Verhaal

Like Charlie is een Gentse Indie videogame studio. Pas begonnen. Hun debuut was Marie’s Room. De blurb op hun website:

Marie’s Room is a short story exploration game about an unconventional friendship between two classmates. You play as Kelsey, remembering Marie’s room as it was twenty years ago. But something’s off. What happened to Marie?

Dit spel is eigenlijk een kleine point ’n click adventure die je in een half uur uit kan spelen. De charme zit in de premise en de sterkte van het verhaal. Als Kelsey probeer je te achterhalen wat er met Marie is gebeurd door haar kamer te doorzoeken.

Aan het begin van dit jaar ging ik naar Passengers kijken in de bioscoop. Ik was niet zo enthousiast over deze film. Het zag er allemaal wel gelekt uit, maar het plot was fundamenteel los zand. De mogelijke richtingen waarin de verhaallijn zich kon ontwikkelen, waren bijzonder beperkt. Nog voor goed en wel gestart, had je al een goed idee in welke richting de film zich zou slepen. Een gemiste kans, want met de premise kon veel meer worden gedaan.

We hadden een hele poos geleden via via tickets geboekt voor de musical Peter Pan: Het Echte Verhaal. Geen mega-productie in Antwerpen, wel een zeer fijne voorstelling van het Nationaal Jeugd Musical Theater in het Scheldetheater in Terneuzen.

We genoten dik twee uur van de exploten van Peter Pan, Wendy, Thomas, Michael, de Lost Boys en zoveel meer. Ik was alvast van A tot Z mee met de gehele voorstelling.

Deed me meteen denken aan Steven Spielbergs’ Hook. Ah, Robin Williams, je wordt gemist! Enkele dagen geleden deed de jongste van de originele Lost Boys nog een AMA op Reddit. Hij verhaalde een paar leuke anecdotes over de productie.

“Data becomes the new soil.”

We zijn beland in een tijdperk waarin de hoeveelheid informatie die we op korte tijd genereren, volkomen explodeert. De kunst bestaat er in om je weg te vinden in die data en er een beklijvend verhaal mee te vertellen.

The Creators Project ging in het kader van ReForm op zoek naar artiesten die geweldig mooie dingen doen met data.

Neig schoon!

Oorlog. Niets zo onmenselijk. Terwijl in Peking de Zomerspelen van start zijn gegaan, de bakkeleiende politici in ons eigen kikkerlandje het er even van nemen en de modale belg warmere oorden op zoekt, is het kruidvat in de Kaukasus nog maar eens ontploft.

Wat is Zuid-Ossetië? Wie zijn de Ossetiërs? En waarom breekt er in een regio waarvan de meesten nog nooit gehoord hebben, opeens oorlog uit? Wel, de uitleg laat ik aan Michel over. Wat mij meer treft is de berichtgeving. Want op het VRT nieuws zien we wel tanks over straten door straten rijden, troepen marcheren en veel rookwolken. De rest wordt aan de verbeelding overgelaten. Wat wij zien van een oorlog wordt immers per definitie bepaald door wat men, al dan niet bewust, voor de lens laat komen en het verhaal dat men daar dan aan hangt. Hoeveel mensen sneuvelen daar nu eigenlijk? Zijn die gevechten écht zo zwaar? Wel, zonder beeld blijft het een abstract gegeven. In vroegere tijden was dat zeker zo. Oorlog betekende toen heroïek. Vandaag weten we wel beter. En dankzij het internet reist de gruwel quasi ongefilterd de wereld rond.

Ja, fotografie is een hobby van mij. Niet veel meer dan een leuk tijdsverdrijf. Iets wat ik echt puur voor de fun doe. Het is iets waar ik in de loop van de jaren langzaam in gegroeid ben. Ik probeer wat te letten op onderwerp, timing, cadrage, licht,… Die factoren die fotografen van mekaar doet onderscheiden. Moderne digitale technologie doet de rest.

Daarnaast laat ik mij ook wel leiden door wat anderen doen. Niet dat ik de stijl van anderen klakkeloos ga overnemen. Maar ik weet wel wanneer ik een foto mooi vind of niet. Fotoblogs op het internet vind ik in deze dan ook bijzonder verfrissend. Uit foto’s van anderen probeer ik ideeën en inspiratie te halen. Niet zozeer qua instellingen van het toestel (laten we wel wezen, op dat vlak doe ik maar wat. Zolang ze maar niet over- of onderbelicht zijn), wel hoe een beeld is opgebouwd. Hoe je een beeld een verhaal kan laten vertellen.

Olie. Een ganse avond lang. Eergisteren trokken collega J. en ik naar de UGC voor een avondje kwaliteitsfilm: There Will Be Blood met Daniel Day-Lewis. Goed voor een oscar en met véél lovende kritieken.

Het is op zijn minst een doorwrochte film. Regisseur Paul Anderson baseerde zich op het boek Oil! van Upton Sinclair. In 150 minuten wordt het verhaal verteld van een zilvermijnman die aan het begin van de 20ste eeuw op zoek gaat naar olie. Tegen de achtergrond van een Amerika in volle economische expansie wordt hij een oliebaron. Alleen heeft hij het lot niet mee want ondanks zijn fortuin krijgt hij af te rekenen met tal van persoonlijke beproevingen.

Hm. Gisteren heb ik in de Delhaize in mijn mandje een Humo met de gratis ex-drummer film/boek combo gegooid. Ik had de cd van Sarah Bettens reeds gemist (maar wel achteraf besteld, benieuwd of ik hem ga krijgen) dus deze wilde ik niet zo snel aan mij voorbij laten gaan.

Ik ben geen groot fan van Brusselmans. Zijn column in Humo lees ik slechts sporadisch. Eerlijk gezegd vind ik dat hij ver-schrik-e-lijk saai schrijft. Opeenstapelingen van triviale handelingen met tussendoor eens iets om te shockeren. Misschien dat er in zijn novellen toch iets meer diepgang steekt.

Eergisteren ben ik met kameraad B. naar The Simpsons: The movie wezen kijken. Wat ik er van vond? Goh, eerlijk gezegd ben ik een beetje op mijn honger blijven zitten. Ik had er net iets meer van verwacht.

De eerste helft van de film bevatte wel wat originele kolder, maar na een uur vond ik het allemaal wat in elkaar zakken. Het verhaal is nogal mager om een ganse film te dragen en de subplots zijn eerder oppervlakkig. Niet dat ik meer verwachtte van lichtvoetig entertainment, maar een goed verhaal is altijd een stevige backup wanneer de humor een dipje kent.

Het VB is at it again: de NJSV hebben een meldpunt opgericht om “linkse leerkrachten” aan te geven. Daar maakt De Morgen toch konde van. Even googlen bracht mij al snel op de website in kwestie. Een beetje amateuristisch in de maak, zoals zo vele websites in het genre, maar daarom is de boodschap niet minder effectief en duidelijk. Scholieren kunnen er hun verhaal achterlaten via het gastenboek. Er zijn reeds 102 berichten geplaatst sinds… 30 juli 2005! Van vijgen na Pasen gesproken!