Bourne Ultimatum

Gisteren had ik opeens goesting om naar de cinema te gaan. In een moment van impuls wilde ik The Bourne Ultimatum zien. Ik had de eerste twee films zo’n beetje op DVD gezien en ik vond ze best wel oké. Goed, dan maar richting Kinepolis.

The Bourne Ultimatum is het derde deel naar de boeken van Robert Ludlum. Jason Bourne is een killer met geheugenverlies. Stukje bij beetje valt de puzzel bijeen als blijkt dat hij in opdracht van de CIA handelde. Terwijl diezelfde CIA achter hem aan zit trekt hij erop uit om wraak te nemen op de verantwoordelijken die hem na een stevige brainwash hebben ingezet in allerlei clandestiene operaties. Tot zover het verhaal.

Dit laatste deel gaat verder op het elan van de vorige twee films: stevige actie, veel vuurwerk en achtervolgingscènes. Jammer genoeg valt deze prent wel wat tegen. Veel verder dan die actie komt het niet. Bovendien is de ganse film nog een stuk chaotischer dan de vorige twee delen. Veel door elkaar geloop doorheen half Europa en een stukje Afrika. Het verhaal is flinterdun te noemen en de plotwendingen zitten zo slecht in elkaar dat je maar moeilijk kan volgen laat staan dat ze ook maar enigszins geloofwaardig overkomen. De CIA als slechteriken van dienst komen niet veel verder dan veel ruziën, consequent verkeerde beslissingen nemen en getting their asses kicked door Bourne. In zo’n thriller speelt technologie bovenden een belangrijke rol: telefoontaps, hacks, sattelieten, camera’s overnemen. De CIA doet het blijkbaar allemaal met het grootste gemak van de wereld. Qua acteerprestaties vond ik het nu ook geen hoogvlieger: Matt Damon heeft al beter neergezet.

Nu ja, voor een geloofwaardig verhaal moet je niet gaan kijken. Het is eerder een stevige rollercoastertrip voor mensen die van actie houden. Wel je verstand op nul zetten is de boodschap. Overal vond ik dit eigenlijk de minste goeie van de drie films. Een beetje jammer.

4 replies

  • Pfff, en ik was er zo op uit op ze alledrie te kijken. Ik las al vaker dat juist deel twéé minder zou zijn. Ze staan op mijn verlanglijstje bij DVDpost. Ik ga het er toch maar op wagen.

  • Ik wil die film ook wel zien.
    En wat je aanhaalt ‘je verstand op nul zetten is de boodschap’, wel dat is wel meestal de boodschap bij mij als ik eindelijk eens in de cinema geraak. Neemt natuurlijk niet weg dat een psychologische triller mij niet zou kunnen boeien.

  • Ik ben het eigenlijk niet met je eens Matthias…
    Ootmoedig moet ik toegeven dat ik het eerste deel (en dan nog met een half oog) pas twee maand geleden gezien heb. Toen ik een maand geleden de kans had om de derde film in AP te zien op een Bourne Marathon, dus alledrie na elkaar, liet ik deze niet liggen. Ik ga hier niet mijn hele bespreking uittikken, maar toch één of twee puntjes. Ten eerste is dit eindelijk nog eens een trilogie die naar mijn mening gedurende drie aflevering standhoudt, dat is geleden van… tjah van wanneer… van Indiana Jones of The Man with No Name trilogie? Zowel de beide Star Wars-trio’s, The Matrix, LOTR, Blade, als alle derde delen die dit jaar verschenen (Shrek, Pirates, Spiderman, …) gingen bij minstens één film in de trilogie de mist in. Over The Godfather en Terminator wissel ik al eens van mening. Enfin ja, ik wou dus zeggen dat The Bourne Trilogy één van de weinige trilogiëen is die een constant niveau aanhoudt. Zowel qua actie, suspense, inhoud als acteerprestaties. Je gaat mij niet horen zeggen dat het een diepgravende film is, dat niet, zelfs de nieuwste Cronenberg (Eastern Promises) noem ik niet diepgravend, maar ‘een flinterdun verhaal’, ‘slechte plotwendingen’ en ‘verstand op nul’ zijn niet meteen dingen waar ik me kan in vinden na het zien van deze film. Als je trouwens met je verstand op nul naar deze film kijkt, zal je al heel snel je weg verliezen in de film en komt ze inderdaad misschien chaotisch over. Zelf vond ik er een mooie lijn in zitten en vond ik het een mooie manier van actieverfilming. Als je een actieve manier van camerashoot wil zien dan raad ik zeker 28 days/weeks later aan. En de acteerprestatie van Damon. Lange tijd stak ik Damon en Affleck (Ben welteverstaan, zijn broer Casey is stukken overtuigender in The Assasination of Jesse James) in hetzelfde hoekje maar sinds de Bourne-films, maar ook Syriana/Departed/Good Shepperd heeft Affleck mij kunnen overtuigen van zijn kwaliteiten.
    De trilogie is voorbij, ’t is mooi geweest :).

  • Ik vind Shrek, PoTC en – ochottekes – Spiderman met the Bourne trilogie vergelijken eerder over appels en peren spreken. De eerste drie zijn brainless entertainment. Van de laatste verwacht ik inderdaad een bepaald niveau. Maar om ze nu te vergelijken met The Godfather?

    28 weeks/days vond ik super in beeld gebracht. Deze film is qua camerastandpunten en hoe het in beeld werd gebracht op zijn zachtst gezegd: pure chaos. Oké, het hoort bij de film. Maar op een eind weet je ook niet meer waar je hoofd staat en wat er nu precies aan het gebeuren is. Trop is ook teveel.

    Qua acteerprestaties: Matt Damon is een fantastisch acteur maar ik blijf erbij: ik heb hem al in betere doen gezien.

    En qua verhaal vind ik gewoon dat er een paar duidelijke steken los zitten. Dezelfde zwijgende killer die overal pasklaar lijkt op te duiken. Bovendien ligt het er nu vingerdik op: niemand kan van de aardbol verdwijnen zonder dat de CIA hem/haar terug vindt… behalve Bourne. Go figure! De man heeft vooralsnog géén superpowers.

Commentaar is gesloten