Voetbal

Jaja, ik heb woensdagavond dus mijn allereerste live voetbalmatch mogen bijwonen. En dan nog wel in het beruchte Bosuilstadion! Als West-Vlaming supporteren voor Den Antwerp heeft toch wel iets. Zeker als het dan nog eens tegen een ploeg als KV Oostende is. Blijkbaar ben ik dan toch een nestbevuiler.

Het programma ging alsvolgt: eerst frietjes stekken, dan met de pre-metro richting Bosuil, pintje pakken in supporterscafé – toepasselijke naam ‘Metropole’ – vervolgens richting stadion, met 2 – 0 winnen, uiteindelijk overwinning vieren in café Metropole.

Voetbal is mijn ding niet. Nooit geweest eigenlijk. Vooral dan het kijken. Want toen ik nog op school zat voetbalde ik uiteindelijk toch niet écht heel erg onaardig. Maar kijken? Forget it!

Dat heeft zo zijn redenen. In de eerste plaats omdat ons Belgische voetbal op zijn best slaapverwekkend en ergerlijk is. Talent wordt weggekaapt, massale buitenlandse transfers, miljoenendeals, trainers die uit hun nek kletsen en spelers die de zwarte piet het liefst aan elkaar doorspelen.

Eens om de vier jaar tijd lukt het mij langer dan een paar minuten te interesseren voor voetbal: tijdens de wereldbekerfinale. Nochtans schakelde ik pas in zo rond de 80ste minuut. 1 – 1 gelijkspel. Tjah. Niets gemist, denk ik dan. Ze wisten het anders wel te rekken: verlengingen én strafschoppen. Toch nog goed voor een dik uur voetbal op de buis.

Het was anders wel an eventfull hour. Losse handjes en zo. Klapstuk was toch wel de kopstoot van Zizou. De man speelt de bekerfinale als allerlaatste match. Een prachtig einde van een carrière. En dan tóch weten te verknallen door te vrágen naar een rode kaart. Er zal nog over geschreven worden, denk ik zo.