Much Ado About Nothing
Aan het begin van dit jaar ging ik naar Passengers kijken in de bioscoop. Ik was niet zo enthousiast over deze film. Het zag er allemaal wel gelekt uit, maar het plot was fundamenteel los zand. De mogelijke richtingen waarin de verhaallijn zich kon ontwikkelen, waren bijzonder beperkt. Nog voor goed en wel gestart, had je al een goed idee in welke richting de film zich zou slepen. Een gemiste kans, want met de premise kon veel meer worden gedaan.
Goeie vraag eigenlijk. Welke is/zijn dan mijn absolute favoriete lievelingsfilm(s)? Ik heb niet meteen een lijffilm. Maar er zijn er wel een pak die ik keer op keer opnieuw kan bekijken.
Eerlijk gezegd vind ik het nogal moeilijk om een lijstje te maken. Want lijstjes zijn per definitie te beperkt. Mijn filmsmaak is uiteraard niet te herleiden tot die paar films in het lijstje. Het zijn er maar een paar want ik kan eigenlijk blijven opsommen. ’t Zijn sowieso films die mij nooit gaan vervelen of waar ik elke keer wel weer iets nieuws in zie.
Naar jaarlijkse gewoonte was er vandaag de Bloedprocessie. Brugge’s Mooiste. Het is een fijne brok traditie die goed is voor een middagje vertier en heel wat kijklustigen weet te bekoren. Dat gaat dan van Japanse toeristen tot trotse grootouders die langs de kant van de straat in een opvouwzeteltje toekijken hoe hun kleinkinderen meedefileren.
Wij hadden een plaatsje op de Markt weten te veroveren. Beter zelfs: de muurtjes daar zijn een ideale zitplaats en je hebt er een magnifiek uitzicht boven het volk voor u. Het inderhaast gehaalde ijsje van Da Vinci en het droge weer waren de kers op de taart terwijl we de stoet van begin tot einde passeerde.
Voetbal is mijn ding niet. Nooit geweest eigenlijk. Vooral dan het kijken. Want toen ik nog op school zat voetbalde ik uiteindelijk toch niet écht heel erg onaardig. Maar kijken? Forget it!
Dat heeft zo zijn redenen. In de eerste plaats omdat ons Belgische voetbal op zijn best slaapverwekkend en ergerlijk is. Talent wordt weggekaapt, massale buitenlandse transfers, miljoenendeals, trainers die uit hun nek kletsen en spelers die de zwarte piet het liefst aan elkaar doorspelen.
« Vorige blogpostsPagina 1 van 1 pagina's