Beeld

Oorlog. Niets zo onmenselijk. Terwijl in Peking de Zomerspelen van start zijn gegaan, de bakkeleiende politici in ons eigen kikkerlandje het er even van nemen en de modale belg warmere oorden op zoekt, is het kruidvat in de Kaukasus nog maar eens ontploft.

Wat is Zuid-Ossetië? Wie zijn de Ossetiërs? En waarom breekt er in een regio waarvan de meesten nog nooit gehoord hebben, opeens oorlog uit? Wel, de uitleg laat ik aan Michel over. Wat mij meer treft is de berichtgeving. Want op het VRT nieuws zien we wel tanks over straten door straten rijden, troepen marcheren en veel rookwolken. De rest wordt aan de verbeelding overgelaten. Wat wij zien van een oorlog wordt immers per definitie bepaald door wat men, al dan niet bewust, voor de lens laat komen en het verhaal dat men daar dan aan hangt. Hoeveel mensen sneuvelen daar nu eigenlijk? Zijn die gevechten écht zo zwaar? Wel, zonder beeld blijft het een abstract gegeven. In vroegere tijden was dat zeker zo. Oorlog betekende toen heroïek. Vandaag weten we wel beter. En dankzij het internet reist de gruwel quasi ongefilterd de wereld rond.

Tegenwoordig kijk ik meer en meer naar BBC World om te weten wat er in de wereld leeft. De kwaliteit van het TV nieuws van eigen bodem vind ik eerlijk gezegd ondermaats. Bovendien lees ik meer en meer de internet krant of verkrijg ik binnenlandse nieuws in andere digitale vormen.

Het buitenlandse nieuws vind ik qua duiding al helemaal bedroevend op op onze Vlaamse zenders. Gelukkig ben ik één van die klanten die op de gewone analoge kabel nog BBC World en CNN kan/mag ontvangen. En één van de dingen waar ik de laatste weken fan van ben geworden is de BBC countdown to the news. Een leuke gimmick in de laatste seconden voor het nieuws begint. Maar ze is ondertussen wel uitgebouwd tot een fijn staaltje van audiovisuele kunst. Meer dan wat beelden, de seconden die wegtikken en een ijzersterke jingle is het eigenlijk niet. De countdown vind ik ook wel een ijzersterk herkenningspunt voor BBC world.

’t Is weer van dattum: veel blabla voor wat gebakken lucht. Voelen we ons geschoffeerd? Absoluut. Maar dat ze in het buitenland al langer een apart beeld van ons hebben: da’s geen geheim. Waren we sinds 1996 een land van kinderverkrachters, dan zijn we dus nu een veilige haven voor jihadi’s en extremisten van gelijk welke slag.

Dat Paul Belien een stokebrand is, is ook al langer dan vandaag geweten. De man heeft anders toch maar mooi weer de stok in het hoenderhok gegooid: een artikel in De Standaard van vandaag en een zoveelste internetrel bij lvb tussen links en rechts. Voor minder zou je je pantoffel naar je monitor gooien.