een stevige audioinstallatie, een beamer en een doek. Meer moet dat niet zijn om naar een B horror te kunnen kijken. De bezetting was overigens maar droevig: nu ja, vier man was voldoende om het gezellig te maken!

De filmkeuze ging uit naar Bubba Hotep (meteen ook de enige uit de selectie gehuurde films die wilde werken op het DVD toestel). Het verhaal is volledig van de pot gerukt: een Egyptische mummie komt terecht ergens in Texas en spookt in het rusthuis waar Elvis Presley zijn laatste dagen slijt, lijdt aan syfilis en terugdenkt aan zijn gloriedagen. Uiteraard maakt Elvis nog één keer een comeback om de bewoners van Shady Rest te redden. Veel meer moet dat niet zijn. Laat ons zeggen dat we goed gelachen hebben. Engelse ondertitels voor de ‘hearing impaired’ zijn trouwens ronduit hilarisch als je naar een slechte horror zit te kijken.

Mocht u het zich nog afvragen: de quote in de titel komt uit de film.

• GodTube.com — kwilhetnieweten!!! — (tags: video christian religion youtube)
• I NeedToGo — (tags: humor)
• The Funniest Moments in Sports! — Sometimes being at the right place at the right time can be ridiculously hilarious! Here are some pictures taken at the right time which tells a slightly different story then what’s really going on. — (tags: funny humor Sports)
• XML in 10 points — (tags: w3c tutorial xml)
• Jumper — Neen, geen jump toestanden. Wel een film! — (tags: Movies Trailer jumper)
• Creating An Effective Two Colour Star Wars Background — (tags: photoshop tutorial art)
• Hoelahoepen — Maar dan op een hoger niveau! — (tags: video music)
• Astronomy Picture of the Day Archive — (tags: astronomy photography nasa)
• Nikon D300 Hands-On Preview — kwijl — (tags: photography d300 nikon)

Gisteren had ik opeens goesting om naar de cinema te gaan. In een moment van impuls wilde ik The Bourne Ultimatum zien. Ik had de eerste twee films zo’n beetje op DVD gezien en ik vond ze best wel oké. Goed, dan maar richting Kinepolis.

The Bourne Ultimatum is het derde deel naar de boeken van Robert Ludlum. Jason Bourne is een killer met geheugenverlies. Stukje bij beetje valt de puzzel bijeen als blijkt dat hij in opdracht van de CIA handelde. Terwijl diezelfde CIA achter hem aan zit trekt hij erop uit om wraak te nemen op de verantwoordelijken die hem na een stevige brainwash hebben ingezet in allerlei clandestiene operaties. Tot zover het verhaal.

Dit laatste deel gaat verder op het elan van de vorige twee films: stevige actie, veel vuurwerk en achtervolgingscènes. Jammer genoeg valt deze prent wel wat tegen. Veel verder dan die actie komt het niet. Bovendien is de ganse film nog een stuk chaotischer dan de vorige twee delen. Veel door elkaar geloop doorheen half Europa en een stukje Afrika. Het verhaal is flinterdun te noemen en de plotwendingen zitten zo slecht in elkaar dat je maar moeilijk kan volgen laat staan dat ze ook maar enigszins geloofwaardig overkomen. De CIA als slechteriken van dienst komen niet veel verder dan veel ruziën, consequent verkeerde beslissingen nemen en getting their asses kicked door Bourne. In zo’n thriller speelt technologie bovenden een belangrijke rol: telefoontaps, hacks, sattelieten, camera’s overnemen. De CIA doet het blijkbaar allemaal met het grootste gemak van de wereld. Qua acteerprestaties vond ik het nu ook geen hoogvlieger: Matt Damon heeft al beter neergezet.

Nu ja, voor een geloofwaardig verhaal moet je niet gaan kijken. Het is eerder een stevige rollercoastertrip voor mensen die van actie houden. Wel je verstand op nul zetten is de boodschap. Overal vond ik dit eigenlijk de minste goeie van de drie films. Een beetje jammer.

Eergisteren ben ik met kameraad B. naar The Simpsons: The movie wezen kijken. Wat ik er van vond? Goh, eerlijk gezegd ben ik een beetje op mijn honger blijven zitten. Ik had er net iets meer van verwacht.

De eerste helft van de film bevatte wel wat originele kolder, maar na een uur vond ik het allemaal wat in elkaar zakken. Het verhaal is nogal mager om een ganse film te dragen en de subplots zijn eerder oppervlakkig. Niet dat ik meer verwachtte van lichtvoetig entertainment, maar een goed verhaal is altijd een stevige backup wanneer de humor een dipje kent.

Het grote verschil tussen de serie en de film ligt in de karaktertekening. De karakters uit de serie zouden niet echt een film kunnen dragen, dus werden ze verder uitgediept. De focus van de film ligt ook grotendeels op de familie zelf. Daar werd er een verdienstelijke prestatie afgeleverd. Minder geslaagd vond ik de introductie van een aantal nieuwe personages. De meeste halen absoluut niet het niveau van de klassieke sidekicks. Daar ligt ook de grote zwakte van de film: de Simpsons worden ook gedragen door karakters zoals Apu, Moe, Burns, Smithers, Chalmers, etc. In de film komen ze wel aan bod, maar als ze elk een lijn tekst krijgen zal het al veel zijn. Ze gaan teveel op in de achtergrond en ze dragen nauwelijks iets bij tot de film. Een gemiste kans want qua gags – klassiekers én nieuwe probeersels – zit daar in mijn ogen ongelofelijk veel potentieel.

De film zelf was dan weer mooi afgewerkt tot en met de aftiteling. Wij zagen hem digitaal (dus niet op 35 mm) en dat is zeker de moeite waard. Daar krijgen de makers een pluim voor.

Het bekijken waard? Wel, voor een avondje goed vertier zeker, maar ik zou toch proberen om niet met al te hoge verwachtingen te gaan. De kans op teleurstelling is nét iets te groot.

Gisteren zag ik in Moviesnackx op JimTV een review van Marie Antoinette, een film van Sofia Coppola met Kirsten Dunst in de hoofdrol. Da’s waar ook! Toen die vorig jaar in de zalen draaide had ik geen tijd om er naartoe te trekken. Op het einde zelfs volledig uit het oog gevonden. Tot gisteren dus. Vandaag heb ik de DVD dan maar in huis gehaald.

De film vertelt het verhaal van Marie Antoinette, de laatste franse koningin, getrouwd met Lodewijk XVI en geëxecuteerd op de guillotine tijdens de Franse Revolutie.

Ondertussen heb ik er al een flink stuk van gezien. Het moet gezegd: een héél apart kostuumdrama vol tegenstellingen. Het stroeve protocol tegenover de speelse Marie Antoinette, de stijve klassieke muziek die afgewisseld wordt met rock, de wilde feestjes tegenover de opeenvolgende ceremonies,…

Ik had al Lost in Translation en The Virgin Suicides gezien, maar met deze Marie Antoinette doet Coppola toch weer haar naam eer aan. Een aanrader voor de liefhebbers van het genre, van Coppola of van Kirsten Dunst natuurlijk…

Kerstmis hebben we dan ook weer overleefd. Tussen het ruilen van cadeau’s en het eten van kalkoen doen door heb ik ook nog het volgende gedaan:

• Geslapen. Véél geslapen.
• Gekookt met mijn schat. Onder noemer culinaire experimenten nummer duizendriendertig: brocolli in kaassaus met gebakken papates en struisvogelsteak. Mmm.
• Rondgelopen in Brugge.
• Films gekeken.
• Gespeeld met mijn D50.
• Gepruld aan het design van mijn site.

En nu, op naar oud/nieuw.

De Fnac in Antwerpen krijgt een make-over. Alles staat er zo’n beetje overhoop, maar ze wordt wel veel groter. Zo is er nu een Fnac Café en al. Eens in de zoveel tijd loop ik er eens binnen om te browsen tussen de films, muziek en boeken. Zo ook vanavond. En kijk eens aan, Admiral Freebee gaf er een gratis concert weg! Niet dat ik er veel van gezien heb in de duwende massa.

Ik ging er eigenlijk eerder om mijn DVD collectie aan te vullen. Dit is mijn oogst…

• Elephant
• The motorcycle diaries
• Bowling for Columbine
• Chef!

Niet slecht al zeg ik het zelf. Eigenlijk zou ik eens net zoals kameraad Tom C. een top 100 klassiekers moeten aanleggen. Een strak cinefiel plan zodat ik weet wat ik in huis haal. En ik zou eens moeten spelen met twofifty.