Voetbal

Jaja, ik heb woensdagavond dus mijn allereerste live voetbalmatch mogen bijwonen. En dan nog wel in het beruchte Bosuilstadion! Als West-Vlaming supporteren voor Den Antwerp heeft toch wel iets. Zeker als het dan nog eens tegen een ploeg als KV Oostende is. Blijkbaar ben ik dan toch een nestbevuiler.

Het programma ging alsvolgt: eerst frietjes stekken, dan met de pre-metro richting Bosuil, pintje pakken in supporterscafé – toepasselijke naam ‘Metropole’ – vervolgens richting stadion, met 2 – 0 winnen, uiteindelijk overwinning vieren in café Metropole.

Het was eigenlijk best wel beestig om mee (te proberen) de supportersliedjes te zingen en zo. Het deed mij wat denken aan mijn studententijd met de cantusliedjes. Alleen nog onverstaanbaarder en met heel wat meer volk. Het stadion zelf is inderdaad volledig afgeleefd. Blijkbaar mochten we al blij zijn dat de oprit/inkom van het stadion net een asfaltlaag heeft gekregen. En de bankjes waren genummerd met alcoholstift, ik vermoed dat dat ook wel een ruime post is in het jaarlijkse uitgavenplaatje van de ploeg. Maar het heeft allemaal zijn charme. Ik heb mij gelijk ook een sjaal van de Ploeg van ’t Stad aangeschaft. Kwestie van mij wat in te dekken met mijn West-Vlaamse klanken. Ik heb bij momenten op mijn tong moeten bijten om geen luidkeelse ‘mohowzeh!’ tussen te werpen.

Enfin, ’t was dik in orde. Op 8 september spelen we tegen KV Kortrijk. Weer West-Vlaanderen. Hm. Dat zegt toch wel iets.

Voetbal is mijn ding niet. Nooit geweest eigenlijk. Vooral dan het kijken. Want toen ik nog op school zat voetbalde ik uiteindelijk toch niet écht heel erg onaardig. Maar kijken? Forget it!

Dat heeft zo zijn redenen. In de eerste plaats omdat ons Belgische voetbal op zijn best slaapverwekkend en ergerlijk is. Talent wordt weggekaapt, massale buitenlandse transfers, miljoenendeals, trainers die uit hun nek kletsen en spelers die de zwarte piet het liefst aan elkaar doorspelen.

Gisteren moest keek ik vrijwillig mee naar een Champions League match bij kameraad Vincent. Milaan tegen Bayern München als ik mij niet vergis. Samen met nog twee kennissen. Afin. Het moet gezegd: de match kon wel beklijven. Helemaal anders dan bij ons. Het had wel iets van ballet hoe de spelers elkaar probeerden te tackelen op de meest onmogelijke manieren. Rijm dat maar eens met onze spelers die vooral zichzelf weten te tackelen. En het spelletje stokte bovendien niet. De spelers waren gretig genoeg om te scoren. Rijm dat maar eens met de doelvrees van onze spelers. Voetbal lijkt bij ons bijna loopgrachtenoorlog: ingraven en af en toe een schimpschot in elkaars richting.

Het blijft natuurlijk wel voetbal. Panem et circenses. Maar ik geef grif toe dat ik mij gisteren wel heel goed geamuseerd heb. Ook een first!

Eens om de vier jaar tijd lukt het mij langer dan een paar minuten te interesseren voor voetbal: tijdens de wereldbekerfinale. Nochtans schakelde ik pas in zo rond de 80ste minuut. 1 – 1 gelijkspel. Tjah. Niets gemist, denk ik dan. Ze wisten het anders wel te rekken: verlengingen én strafschoppen. Toch nog goed voor een dik uur voetbal op de buis.

Het was anders wel an eventfull hour. Losse handjes en zo. Klapstuk was toch wel de kopstoot van Zizou. De man speelt de bekerfinale als allerlaatste match. Een prachtig einde van een carrière. En dan tóch weten te verknallen door te vrágen naar een rode kaart. Er zal nog over geschreven worden, denk ik zo.

En de winnaar? Die had het wel verdiend, dunkt me. De italianen waren de betere ploeg vond ik zo. Goed gespeeld, spannendste t-shirts, stoerste borstkas en al. En om na 115 minuten geen missers te maken bij de strafschoppen: kudos. Er mag dus al wat gefeest worden in Rome, dunkt me. En het WK? Wel, ik ben blij dat het erop zit: eindeljik terug een min of meer reguliere programmering op de buis.