Beeld

Oorlog. Niets zo onmenselijk. Terwijl in Peking de Zomerspelen van start zijn gegaan, de bakkeleiende politici in ons eigen kikkerlandje het er even van nemen en de modale belg warmere oorden op zoekt, is het kruidvat in de Kaukasus nog maar eens ontploft.

Wat is Zuid-Ossetië? Wie zijn de Ossetiërs? En waarom breekt er in een regio waarvan de meesten nog nooit gehoord hebben, opeens oorlog uit? Wel, de uitleg laat ik aan Michel over. Wat mij meer treft is de berichtgeving. Want op het VRT nieuws zien we wel tanks over straten door straten rijden, troepen marcheren en veel rookwolken. De rest wordt aan de verbeelding overgelaten. Wat wij zien van een oorlog wordt immers per definitie bepaald door wat men, al dan niet bewust, voor de lens laat komen en het verhaal dat men daar dan aan hangt. Hoeveel mensen sneuvelen daar nu eigenlijk? Zijn die gevechten écht zo zwaar? Wel, zonder beeld blijft het een abstract gegeven. In vroegere tijden was dat zeker zo. Oorlog betekende toen heroïek. Vandaag weten we wel beter. En dankzij het internet reist de gruwel quasi ongefilterd de wereld rond.

Dipfico’s reactie liegt er dan ook niet om. Als fotograaf ben je evenzeer deelnemer. Enerzijds omwille van wat je anderen laat zien. Op Flickr kan je heelder sets zien van oorlogs- en andere fotografen. Van de meetingrooms waar presidenten en generaals elkaar ontmoeten, tot op het slagveld zelf. Betrokken word je sowieso.

We mogen dan allemaal collectief en heel diplomatiek het hoofd schudden, de oorlog zal daarom niet stoppen. Laat het alsjeblieft geen tweede Joegoslavië worden. Want die brok gruwel zijn we nu nog volop aan het verteren.

Tegenwoordig kijk ik meer en meer naar BBC World om te weten wat er in de wereld leeft. De kwaliteit van het TV nieuws van eigen bodem vind ik eerlijk gezegd ondermaats. Bovendien lees ik meer en meer de internet krant of verkrijg ik binnenlandse nieuws in andere digitale vormen.

Het buitenlandse nieuws vind ik qua duiding al helemaal bedroevend op op onze Vlaamse zenders. Gelukkig ben ik één van die klanten die op de gewone analoge kabel nog BBC World en CNN kan/mag ontvangen. En één van de dingen waar ik de laatste weken fan van ben geworden is de BBC countdown to the news. Een leuke gimmick in de laatste seconden voor het nieuws begint. Maar ze is ondertussen wel uitgebouwd tot een fijn staaltje van audiovisuele kunst. Meer dan wat beelden, de seconden die wegtikken en een ijzersterke jingle is het eigenlijk niet. De countdown vind ik ook wel een ijzersterk herkenningspunt voor BBC world.

Om het met de woorden van een YouTube user te zeggen:

Beeping has never been more fun to listen to

Welja…

’t Is weer van dattum: veel blabla voor wat gebakken lucht. Voelen we ons geschoffeerd? Absoluut. Maar dat ze in het buitenland al langer een apart beeld van ons hebben: da’s geen geheim. Waren we sinds 1996 een land van kinderverkrachters, dan zijn we dus nu een veilige haven voor jihadi’s en extremisten van gelijk welke slag.

Dat Paul Belien een stokebrand is, is ook al langer dan vandaag geweten. De man heeft anders toch maar mooi weer de stok in het hoenderhok gegooid: een artikel in De Standaard van vandaag en een zoveelste internetrel bij lvb tussen links en rechts. Voor minder zou je je pantoffel naar je monitor gooien.

En toch ben ik niet geneigd om mij in de discussie te gooien want uiteindelijk preken we vooral voor eigen kerk. Opiniemakers zoals Bret Stephens overtuig je daar niet écht mee. En ondertussen zijn de stereotype beelden over ons land voor de modale lezer van The Wall Street Journal en The Washington Post Times nog maar eens bevestigd. Mij lijkt het interessanter om repliek te geven in de kranten in kwestie. De modaliteiten om zoiets te doen zijn er eenmaal. Enfin ja, of ’t zou iemand moeten zijn de nodige morele autoriteit die kracht van antwoord kan bieden…