Inglorious basterds

Eergisteren gezien en goed bevonden. Tarantino doet het hem weer en levert met Inglorious Basterds een fijne stukje entertainment af. Je kan deze film nog het beste samenvatten als een fijne verzameling absurde verhaallijnen, dolkomische personages, situatiehumor, bloed – véél – bloed, wervelende actie en een wel zeer vrij interpreatie van de Tweede Wereldoorlog. Dat alles gegoten in het typische Tarantinorecept waarbij de film in stukken is verhakt, voorzien werd van een sfeervolle soundtrack die niets met het onderwerp te maken heeft en de vierde muur tussen personages en publiek die meer dan eens sneuvelt.

De keuze van de acteurs was zonder meer stuk geslaagd. Mij zal vooral kolonel Hans Landa nog lang bijblijven. Hij komt absoluut niet over als de stereotiepe SS’er. De man valt zo op door zijn schijnbare empathie voor zijn slachtoffers. Hij is extreem beleefd, zeer geciviliseerd en zeer geïnteresseerd in het welbevinden van de ander. Met een glimlach drijft hij je in de hoek om dan genadeloos toe te slaan. Meer dan eens al hij je met verstomming slaan. Werkelijk the nazi you love to hate. Natuurlijk speelt ook Brad Pitt mee als Lt. Aldo Raine. Aldo moet in niets onderdoen voor de wreedheid en bruutheid van Landa al is hij iets minder beschaafd en een stuk voortvarender. En dan is er nog Mélanie Laurent die Shosanna Dreyfus speelt. Een ménage-à-trois is altijd interessanter dan slechts  twee protagonisten. Meer ga ik er niet over vertellen.

Wie het artikel in de Humo van een paar weken geleden gelezen heeft, weet wat hem of haar te wachten staat. Uiteindelijk is Inglorious Basterds vooral een stijloefening. Er zijn een aantal scènes – zoals de beruchte kelderscène – waarbij de spanningsboog tot in het extreme wordt gedreven. De ganse film is in feite gedraaid in functie van die scènes waar alle energie in samenkomt.

Misschien een waarschuwend woordje. Wie Tarantino kent zal zeker genieten. Anderen raad ik aan om eerst Pulp Fiction of Reservoir Dogs te kijken. Met Inglorious Basterds wordt de typische Tarantino manier van werken immers een stuk verder verfijnd. Met wat achtergrondkennis over de man zijn werk wordt het dubbel zo hard genieten.

In ieder geval een aanrader!

10 replies

  • Mmm, ik weet het niet, ik werd een beetje misselijk van Reservoir Dogs. Pulp Fiction kon mij dan meer bekoren.

  • Quentin Tarantino heeft een spellingsfoutje in zijn filmtitel laten sluipen. ’t Is Inglourious Basterds, met een u. Waarom weet ik ook niet.

  • Inderdaad, bijv.: Kill Bill 2 vond ik de eerste keer helemaal niets (in tegenstelling tot deel 1) maar een hele tijd later (vorige week) heb ik de film nog eens bekeken en toen vond ik het schitterend. Tarantino’s films, daar moet je echt “in the mood” voor zijn.

  • Erg goeie bespreking!

    Je slaat de nagel op de kop wat Reservoir Dogs betreft – die beruchte kelderscène is eigenlijk RD in het klein, gebalder en sterker.
    Ik moest vooral lachen toen ik besefte dat het verhaaltje over “Piz Palu” eigenlijk ook een “commode story” was, zoals Mr. Orange.

  • Ik sluit mij aan bij Huug zijn laatste opmerking: “voor Tarantino’s films moet je in de mood zijn”.

    Inglourious Bastards is inderdaad (opnieuw) een knap uitgevoerde stijloefening van De Meester. Absoluut de moeite waard!

  • Zijn er geen vrouwen die dit soort films goed vinden?
    Ik heb pas Reservoir dogs nog eens gezien op TV,
    ben er nog steeds weg van, je moet door het bloed heenkijken. “Wat was zijn budget toen trouwens?”
    Mijn lieveling is nog steeds Jacky Brown, geweldige Pam Grier en Robert Forster.
    Hiermee gezegd zijnde, ik vind Inglourious Bastards een film om nog eens te gaan kijken, en liefst nog eens in de cinema, de verrassing is er dan misschien wel vanaf maar zoals alle Tarantino films is dat bijzaak, je zit je al te verkneukelen op wat komen gaat,

  • Ik heb deze film gister gezien en ik vond het echt een ramp. Langdradig en saai. Tijdens die “geweeldige” kelderscene ben ik zelfs in slaap gevallen!

    Voor de duidelijkheid: QT’s eerste drie films vind ik geweldig. Kill Bill 1 vond ik te weinig verhaal, teveel vechtscenes en bij deel 2 juist andersom.

    In het geval van Inglorious Basterds had QT de schaar wel wat beter mogen hanteren, want deze film zwabberde werkelijk alle kanten op. Ook werden de personages amper uitgewerkt.

    Death Proof vond ik ook al zo tegenvallen, dus wat mij betreft, heeft QT echt afgedaan.

  • Ik vond deze film, ook als QT fan zijnde, ook een pak minder goed. Dit is de eerst QT film waarbij ik er mezelf op betrapte te wachten op de volgende scene. Niet dat ik de film slecht vind, maar ik miste veel. De dialogen zijn verre van zo geniaal en hilarisch als in zijn andere films. Het acteerwerk was daarentegen dikwijls ijzersterk, behalve Brad Pitt die van mij gerust had mogen ontbreken.

    Voor de QT fans die de oude stijl missen, bekijk ook eens de film True Romance (blijkbaar kennen veel mensen deze film niet). Geschreven door QT, ijzersterke cast, hilarische dialogen en scenes, … één van mijn favorieten!

  • Briljante film. Ik heb overigens de ” oude” stijl geheel niet gemist. Het is eerder een aaneenschakeling van de goede punten uit zijn eerdere werk. De scene van Walken met Hopper uit True Romance maar dan meer van dat werk.

  • Wat een baggerfilm! Zojuist een vrijdagavond hieraan verspild. Ik vindt sowieso dat de geschiedenis van WOII niet iets is waar je zo vrij mee om moet gaan, maar dit verhaal slaat echt helemaal nergens op…

Commentaar is gesloten